Ajo mund të quhet vajza që theu mentalitetet. Nga fanatizmi që e shoqëroi gjithë jetën, vendosi t’i marrë vetë frenat në dorë, e fshehurazi të gjithëve, të bënte pjesë në “Big Brother” e për më shumë, të krijonte aty një histori dashurie të cilën e ka pranë edhe sot, historinë me Bjordin. Nga një qytet i vogël e i mbyllur si Kavaja, në Tiranën e madhe, 24 orë në 24 në sytë e të gjithëve.

Megjithatë duke zbuluar historinë e gjimnazit të Adelajdes, kuptojmë qartë, se herët a vonë, karakteri i saj luftarak do e bënte të ishte jo më një vajzë e ndrydhur nga të tjerët, por ajo që është sot, e zonja e vetes në përballimin e sfidave. Në këtë intervistë për “Gazeta Shqiptare” ajo tregon për të kaluarën e saj.

-Në momentin që ju dolët në “Big Brother” si një nga katër finalistët, u zbulua dhe një pjesë e jetës suaj, që ishte një fotografi me shami. Keni bërë shkollë fetare apo gjimnaz?

- Unë vij nga një familje shumë besimtare myslimane dhe, që kur kam qenë e vogël jam edukuar me fenë dhe ritet fetare. Më shumë sesa unë, kjo ka ndikuar te motra ime, e cila pasi studioi në Turqi, erdhi në Shqipëri me shami. Shoqata e shkollës së saj mbërriti vetëm pak kohë më pas me misionin për të hapur një shkollë fetare në Shkodër, ku motra ime fitoi të drejtën për të qenë mësuese. Kështu që prindërit e mi donin që unë të vazhdoja Medresenë.

- Po ju donit?

- Sigurisht që edukata me të cilën isha rritur më drejtoi ta pranoja me shumë dëshirë këtë zgjidhje.

- Për sa kohë vazhduat atje?

- Studiova dy vjet, sepse motra u shkëput nga puna dhe meqë isha e vogël, prindërit kishin merak të më linin vetëm, kështu që u ktheva në Kavajë.

- Si ka qenë një ditë e jotja në Medrese?

- Konviktin e kishim brenda për brenda shkollës, e cila rrethohej me mure të larta, rregulla strikte. Ishim vetëm vajza. Deri në drekë ishim në shkollë, më pas një periudhë e shkurtër pushimi, pastaj studim.

- Po si argëtoheshit atje?

- Çuditërisht e parë kështu duket sikur ne s’jetonim, por në fakt ne zbaviteshim shumë me njëra-tjetrën. Diskutonim, bënim shaka…

- Dilnit ndonjëherë?

- Dilnim gjithmonë të organizuar ose fundjavave kur ktheheshim në shtëpi.

- Tani që ke ardhur në Tiranë si të duken gjimnazistët në krahasim me veten tënde?

- Unë jetoja në periudhën që s’dinim të visheshim. Unë në gjimnaz vishja taka, bluza të holla, vathë të mëdhenj, lyhesha fshehurazi. Ndërsa sot më pëlqejnë gjimnazistet se vishen thjesht, me atlete, nuk lyhen shumë.

- Po për sa i përket lirisë?

- Nuk e di se si janë sot, por di të them vetëm një gjë, që sa më të lirë të jenë gjimnazistët, aq më të përgjegjshëm bëhen. Sa më shumë besim të kenë prindërit tek ata, aq më shumë do të rezervohen.