Dhelpra duke shkuar për gjah si bën gjithmonë, u gjend përballë një lumi dhe pati dëshirë të kalonte në anën tjetër të bregut. Pa të afrohej një varkë, thirri varkëtarin dhe i kërkoi ta shpinte në anën tjetër të lumit. Me pagesë, natyrisht.

“Do të them tri të vërteta dhe kështu do paguhesh”, i tha dhelpra varkëtarit. Burri pranoi dhe ndërsa rrëmonte, u bë gati të dëgjonte tri të vërtetat e dhelprës. “Ja e vërteta e parë”, tha dhelpra sapo varka u largua nga bregu.

“Sallami në mes të bukës është më mirë se sa buka në mes të sallamit!”. “Boh”, hungëroi varkëtari. Dhe priti të vërtetën e dytë që ia tha kur ishin në mes të lumit. Dhelpra e përmblodhi kështu: “Kur dëgjon njerëzit të thonë ‘ç’natë e bukur! Shikohet sikur është ditë”, mos i beso. Të siguroj se ditën shikohet më mirë se natën!”.

“Është e vërtetë”, tha me vete varkëtari. Por pastaj duke parë bregun tjetër dhe duke menduar se ishte koha që të paguhej, i tha dhelprës duke qeshur nën hundë: “Po arrijmë në bregun tjetër. Ma thuaj të vërtetën e tretë!”.

“Është pothuajse mesditë dhe ti ke uri”, tha dhelpra. “E vërteta e tretë është se ti do të vdesësh nga uria nëse vazhdon të transportosh njerëz që të paguajnë ashtu si po të paguaj unë!”. Dhe duke thënë kështu, dhelpra kërceu në breg dhe ia mbathi si shigjetë.

“Ej!”, bërtiti varkëtari. “Po paga ime?”. “Unë të thashë: ‘do t’i them tri të vërteta dhe kështu ti je paguar. Tri të vërtetat t’i thashë, pra miku im, jemi të larë!”, i tha dhelpra dhe pastaj përkuli kokën për të shmangur një rremë të lëshuar nga varkëtari dhe humbi në pyll.