Kur nëna natyrë vendosi që Dita dhe Nata të ndërrohen, u gjend përballë një problemi: si do të bëhej kalimi nga errësira në dritë. “Duhet një lëmsh”, mendoi. “Po, një lëmsh me fill të bardhë dhe një me të zi, që të mblidhen bashkë në një fill të vetëm dyfish. Pastaj lëmshin do t’ia besoj dikujt për ta çmbështjellë dhe duke ndarë fillin e bardhë nga i ziu, të bardhin nga njëra anën – dhe atëherë do të jetë ditë – dhe të ziun nga tjetra – do të jetë natë. Shumë mirë, ta provojmë!”.

Thirri iriqin i cili është i shquar për durimin e tij dhe i dha dy topa, një të bardhë dhe një të zi, e kështu filloi puna. Nuk dihet se sa kohë iu desh kafshës së gjorë për ta bërë lëmshin. Dihet vetëm që kjo ishte (dhe është) e pafund, pasi duhej (e duhet akoma) të zgjaste sa zgjat bota. Pasi mbaroi mbështjellja, filloi çmbështjellja. Iriqi rrotullonte lëmshin dhe formonte një të bardhë dhe një të zi. Një punë e mërzitshme, duke menduar se do të vazhdonte përjetësisht.

Aq e mërzitshme ishte sa iriqin e zuri gjumi dhe ndërkohë që këmba e majtë vazhdonte të mblidhte fillin e zi, ndërsa e djathta ndaloi. Atëherë mbi tokë ra një natë që nuk mbaronte kurrë dhe të gjithë ata që kishin nevojë për diellin për të jetuar, pak nga pak vdiqën. Kur iriqi u zgjuar dhe kuptoi rrëmujën që kishte shkaktuar, iu ngritën gjembat përpjetë nga tmerri. Edhe sot e kësaj dite ashtu i ka akoma. Përveç kësaj e ruan akoma në kujtesë atë lëmshin e madh dhe sa herë trembet nga dikush, apo diçka, mblidhet kutullaç.