I nderuar z. Haradinaj,

Sa herë kam menduar, folur por para së gjithash shkruar për Juve, nuk kam mundur e të mos shprehem që dilema e vetme që kisha ishte: cili prej jush është Fidel Castro e cili Che Guevara i Kosovës dhe shqiptarëve dhe me këtë edhe Ballkanit?

Pra, cili jeni cili: Hashim Thaçi e Ramush Haradinaj?!

Ditën që Tribunali i Hagës mori vendimin për ndalimin tuaj (të dytë) në qelitë e Scheweningenit në sallën e vogël dhe të mbështjellë nga xhama të errtë nuk mund t’i harroj tri detaje: fytyrën e ngrirë të kryetarit të Tribunalit, Patrick Robinson; sms-at, telefonatat dhe britmat e gazetarëve e me këtë edhe “ndihmaqarëve” serbë... dhe fare në fund: mungesën e J.! (Për qëndrimin tuaj - nuk kam çka raportoj sepse vendi ju njeh si njeriun e këtij nënqielli!). Ish-gazetares serbe, e cila brenda natës para më shumë se shtatë vjetësh derisa edhe pas mesnate merreshim me Kasapin e Ballkanit rrugicave të lakuriqosura në Hagë, Slobodan Milosheviqin, përballë dy miqve gjermanë - M. dhe C., më pati “premtuar” që do të bëjë çdo gjë që në Hagë t’i shihnim: Hashim Thaçin dhe Ramush Haradinajn.

Hashim Thaçi nuk erdhi kurrë në Hagë - bile as ta vizitonte (ish-)mikun e tij Fatmir Limajn.

Ju, Ramush Haradinaj, me ndihmën edhe të J., erdhët në Tribunal.

Dhe u liruat.

Gati dy vjet më pas, kur ju, familja, partia dhe shteti ynë patëm menduar që kishim të bënim me një formalitet - u ndaluat sërish aty - mes të akuzuarve...

Natën e 17 shkurtit të vitit 2008, kur Kosova festonte pavarësinë e saj dhe bota mrekullohej me “përrallën dimërore” mes Ballkanit me ende duhmë gjaku dhe Ju shikonit nga Tribunali si festonim nuk e dimë se si jeni ndjerë pos që keni festuar. Sepse s’ka shpjegim nëse ish-“companero” juaj, Hashim Thaçi qe frikësuar që ta ftonte familjen dhe “babën” e tij - Hilmi Haradinajn në (jo Parlamentin! por) Kuvendin e Kosovës kur ëndrra e tij, ëndrra e (ish)mikut të tij dhe popullit të stërvuajtur të Kosovës bëhej realitet.

E njëjta gjë ndodhi edhe pasditen e 22 korrikut kur Kosova befas - dhe për këtë aq fuqishëm - u kthye në analet e drejtësisë planetare. Për paradoks: nga Haga. Një natë më parë ju ishit ndaluar. Serbia festonte nga gazetat e deri te politika e saj ende e çmendur që u kthyet aty. Në mënyrë që të nesërmen të poshtërohej dhe gjunjëzohej aq rëndë.

S’e besoj ta keni parë a dëgjuar komentin e babait tuaj, Hilmi Haradinajt - një prindi që flet jo për ish-kryeministrin e Kosovës, a liderin e opozitës por për fëmijën e tij. “Kur u shpall pavarësia nuk ishte këtu... Sot, kur na e dhanë edhe me tapi... nuk ishte po ashtu këtu”!

Sa madhështore dhe frikësuese. Një prind që edhe në vitin 2010 në mes të Evropës në mënyrë diskrete është i gatshëm ta sakrifikojë edhe një djalë për vendin. Si, si të mos mendojmë në filmin e Steven Spielbergut “Saving Private Rayan”!

Krejt këto ndoshta nuk kanë rëndësi - sepse edhe pse keni mundur, mundeni dhe do të mundeni të jeni faktor qenësor destabiliteti - s'e keni bërë.

Sepse vendi, nënqielli juaj është dhe do jetë Kosova. Njerëzit e saj.

Rrugët si në Bora Bora të Afganistanit. Ekonomia më keq se në Zimbabve. Financat si në piramidat e Milosheviqit atëbotë dhe Mishkoviqit sot. Dhe, ngritjen e në ndërkohë dihet kujt...

Nuk e besoj që edhe nga Schewengingeni i Hagës t’ju ikë diçka që ka bëjë me vendin. Bile, si një i “injoruar” kunderian ua kam lakmi për distancën që e keni për të parë shumë gjëra me distancën e duhur këta muaj vere, në të cilët kryeministri nuk ka kohë të pushojë. Edhe ky një rekord i ri.

Sa i përket Partisë, kryetar i së cilës ju jeni, pra Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, nuk kam çfarë t’ju them. Ngase kjo parti pa juve është si një shtëpi a kullë pa zot shtëpie... Dhe kjo është gjëja më e mirë e mundshme.

Nga 21 korriku i këtij viti ju më nuk jeni kryetari i Aleancës, por fytyra e këtij vendi. Kthimi juaj në Kosovë nuk do të shënohet as festohet si e kryetarit të AAK-së, por si i të mbijetuarit të vetëm dhe rrënuesit të tezës që Fideli me vëllezërit do na mbajnë të prangosur edhe për dekada. Kosova nuk është Kubë.