Shumë zhurmë për asgjë. Ose: U dridh mali, polli miu.

Kështu, përafërsisht, mund të karakterizohet java e shkuar politike në Kosovë. Nisi me pompë nga AAK për ato që ajo i quajti bisedime sekrete ndërmjet Qeverisë së Kosovës dhe asaj të Serbisë. Dhe përfundoi me trumbetë nga Qeveria mosekzistimi, si tha ajo, i këtyre bisedimeve. Asgjë për t’u habitur për luftën politike të vuvuzelave që vazhdojnë ta zhvillojnë pa pikë kompromisi e pa kurrfarë konsiderate pozita dhe opozita, pardon vetëm AAK dhe Qeveria në Kosovë. Dhe as për ndërhyrjen ndërkombëtare në këtë “kontest”, nëse ka pasur, sepse Kosova është ende, apo jo, me pavarësi të mbikëqyrur.

Vetëm diçka, sipas mendimit tim, nuk ishte në rregull në gjithë këtë “luftë”. Toni që gjatë kësaj përballjeje më të re verbale patën një parti opozitare dhe pozita: Gëzimi i AAK-së për “kapjen për preshi” të Qeverisë, e cila sa nuk u quajt “tradhtare” dhe “alibia” që pastaj Qeveria tha ta kishte gjetur kundër kësaj pandehje të kësaj partie. Entuziazmi, në këtë plan ishte i madh te të dyja palët. Madje, në këtë entuziazëm u përfshinë edhe mediet (me të drejtë), e edhe parti tjera politike (pa të drejtë), që filluan të japin leksione nga më të ndryshmet. Për fat, parlamenti ishte në pushim veror, se kjo çështje lehtë do të mund të bëhej temë e tij. Dhe ndoshta do të kishte qenë më mirë, sepse përfshirja e partive të tjera në këtë debat të pakëndshëm do të ishte shumë më e ligjshme.

Gjatë gjithë kësaj polemike, vetëm një gjë nuk u tha: se Kosova ka të drejtë absolute dhe duhet të zhvillojë bisedime të drejtpërdrejta me Serbinë, madje edhe shumë sekrete po të jetë nevoja. Me kusht që ato bisedime të zhvillohen në pozita të barabarta, ndërmjet dy shteteve të pavarura. Dhe vetëm nëse ato nuk prekin me asgjë dhe në asgjë statusin dhe territorin e Kosovës. Sepse Kosova nuk mund ta hedhë Serbinë në Danub. Dhe, sepse Serbia nuk mund ta vërvisë Kosovën tutje Bjeshkëve të Nemuna.

Duhet përkujtuar, fundja, se bisedime të tilla, sekrete, të hapëta, formale a joformale, ndërmjet Kosovës e Serbisë janë zhvilluar edhe para luftës, edhe gjatë luftës, edhe pas saj, deri tek ato të Vjenës. Pra, nuk është blasfemi kombëtare të bisedohet edhe nëse ka mospajtime të paafrueshme, si ato që zhvillohen, tërthorazi, në Këshillin e Sigurimit. Ose si ato që do të zhvillohen në Asamblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara në fillimin e muajit që vjen. Pikërisht ky ballafaqim me Serbinë, që pritet të jetë ballafaqim ndërkombëtar, është dashur t’i afrojë më shumë pozitë e opozitë, për një strategji të përbashkët kundër projektrezolutës serbe. Dhe ky afrim eventual do të ndihmonte më shumë partnerët dhe sponsorët e Kosovës gjatë këtij sesioni në OKB. Por, nuk është blasfemi edhe nëse opozita thotë se ka bisedime të tilla…sekrete.

Në historinë e marrëdhënieve ndërmje shteteve dhe ndërmjet popujve, nuk janë të rralla rastet kur janë mbajtur e zhvilluar bisedime sekrete. Këto bisedime herë kanë rezultuar me suksese, herë me dështime. Varësisht nga kjo, bisedimet kanë shënuar avancimin ose regresin në ato marrëdhënie. Bisedime të tilla kanë zhvilluar edhe Hitleri e Stalini para fillimit të Luftës së Dytë Botërore dhe dihet pak a shumë se ç’pasoja patën ato biseda e marrëveshje për disa popuj të Europës.

Lufta amerikano-ruse rreth Kubës në vitet e gjashtëdhjeta u evitua, kryesisht, falë bisedave sekrete ndërmjet Uashingtonit e Moskës.

Në kohën më të vonshme, bisedime sekrete kishin zhvilluar edhe SHBA e Kina. Henry Kissinger dhe Ten Hsiao Pin “diplomacinë e pingpongut” e shndërruan në marrëdhënie të qëndrueshme ndërmjet Uashingtonit e Pekinit.

Edhe Izraeli e Palestina, para se përfaqësuesit e tyre të pozonin e të pozojnë në Uashington, (i rifillojnë bisedimet e hapëta më 2 shtator), janë takuar disa herë fshehtas në Spanjë e në Norvegji. Këto bisedime kanë hapur shumë shtigje për afrimin e tyre edhe pse asnjëra deri më tash ende nuk e ka ndaluar luftën.

Takime dhe biseda të tilla ka gjithnjë gjithandej nëpër botë. Dhe mirë që ka, sepse, thuhet, kur bisedohet, heshtin armët.

Kosova nuk bën të bëjë përjashtim. Edhe pse rasti i saj është sui generis.

Por, Kosova, duhet të bisedojë, vazhdimisht, edhe me veten e vet.