Ministri i Punëve të Jashtme, Skënder Hyseni, pat urdhëruar që të mos pushohet verës, por si duket fjala e tij nuk i eci. Mosnjohjet e reja edhe më shumë se një muaj pas mendimit të GJND-së, vetë Hyseni nisi t’i arsyetojë me pushimet verore e me festat fetare, arsyetime këto banale, të cilat në të njëjtën kohë tregojnë papjekurinë shtetërore për të lobuar. Mosangazhimi i politikanëve kosovarë doli në pah edhe më shumë kur Beogradi na tregoi se nuk do të kursejë asgjë në fushatën kundër njohjeve të pavarësisë së Kosovës.

Është për të të ardhur keq kur sheh se sa më të përgatitur politikisht po dalin të jenë politikanët e Beogradit sesa politikanët tanë, kur bëhet fjalë për çështjen e Kosovës.

Menjëherë pas mendimit të dhënë nga GJND-ja, Beogradi dërgoi 55 emisarë në vendet e ndryshme të botës për të bindur sa më shumë shtete që të mos e njohin pavarësinë e Kosovës. Çfarë bënë krerët tanë për t’iu kundërpërgjigjur diplomacisë serbe?. Zgjodhën të dërgojnë letra. Strategji kjo, nëse mund të quhet, tashmë e konsumuar për të tretën herë që nga shpallja e pavarësisë së Kosovës nga udhëheqësit shtetërorë.

Nuk është që Kosova nuk ka kapacitete, por problemi qëndron te mentaliteti i ulët qeverisës. Udhëheqësit tanë po na tregojnë haptazi se janë në gjendje t’i shkelin edhe interesat kombëtare e shtetërore, vetëm e vetëm për të mos i mbetur merita dikujt tjetër. Pse të mos angazhohen kapacitete shtesë për lobim, kur nuk mungojnë as mjetet e as kapacitetet.

Sa mund të jetë bindëse një letër që i dërgohet një shteti të OKB-së, ku i bëhet thirrje që ta njohë Kosovën si shtet të pavarur dhe të votojnë kundër projektrezolutës për Kosovën, që është sponsorizuar nga Serbia në krahasim me lobimin direkt që e bën emisari i dërguar nga Beogradi me krerët e atij shteti.

Edhe për ato njohje që i ka marrë Kosova deri tash po të ishin meritë e lobimit kosovar do të rritej numri i shteteve pro pavarësisë së Kosovës. Meritat për njohjet e deritashme nuk i ka kjo Qeveri, por lobimet e shteteve të fuqishme nisur nga SHBA-të, Gjermania, Franca, Britania e Madhe...

Për ofensivën diplomatike serbe nuk po ka pushime verore, edhe pse mendimi i GJND-së është komplet kundër qëndrimit të tyre. Kurse politikanët e Kosovës duhet të presin të mbarojë muaji i shenjtë i Ramazanit, më pas Bajrami, shpejt vijnë festat e fundvitit.

Nëse arsyetohen se s’kanë para, mjafton t’i hidhet një sy buxhetit të Ministrisë së Punëve të Jashtme, e cila për gjashtë muajt e parë vetëm 1 % e ka harxhuar buxhetin për shpenzime kapitale.

Problemi nuk qëndron as te mungesa e parave e as te mungesa e kapaciteteve. Problemi qëndron te mungesa e diplomacisë strategjike. Pa një diplomaci aktive, lobuese dhe koordinuese, Republika e Kosovës ndoshta nuk do të ketë njohje as pas Ramazanit e as pas Bajramit. Me këtë diplomaci të letrave, e cila për liderët tanë është bërë “model” i shkëlqyeshëm, sidomos për “konsum” të brendshëm, vështirë se mund të tejkalohet numri 69 i njohjeve, e lëre më anëtarësimi në OKB.