I nderuar z. Pacolli,

Së pari më lejoni t’ju shpreh ngushëllimet më të sinqerta për vdekjen e nënës. Humbja e prindit është një prej trandjeve më të trishta. Dhembje deri në përmasat e errëta të qenies njerëzore dhe shkrirje e shpirtit te pasardhësi. Hone të cilat vetëm ai që i përjeton e di se çfarë janë.

Për ju, Behgjet Pacolli, thonë që jeni shqiptari më i pasur në botë. Humanizmi juaj nuk ka njohur, nuk njeh dhe jam i bindur që edhe në të ardhmen nuk do të njohë kufij. Dashuria juaj për atdheun dhe për shqiptarët deri tashti është dëshmuar pa ndalur. Pesha e jetës dhe me këtë edhe e punës mes shumë botëve në “fshatin global” me siguri që nuk ua bën më të lehtë lëvizjen dhe koncentrimin – gjëra këto që gjithnjë i keni nën kontrollin maksimal. Sepse një pasuri përrallore nuk arrihet brenda natës dhe çka është edhe më e rëndësishme ajo duhet të menaxhohet.

Javën e kaluar, një diplomat i lartë evropian, në një restorant prishtinas më thoshte: “Kush është duke punuar dhe çfarë është duke funksionuar në Republikën e Kosovës? Asgjë – pos kantiereve e punishteve me punëtorët e Behgjet Pacollit... I vetmi njeri që kur rri me ne na flet për ekonominë si faktorin e vetëm që mund ta bëjë këtë vend!”. Çfarë konstatimi? Frikësues! Sepse është kështu. Institucionet shtetërore, ekonomia, financat, e tashmja dhe e ardhmja janë ngrirë. Në këtë drejtim nuk kam se çfarë t’ju rrëfej asgjë më shumë. Kosova është në ngërçin e keqmenaxhimit (të qëllimshëm?), survejimeve, përfoljeve, papunësisë e varfërisë rrëqethëse.

Janë këto disa prej shkaqeve që ju kanë shtyrë të hyni në politikën e Kosovës së vogël, por për këtë të dashur dhe për të cilat keni folur sa e sa herë qysh vendosët të jeni pjesë e këtij nënqielli. Ajo që ju, me formacionin tuaj politik, bëtë atëbotë është e thjeshtë: e thyet bllokun bipolar politik dhe peizazhit më tepër se gri i dhatë ngjyrime shprese për alternativa paksa më të tjera politike. Qëndrimi juaj „pro“ koalicionit të atëbotshëm dhe tashti kundër po këtij ishte paksa i çuditshëm – për të mos e emërtuar edhe ndryshe.

Pa e kuptuar esencën e marrëveshjes së Thaçit me Sejdiun për Pacollin. E, ajo është: njëri (rri) ftohtë – e tjetri ngrohtë! Kthesa juaj e fundit kundër këtij koalicioni qeverisës duhet të jetë shpresa e madhe që këtë radhë e keni përnjëmend. Të formoni gardë të fortë opozitare dhe të vini në pushtet.

Kosova ka nevojë për Behgjet Pacollin. Atë – të vërtetin dhe të patundurin. Kosova ka nevojë për frymë të re dhe të pakorruptuar nga instinktet e ulëta të „atdhedashurisë“, e cila fillon në oborret e shtëpive të politikanëve tanë dhe përfundon në makinat me xhama të zeza... Kosova ka nevojë për ndryshime dhe këto duhet të bëhen nga njerëz si ju.

Dhe, me këtë rast, më shkon nëpër mend ajo thënia e Sokratit: „Njihe vetveten!“, së cilës anglezi i madh Oscar Wilde i shtonte: „Mbi portat e botës antike shkruante: ‘Njihe vetveten’ kurse mbi portat e botës sonë do të duhej të shkruante: Bëhu vetvetja!“.

Vetëm një Zot e di sa vuan shpirti juaj kur shihni këtë katrahurë që me vendin tonë po ngjet. Vetëm ju e dini si ndjeheni sa herë që nga idili zviceran ktheheni në peizazhin dëshpërues dhe shpirtrat e shkallmuar të bashkëkombësve tuaj në këtë vend. Prandaj, zgjidhni dhe përcaktoheni. Spastrojeni edhe njëherë ambientin nga “këshilltarët” e korruptuar. Dhe kaloni nga kantieret e punishtet tuaja private, të cilat mund t’i menaxhojë edhe familja dhe bashkëpunëtorët tuaj, përvilni mangët dhe futjuni punës në politikë. Për ndryshimet e mëdha! Bëhuni vetvetja!