Ministria e Energjisë dhe e Minierave me fanatizëm po ndjek modelin e Shqipërisë. Ajo po mundohet që në secilin lumë e përroskë të ngrejë nga një mini-hidrocentral të vogël. Qasje e mirë dhe ekonomike, meqenëse prodhohet energji elektrike pa dëmtuar rrjedhën e lumenjve, ambientin dhe pa rrezikuar sasinë e ujit.

Kjo ministri tashmë ka 15 oferta për ngritjen e 11 hidrocentraleve të vogla, me një fuqi të përbashkët prej 24,7 megavatësh. Në mesin e të cilave janë edhe dy hidrocentrale në lumin Lepenc, që do të prodhojnë 5,6 megavat.

Por, çështja e Lepencit mund të kalojë me probleme, meqenëse nuk janë koordinuar mirë punët ndërmjet të gjitha dikastereve qeveritare dhe subjekteve të tjera të interesuara për ujin e këtij lumi. Ende nuk i është vënë pikë idesë për ngritjen e sistemit “Lepenc”, e cila daton që nga vitet e 60-ta të shekullit të kaluar. Parashihet që duke akumuluar dhe duke ruajtur ujin e këtij lumi dhe të disa përroskave të Sharrit të ngrihen dy hidrocentrale me fuqi pak më të madhe se ato që parasheh MEM-i dhe të sigurohet sasi e mjaftueshme ujit për bujqësi, industri dhe për popullatën e disa komunave të Rrafshit të Kosovës dhe të Anamoravës. Ky sistem do të duhej t’i jepte fund etjes në këto zona.

Sistemi që në versionin e parë fizikisht parashihet të shtrihet që nga Firaja e deri në fushat e Shtimes, një kohë ishte paraparë që të realizohet si pjesë e hidrosistemit “Ibër –Lepenc”. Por, me kalimin e kohës, për shkak të mungesës së parasë dhe mospërkrahjes nga Banka Botërore u realizua vetëm gjysma e tij. Duke akumuluar ujin në Ujman u krijuan rrethanat për prodhimin e 32 megavtëve të energjisë elektrike, por edhe për të përmbushur nevojat e disa komunave në Drenicë, por edhe të atyre që shtrihen deri në Prishtinë. Madje, ky akumulim është tejet i rëndësishëm për ngritjen e kapaciteteve për prodhimin e energjisë elektrike nga qymyri. Si pjesë e strategjisë për zgjidhjen e problemit të ujit në tërë Kosovën është edhe Liqeni i Radoniqit, uji i të cilit duhej të arrinte deri në Therandë.

Të dy këto sisteme u ngritën në kohërat e kaluara, kurse mbeti pezull ai i Lepencit. Këtu qëndron edhe arsyeja pse Ferizaj, Gjilani, Vitia, Dardana dhe ndonjë komunë tjetër e vogël kanë mungesë kronike të ujit. Madje, zgjidhja nuk u bë as me investimet e pasluftës. Ato më shumë ishin të natyrës, se sa që synonin për gjetje një zgjidhje të përhershme. Prandaj, zgjidhja e vetme është ngritja e sistemit të Lepencit.

Sendërtimi i kësaj ideje kërkon një bashkërendim të veprimeve ndërmjet të gjitha subjekteve, ashtu që të mos rrezikohet ardhmëria e saj. Nuk mund të jepen leje për ndërtimin e hidrocentraleve, kurse më vonë ato të paraqiten problem për projektet madhore, përkatësisht të atyre me interes nacional.

Posaçërisht kur dihet se Kosova është e varfër me ujë dhe të gjitha rrjedhat e lumenjve ikin prej saj, përkatësisht ujin e bartin te shtete fqinje. Për këtë arsye ngritja e sistemeve akumuluese ofron zgjidhjen më të mirë. Uji ruhet për një kohë të caktuar, një pjesë e tij shfrytëzohet, një sasi edhe humbet përgjithmonë, por në të njëjtën kohë lumenjtë nuk shterojnë. Rrjedha e tyre vazhdon. Kjo do të thotë se akumulimet e këtilla nuk çrregullojnë hidrologjinë e vendeve fqinje.