Astrit Gashi

Një shpërfaqje shundi e kiçi ishte pritja e organizuar nga Qeveria e Kosovës, me rastin e vizitës së gruas sot më të fuqishme në botë dhe udhëheqëses së shtetit me ndikimin më të madh në BE-në e sotme, kancelares gjermane Angela Merkel.

Sikur të ishte e aranzhuar nga ekspertë të "tru-thithjes" së realizmit socialist, qeveria e vendit shtypi billborda mirëseardhës dhe nxori përgjatë rrugëve fëmijë shkollash fillore, thuase në Kosovë na vinte sërish Josip Broz Titoja i viteve të 70-ta dhe jo udhëheqësja e shtetit ndër më mirëdashës ndaj shqiptarëve, si dikur ashtu edhe në ditët e sotme. Duke harruar që sot jemi në fund të vitit 2011.

Demonstrim i vegjëlisë, pendesës e admirimit artificial, te përcjella me "Po" monotone, që eventualisht edhe mund të prodhojnë mëshirë tek sundimtarët e diktatorët si Titoja, Enver Hoxha, MaoCe Duni, Fidel Kastro…, por që kurrsesi nuk prodhojnë një ndjenjë respekti e miradashjeje te një zonjë që paraqet të kremen e qeverisjes moderne

e demokratike. Merkel, me pritjen e djeshme duhet të jetë ndier e kthyer prapa në kohë të komunizmit. Apo edhe të ketë menduar që është në ndonjë kontintent të largët e jo në Europë!

Shfaqjes së realizimit socialist qeveritar, të kombinuar edhe me kiçin, shundin e turbo-folklorizmin, të demonstruar këtë të hënë, i mungonte vetëm një stafetë e mbajtur në dorë nga një vajzë a djalë i ri me shami të kuqe rreth qafës... fëmijë të stolisur njëjtë kështu si me qenë pionierë të Qeverisë e Thaçit.

Parakalimit të emocioneve mekanike, pra të një kiçi që shumë më mirë se qeveria e sotme dinë të prodhojnë vetëm edhe disa "turbo-folk" yje të tipit të Medës, Vëllezërve Mëziu e shumë e shumë vëllezërve e motrave të tjera që mbushin "diskotekat" e vendit dhe të Perëndimit- edhe të Gjermanisë, nga na erdhi mysafirja e fundit. Insititucionet tona kanë një gjë të përbashkët me këta muzikanë: të dyja ato ofrojnë muzikë të rikomponuar popullore për veshët e sytë e audiencës e të qytetarëve tanë.

Të parët në formë tingujsh e të dytët në formë politike e qeverisjeje. Deliriuim, vuajtje e kënaqësi, ngjyra ylberash, masa popullore të gëzuara e laramani. Mbulim mungesash e suksesesh, me fyej e dajre. Larg jemi shumë nga normaliteti dhe e ardhmja. Ende jetojmë në të kaluarën dhe me kujtësën e saj.

Nuk do e vlente të merremi e të shqetësohemi me këtë organizim fare, sikur ky të ishte një festim fitoresh elektorale. Por, ishte një pritje zyrtare për udhëheqësen e një shteti që sot personifikon jo vetëm fuqinë ekonomikë e politike, por edhe një kulturë ekselente të sjelljes, të kundërt me organizimin tonë, një pastërti jo vetëm ambienti, por edhe të stilit e dizajnit. Të gjitha këto bashkë me demokracinë e tregun e lirë paraqesin vlera të përgjithshme evropiane, perëndimore- aso me të cilat sot këta politikanët tanë në pushtet dhe jashtë tij janë gojëplot, por në fakt kur njeriu i sheh në këso situatash... duhet të ndjehemi aq keq.

Kancelarja gjermane, Angela Merkel, nuk e meritonte t'i ofrohej një pritje shundi, kiçi e realizmi socialist. Nuk e di sa nga ky kiç ka parë nga avioni, sallat e pritjes në aeroport, konvoji që e barti deri te selia e KFOR-it, por ajo fare nuk kishte nevojë për

diçka të tillë. Të shpresojmë fort të mos e ketë parë atë katrahurë. Në aspektin ceremonial, pritja nga Garda Kombëtare si dhe vendosja e flamujve do të mjaftonte për të dëshmuar civilizimin e përkatësinë evropiane.

Por, me shumë se kaq, kancelares gjermane do duhej t'i dëshmohej me fakte se Kosova po shkon drejt civilizimit shoqëror e politik, t'i tregoheshin faktet konkrete të zhvillimit të demokracisë, të lirive njerëzore e tregtare, të shembujve konkretë të luftimit të korrupsionit, krimit të organizuar.

Jo muzikë e rikomponuar sikur që u servohet qytetarëve, votuesve realë e fiktivë, por fakte dhe dëshmi konkrete për mirëseardhjen e investimeve gjermane dhe evropiane; jo përndjekje të tyre nga tarifat e larta konsulente të korrupsionit. Të gjitha këto gjëra, të cilat kancelarja gjermane i di dhe për këtë shkak në mënyrë të tërthortë me elegancë i përmendi në konferencën për shtyp me kryeministrin.

Krejt ato rezultate nuk i kishim si vend, si Kosovë. Prandaj, qeveria vendosi t'i hedhë në rrugë nxënësit e shkollave, t'i shfrytëzonte ata si të ishin pionierë të saj që ta prisnin kancelaren ashtu si dikur komunistët e prisnin Shokun Tito. Faktet nuk i kishin! Andaj, ofruan atë që e dinë më së miri: shundin, kiçin, politikën e rikompozuar folkloriste, mungesën e shijes dhe stilit... dhe na turpëruan! Në sytë dhe mendjen e burrështetases së botës.

Këtë borxh nuk ua patëm si individë e as si shoqëri. Merkel e Gjermania dashurinë e kosovarëve e ka pasur dhe e ka, por nuk e pati respektin e qeverisë së tyre, ashtu siç ajo e meritonte. Pastër, me fakte, pa emocione të rrjeshme. Një respekt gjerman. Një shans edhe ky, siç po duket, sërish i humbur....i Kosovës.