Astrit Gashi

Nuk ju kisha sugjeruar të dilni në qytet shlirë pas datës 10 janar, përveç nëse jeni ndonjë “samaritan”. Punëtorëve të administratës publike, mësuesve, profesorëve, infermiereve, mjekëve specialistë e kategorive të tjera, rroga e muajit dhjetor u kishte dalë në xhirollogari me datën 22 dhjetor. I kanë marrë në qafë, edhe pse qëllimi ka qenë që t'iu bëjnë mirë e të tregojnë kujdes. Njëjtë sikur ajo plaka qe i ankohej Bajram Rexhepit, atëkohë kryeministër, me fjalët: "Valla... loke, na keni nimuuuu, na e keni q... atë nanë!”

Paratë e marra para vaktit në festat e Vitit të Ri do t'i kenë hëngër para kohe. Vetëm ndonjë kursimtari të madh e menaxheri të mirë, sikur një kolegu im, mund t'i ketë mbetur ndonjë 10-she për ta shtyrë deri në fund të muajit, nga paga e arsimtarit. Pagën e tij, një pjesë të mirë e ka në kredi e borxhe, ashtu edhe si shumë të rinj të tjerë, duke përfshirë edhe veten.

Ne megjithatë do ta shtyjmë disi. Paga jonë nuk del më 22, por tamam me kohë para festës. Ne as nuk jemi subjekti i këtij shkrimi festiv. Një shkrimi që mund të quhet edhe i bezdisshëm për t'u shkruar. Shkrim jubilar, i datës, ceremonial. Kot. Çka të thuhet në të? Nuk e besoj që ka mbetur diçka pa u thënë. Besoj, se nuk ka mbetur gjë as pa u lexuar! E as pa u thënë e dëgjuar. Posaçërisht për Mitrovicën. Vendlindjen time.

Prandaj, kësaj radhe do ta anashkaloj, me qëllim, sepse është mirë për shëndetin. Më e mirë se molla, që reklamohej, si antipod i duhanit, si shëmbëlltyrë e së mirës ndaj së keqes. Paramendojeni situatën kur gjithçka e mirë sublimohet në një mollë të verdhë dhe gjithçka e keqe në tymin e duhanit? Në një botë perfekte si kjo, do të dëshiroja të jetoj!

Si këshillë post-festive bëni mirë të evitoni shëtitjet nëpër sheshe qyteti a katundi, nëse nuk doni t'u jepni borxhe punëtorëve të administratës qendrore e lokale. Nëse keni mjaft para dhe nuk pritoni të prisni borxhlinj, ju sugjeroj të kundërtën: rrini veç në shesh. Paramendojeni, këta janë shtresa e vetme e privilegjuar për sivjet - të vetmit që rrogat u janë rritur për 30 a 50 për qind nga qeveria. Është botë materiale. Madonna na ka paralajmëruar para 20 vjetësh me këngën: “Material Girl”.

Kosova e vitit 2011 është peizazh i kontrasteve sociale. Këtu realisht nuk dihet fort mirë se kush ka shumë, kush ka nuk ka hiç. Kuptohet, nëse merren për bazë ankesat. Te ne ankohen i madh e i vogël - prej pasanikut, biznesmenit, qeveritarit, këngëtarit, aktorit e deri te gazetari (në shumës! kuptohet.).

Disa miq më shpjeguan se sa herë që një biznesmen lokal blen një veturë të re e të shtrenjtë, dije se nuk i ka punët mirë dhe se është në borxhe. Me veturën e re vetëm do t'iu japë sinjal borxhlinjve, që gjithçka është në rregull, t'i eliminojë fjalët e rrugëve e të dëshmojë se ka para për t'i kthyer borxhet. Taktikë e mirë dhe më duket shumë e saktë.

Kam përshtypjen që të vetmit që nuk ankohen në mesin e ne qytetarëve të Kosovës janë ata që vërtet nuk kanë. Ata nuk bëzajnë. Sepse s’kanë përkrahje. Por, kanë zemër. Aq sa për të mos u ankuar sa ne të tjerët. Prandaj, ne nuk i shohim dhe as që merremi me ta. Përveç emisionit “Edhe unë jam Kosovë”.

Ne merremi me politikanët, biznesmenët e bashibuzukët e tjerë. Dhe me Mitrovicën. Pra, me probleme të mëdha. Kosovarët e zakonshëm megjithatë i shohim kryesisht nëpër këto hajt pak e “vox pop"-at e televizioneve. Në ato emisionet ku televizionet ngulin kamerën në mes të shesheve apo në mëhalla të fshatrave dhe qytetarët afrohen e flasin, qajnë hallet e ankohen, apo me shkathtësi u ikin përgjigjeve, si ajo deklarata për Mitrovicën nga titulli i këtij shkrimi e ndërsa pyetja ishte për raportin e progresit.

Një përmbledhje e këtyre deklaratave që në vete ngërthejnë hallet e qytetarëve, por në një formë edhe komike e përshkruan më së miri vitin që e lamë prapa. Viti ishte i tyre dhe për ta vetëm ata duhet të flasin. Pra qytetari. I kam përzgjedhur tri, jo të gjitha të vitit të kaluar, por të gjitha që qëndrojnë nëpër kohë. Një “Evergreen” apo "Antologji" (sikurse ajo me plakën dhe Bajram Rexhepin).

Pensionisti (i ulur në një bankinë në qendër të qytetit): "Për veti p’i hypin rrogat, p’i bojnë kah 3 mijë euro edhe po ju doket pak, e neve me 45 euro. N’bankë i thashë ana bile t’13-ten rrogë, nanën ja q...Tha, jo s’ka, thashë jolla kini qef m’i hanger për veti...".

Biznesmeni (flet për mungesën e një stacioni autobusësh ne Lipjan): "Çka bon ti. A ki fitim, a qysh nxirresh, a s’nxirresh... e që presin udhëtarët nëpër stacione, kujt... për atë sen...... tyben (një heshtje e gjatë...)......... kujt n’i hin ne kry ajo mërzi".

Fëmija (rom në këtë rast) tregon se çka do të bënte me 500 euro: "vallain une mas pari isha shku e kisha ble ni telefon, ni kerr, edhe... isha dalë, isha shku diku jashtë se ktu sen s’ki...".

Qytetari i zakonshëm për bisedimet me Serbinë: Gazetarja pyet të moshuarin me plis të bardhë për bisedimet me Serbinë: "Ma mirë me Serbi.... Kosova e jona asht.... Ju a jeni mirë, qysh jini....".

Deklaratën nga titulli i këtij teksti, pra atë për Mitrovicën, besoj se e keni parë. Nëse jo e atë dhe këto që i tregova, i gjeni në youtube.com.

Nga zemra - në emrin tim dhe të kolegëve - duke iu falënderuar lexuesve për besnikërinë e korrektësinë: Gëzuar 2012!