Astrit Gashi

Bedria Hamza nuk është kontabilisti i parë në historinë e Kosovës që nga ky profesion i “fisëm” të jetë bërë ministër financash i Qeverisë së Kosovës.

Kontabiliteti nuk është bash punë e lehtë, madje. Sherri i tij, shumë studentë e kanë lënë në gjysmë Fakultetin Ekonomik. Tregtarët e dikurshëm - kryesisht “pilarexhinj”, pronarë deposh të miellit, të vajit e sheqerit, pas të 90-ve i kanë kërkuar si perin në errësirë. Më të mirët, kështu, xhepat plot me marka e dinarë i kanë pasur. “Pilarexhinjve” u duheshin kontabilistë, për t’i mbyllur në letra, sepse “specialcave” e inspektorëve të Serbisë nuk u mjaftonin vetëm kaparet dhe mbushja e “shupave” plot me miell, vaj e sheqer.

Hamza duhet të ketë qenë i mirë, ndër më të mirët në “regjionin administrativ të Mitrovicës”. Ky, në shkëmbim, pati mjaft për të jetuar mirë - për të ngrënë e pirë - e për të blerë “ulje” për flokë, prej atyre më të mirave “çiçkovo ulje”. Ajo i mbeti si ves, sa që edhe sot e përdor pa përtesë për ditë të lume të zotit. Mos të pyesim se ku e gjen - për një merak, njeriu i kalon edhe shtatë palë male - lëre më shtatë a tetë vetëshërbime.

“Pilarexhinjtë” edhe depoistët kanë qenë gjithmonë me LDK-në, e kanë çmuar si “lektual” Qosjen, kanë dëgjuar këngë me sharki nëpër “kafehane” mahallash, ndërsa në veturë e kanë mbajtur Cecën. Asnjëri prej tyre, para së gjithash, nuk e ka dashur luftën. E kanë urryer dhe zërin s’kanë dashur t’ia ndiejnë. Lufta të kall. Ta kall edhe pasurinë, aq vështirë të arritur!

Por, Hamza ka qenë kontabilist. Pas luftës, ai afrohet me PDK-në. Shprehet me adhurim për luftën, vazhdon punën si kontabilist dhe çdo mëngjes nuk harron të lyejë flokët me “ulje”. Më 2007, ai pret të bëhet ministër, se kështu i premtuan. Do ta zinte në befasi RTK-ja, kur nuk ia përmendi emrin si ministër atij, por Ahmet Shalës. Hamza priti postin e ministrit, por mori atë të zëvendësit. Por, që nga dita e parë që shkeli në ndërtesën e Qeverisë, Hamza do ta konsideronte veten ministër… real.

Atë e donte partia, ndërsa Shalën e donin të huajt dhe FMN-ja. Përparësia e Shalës ishte anglishtja e rrjedhshme. Hamza, në anglisht, dinte të numëronte deri në 10, por këtë e donte partia dhe kjo ishte më e vlefshme. Sikur në atë pyetjen “Nëse është më mirë me ditë, apo me ta dashtë?”, Hamzës “ia dashti” dhe u bë ministër 2 vjet më shpejt se që shpresonte.

Ditën e parë u zgjua herët, krehu flokët, e ndreqi frizurën me “ulje”, pështyu nja dy herë majat e gishtave, dhe u nis për në zyrën e ministrit. Të dëshmohej para partisë, si i besueshëm dhe kontabilist i zoti.

Ndihej si një supermen, dhe me atë elan vendosi të mos respektojë një marrëveshje me FMN-në për mosrritje të shpenzimeve në paga. E kishte premtuar kryetari në fushatë zgjedhore dhe ai duhej ta realizonte me përpikëri. Pastaj, marrëveshjen në fjalë e kishte negociuar Shala, dhe ai s’kishte asnjë arsye për ta mbajtur veten peng të saj.

Marrëveshja me FMN-në duhej të mos respektohej, ama me të nuk bën të prisheshim, ishte detyra e dytë për të. Këtu Hamza nxori trikun nga e kaluara. Nga koha kur “pilarave” ia rregullonte letrat që të dukej se po e deklaronin tërë tatimin, e në fakt të deklaronin vetëm 2/3 e tij.

Kështu, ai zbaton formulën që pagat t’i deklaronte të rritura 50 për qind, ndërsa në letra t’i evidentonte si një rritje prej 30 për qind - aq sa ishte edhe rritja reale. Partia u gëzua pa masë. Më në fund, kishin gjetur një ministër që di të mbyllë letrat. Ai i mëparshmi më shumë kujdesej për imazh, shije të parfumeve dhe çfarë lulesh t’ju dërgonte nikoqirëve nëpër botë, sesa të shikonte buxhetin e t’i mbyllte letrat. Theu të gjitha mitet, përnjëherë.

Prej ditës së parë e në më shumë se 200 të tjera, Hamza do të udhëheqë buxhetin e Kosovës, si një kontabilist që udhëheq një “depo mielli” dhe një “pilarë” të dikurshme. E kishte sosur të fitonte një bast me të LDK-së se buxheti nuk do të jetë në krizë. Për të luajtur në të sigurtën, ai qysh në fillim do t’i linte në letra por nga mendja do t’i shmangte 150 milionë euro.

E ndau fitimin ende pa nisur qarkullimin. Qeveria dhe ministritë s’i nxorën shumë punë dhe as telashe. E morën përsipër realizimin e bastit të Hamzës si me qenë i tyri. E nisën punën vonë dhe e vonuan edhe pak. Me tenderë. Aq pak sa nuk u ra ndërmend që këtë vit të hapin tenderin për mirëmbajtjen e 33 kilometrave të para të Rrugës së Kombit - pjesa e dytë. Tenderë nuk do të kishte sivjet, por as punë. Me paratë e buxhetit do të paguhej vetëm një pjesë e autostradës. Ai dhe qeveria e tij do të dështonin në privatizimin e PTK-së. Kaq kishte prej qeverisjes së sivjetme dhe kaq kishte për buxhetin.

Pas Vitit të Ri, ai do ta shpallte bastin me LDK-në të fituar. Disa ditë më vonë, zëvendësministri i Jashtëm, me gjuhën e një CFO-je (zyrtarit kryesor të financave) që raporton para bordit, do ta bënte një shkrim përgëzues për të dhe mbushur me fakte të sikur “strajca e një plake”. Me 150 milionë euro në “xhep”, Hamza xheloz se zëvendësi i tij nuk ishte po kaq i zoti e i talentuar, madje edhe pak i brengosur se disa gjëra s’i dinte as vetë, do ta konsideronte shkrimin si një falënderim të partisë për aftësitë e dëshmuara.

Marka nuk kishte.

Fatkeqësisht, ato dolën nga përdorimi në vitin 2002. Hamzës iu kujtua koha e vjetër, kur si kontabilist “pilarash” xhepat i kishte plot me marka. Iu kujtua edhe koha kur si ministër në hije i qeverisë së PDK, para vitit 2007, akuzonte “kontabilistin” tjetër Haki Shatrin për padijeni në menaxhim të buxhetit, sepse kishte suficit. Hamza mori buxhet në zero dhe nga ai krijoi suficit.

Shpëtoi vendin, se i krijoi rezerva. Arritje është kjo. Ne vetë, megjithatë, po çuditej si Shatri dhe shumë të tjerë s’po e kritikojnë për suficitin, ose të paktën ta falënderojnë. Dikur dhe në një kohë, nga “hija” ai ua nxirrte mendët me këtë fakt, dhe përbetohej se kjo nuk do t’i ndodhte. Shatri sot nuk ka kohë për politikë. Ai po ia mban kontabilitetin një kompanie me aparate të basteve. Hamza ra të flerë i qetë. Kur të mos jetë më ministër, ai do të bëhej kontabilist, por jo vetëm i një “bastoreje” por i të gjithave, apo me përvojën që ka bërë me bastet televizive mund ta hapte edhe një bastore personale.

Të nesërmen lyu flokët me “ulje”, rrugës nga Mitrovica për në Prishtinë. I hyri librit të Buxhetit 2012. Duhej ndarë sërish fitimin në start, se basti duhej fituar edhe këtë vit. Edhe vitin tjetër, edhe atë pas tij… derisa më askush të mos guxonte të hynte në baste me të apo derisa më të mos mbetej asnjë para në buxhet.

Ai po udhëtonte përditë nga Mitrovica, ku qëmoti e ka një banesë në qendër. Atje blen edhe “çiçkovo ulje”. Banesën në Dragodan e kishte blerë e motra. Nuk ishte e tij! Kush s’e do “keshin”.