Ali Cenaj

E kemi. Kot mundohemi ta fshehim, nga vetja e nga të tjerët. Tanimë e kanë marrë vesh të gjithë. Sa është e vërtetë nuk e di, por kohë më parë njëri që kishte kaluar vite në Perëndim, më thoshte se me sytë e vet në një nga “Migros”-et në Zvicër e kishte parë të shkruar edhe në shqip vërejtjen: “Shqiptarë, ju lutemi, mos vidhni! Jeni nën vëzhgim të kamerave!”.

Pra, e kemi dorën e keqe. Hajninë, nëse dikush nuk e ka kuptuar frazeologjinë me të cilën populli e quante këtë ves të cilit ishte turp edhe t’i përmendej emri. E tani na është bërë si zanat. Ç’është më keq, zanat edhe i qeveritarëve. Fatkeqësisht. Në një atmosferë të hajnisë totale në këtë vend sikur janë çuar të gjithë të vjedhin, qeveritarë e qytetarë. O burra, kush më shumë e kush më shpejt. Ta zhbijmë Kosovën, të tërën. Së paku i tillë është përcepsioni i krijuar.

Nuk e paskemi imagjinuar sa të unët paskan qenë, dëgjohet të thuhet gjithnjë e më shpesh. Aq sa edhe krejt Kosovën t’ua japësh u duket pak.

Pas “privatizimeve” të fabrikave apo diçka të ngjashme që kishte mbetur nga e kaluara, tashmë i kanë zhvatur edhe sipërfaqet e tokave, ato që mund të zhvateshin. Madje disa që cinizmin e kanë për hatër flasin edhe për pashallëqet “e reja” dhe shtrirjen e tyre. Dihen edhe kufijtë, thonë ata. Duke përmendur edhe emrat të cilët edhe ju mund t’i keni dëgjuar por që këtu, natyrisht se nuk mund t’i përmendim.

Nëse jo për tjetër, së paku mund të na akuzojnë dhe, të jenë të sigurt, me gjykatat tona të reformuara davanë e kanë të fituar.

I njihni edhe ju. Janë ata tipat që deri dje ishin askushi por që tash lëvizin me xhipa të zinj e truprojë e që kontrollojnë transaksionet ekonomike e kriminale, milionat e investimeve buxhetore, qarkullimin e mallit me akcizë... si dhe prona të mëdha toke.

Filani ka “Veternikun”, rajoni kah Fushë Kosova është i fishekut, asi tjetri me shtrirjen e pashallëkut me tokat ka arritur deti te Drenasi. Të tjerë kanë “privatizuar” luginat pasi në ëndërr u ishte treguar kah kalon autostrada duke krijuar kështu probleme si këto te Bellanica në Malishevë dhe arrestime të pronarëve, tapitë e të cilave janë “djegur” pasi nuk ua këndon kush.

Krejt kjo të kujton një nga ato anekdotat e famshme që zakonisht i përshkruhen Nasradinit dhe përvojën e tij me hajnat.

Nasradinit thuhet se i kishin hyrë hajnat në shtëpi. Duke mos pasur çka t’u bëjë hajnave që po i vidhnin shtëpinë, Nasradini kishte marrë një thes dhe me nguti, bashkë me hajnat edhe ai po ngutej të vidhte sa më shumë sende të shtëpisë.

-Çka po bën ashtu Nasradin, - e pyet një nga hajnat e habitur me atë që shihte?

-Po, ju, po shihet se s’po më lini gjë andaj edhe unë po vjedh së paku diçka pasi shihet se nga shtëpia s’po mbetet gjë, - ishte përgjigjur Nasradini.

Nasradini, kuptohet, jemi ne vetë. Hajnat tanë. Ata që aq shumë i kemi sa është malli ynë më i eksportuari gjithandej Evropës.

Megjithatë kanë mbetur mjaft këtu e që po merren me ne duke na “trajtuar” çdo ditë. Rastet e hajnisë janë pjesa më normale e raporteve të përditshme policore. Megjithatë, edhe më të shumtë janë ata që as raportohen nga qytetarët e zhgënjyer me “efikasitetin” e policisë. Vetëm në rajonin e Prishtinës, tha Policia, vjet kanë ndodhur rreth shtatë mijë vjedhje, që do të thotë se çdo ditë ndodhin rreth 20 vjedhje.

Në këtë atmosferë të hajnisë së përgjithshme, ajo bëma e Nasradinit me hajnat, sikur të ishte krijuar mu për ne. Dhe për këtë kohën tonë.

Ajo vërejtja e “Migros”-it te ne më shumë në formë të lutjes do të dukej kështu: “Qeveritarë e qytetarë, ju lutemi, mos vidhni! Jo pse ka kamera dhe ka kush ju vëzhgon por se kështu, me këtë grykësi, po na e vidhni edhe ardhmërinë e këtij vendi”!