Dush Gashi

Nganjëherë njeriu harron se në çfarë vendi po jetojmë. Por, del dikush, si Ismet Salihu, për shembull, që ta përkujton. Si kryesues i Kuvendit Komunal të Skënderajt, z. Salihu sigurisht se duhet t’i lexojë gazetat, së paku për të parë se si pasqyrohet në to puna e aktivitetit të institucioneve komunale, të cilave edhe vetë u përket.

Por, ai, me sa duket, këto nuk i merr shumë seriozisht, meqë ato nuk qenkan të shkruara nga gazetarët, por nga korrespodentët. Sipas tij, këta të fundit qenkan aq për përçmim, sa nuk ia vlen të marrësh mundin e të merresh me ta. Së paku kështu mund të konkludohet pas mospërfilljes së tij cinike të shprehur, pasi që dikush prej opozitës, në njërën nga mbledhjet e fundit të kuvendit, ka pyetur pse nuk janë gazetarët në sallë.

“Nuk janë gazetarë, janë korrespodentë”, ka thënë ai.

Meqë qenka puna kështu, atëherë mbase nuk do të konsiderohet e tepërt të shpjegohet këtu se korrespodentët nuk janë gjë tjetër pos gazetarë, si të gjithë të tjerët, me të vetmin dallim se këta të fundit raportojnë nga një vend tjetër, jashtë atij ku ndodhet selia e gazetës apo mediumit tjetër, për të cilin punojnë. Edhe puna e tyre në esencë është e njëjtë: mbledhin dhe shpërndajnë lajme dhe informacione të tjera me interes për publikun, si të gjithë gazetarët e tjerë.

Natyrisht, të gjithë mund të kemi përfytyrime të gabuara për titujt e rangjet e një profesioni të cilit nuk i përkasim, prandaj askujt nuk duhet t’i zihet për të madhe po t’i ngatërrojë emërtimet e ndryshme në gazetari. Por, të sillesh ndaj dikujt me mopërfillje, madje edhe me arrogancë, edhe në qoftë se vërtet ka një rang më të ulët, dhe të mos e çmosh sipas cilësisë dhe profesionalizmit me të cilin e bën punën e tij - kjo besoj u takon kohërave të shkuara. Kjo do të ishte sikur Ismet Salihu ta marrë si të mirëqenë çdo gjë që bëjnë, thonë, apo ia kërkojnë ata që me hierarki qëndrojnë me lart se ai, qoftë kjo edhe kundër ligjit apo kundër çfarëdo norme tjetër.

Në këtë rast, për fat të keq, ai është sjellë mu kështu. Gazetarëve ka filluar t’ua kufizojë hapësirën e kushtet për punë, derisa një ditë mbishkrimin e shkruar për ngutë në një letër “mediet” e kanë vënë në dritare, ndërsa karriget pranë tij kanë qenë të zëna! Gazetarët, duke u ndjerë të kufizuar e të përçmuar, natyrisht se e kanë braktisur mbledhjen. Dhe kanë bërë mirë që e kanë braktisur.

Por, pardje doli që ai ta ketë ndërruar tërësisht pllakën dhe të ketë vërejtje edhe për nivelin e profesionalizimit të tyre dhe se po shkruakan “vetëm zi”.

“Qëndroj pas kualifikimit dhe mendoj se në rastin e gazetarëve në seancë ka pasur nivel të ulët profesionalizmi dhe shpifje dhe është për t’u habitur se si mund të shkruhet në një mënyrë të tillë për komunën e vet”, ka thënë ai në një debat të organizuar nga OJQ-ja lokale, “Prehja”, e cila po e zbaton një projekt për monitorimin e punës së KK-së dhe të organeve të tjera të pushtetit në këtë komunë.

Çështja, pra, qenka shumë më serioze. Por, duhet bërë të qartë këtu se Ismet Salihu nuk është personi kompetent që mund të vlerësojë profesionalizmin a joprofesionalizmin e gazetarëve. Për shpifje, ndërkaq, shkohet në gjykatë, dhe ne nuk kemi dëgjuar që Ismet Salihu të ketë paditur për shpifje ndonjë gazetar a ndonjë medium. Po ashtu, përzgjedhjen e temave, të bardha a të zeza, nuk mund ta bëjë Ismet Salihu dhe gazetarisë së negociueshme me pushtetarët, për fat, i ka skaduar koha. Gazetaria ose është e lirë, ose nuk është gazetari.

Habia e tij se “si mund të shkruhet në një mënyrë të tillë për komunën e vet”, thënë më së buti, është – e frikshme. Kjo është njësoj sikur dikush ta denonconte një baba të dhunshëm dhe ai të pyetet me habi: si mund t’ia bëjë dikush këtë familjes së vet!

Identifikimit të individit me shtetin a komunën do të duhej t’i ketë kaluar koha kaherë. Për fat të keq, në Kosovë, siç po shihet edhe nga Skënderaj, nuk i kaluar. Nuk shpëtoi kjo pa u vërejtur as nga pjesëmarrësit në këtë debat, në të cilin disa fjalët e nënkryetarit, Fadil Nura, janë vlerësuar as më pak as më shumë se – kërcënim dhe frikësim të madieve. Me sa po shihet, kjo nuk është temë “e bardhë” e Skënderajt.

Por, kushedi, ndoshta pushtetarët e atjeshëm mund të ofrojnë një këmbim për të.