Naser Sertolli

Javëve të fundit kemi parë një përpjekje për diskreditim të figurave të ndryshme politike, duke përdorur informatat për takime, ku mund të jetë diskutuar për fatin e vendit, ku është pirë verë e hëngër suxhuk, apo edhe ku në mënyrë kriminale është vendosur për fate njerëzish dhe biznesesh.

Gjithçka ka nisur me disa pyetje të lëvizjes Vetëvendosje drejtuar kryeministrit të vendit, Hashim Thaçi, për të sqaruar përmbajtjen e dy takimeve sekrete, që ai i kishte pasur me presidentin serb, Boris Tadiq, për të cilat kishte njoftuar faqja e internetit “WikiLeaks”, e cila i shpërndau gjithandej globit dokumentet sekrete të diplomacisë amerikane. Në mesin e këtyre dokumenteve, kishte edhe të tillë që kishin folur për takimet në fjalë.

Në përpjekje për ta zhvendosur vëmendjen nga një takim që më në fund edhe po të ishte mbajtur nuk presupozon asgjë inkriminuese, në mbrojtje të shefit u hodh deputeti i PDK-së dhe ish-zyrtari i SHIK-ut, Bekim Haxhiu.

Me disa dokumente e dëshmi që tha se do t’i paraqiste më vonë, ai u përpoq ta bëjë “për pesë pare” liderin e Vetëvendosjes, Albin Kurti. Deputeti Haxhiu kështu synonte që, siç thuhet, me një gur të vriste sa më shumë zogj. E para, që ta zhvendoste vëmendjen nga pyetjet e Vetëvendosjes, e dyta t’ia përdhoste në maksimum nacionalizmin e deputetit Kurti, pasi ai me këtë ia kontestonte “pronësinë” mbi patriotizmin partisë së “Kamishit, e treta, pse jo, ta legjitimojë për aq sa është e mundur agjencinë e zbulimit, veprimtarinë e të cilës vazhdon ta mbajë të mbështjellë misteri.

Por, kur i publikoi dëshmitë e tij, Haxhiu bëri një autogol. Ai nuk e kishte ditur që personat me të cilët ishte takuar Kurti (për të cilët thoshte se u përkasin agjencive serbe të zbulimit), ishin miq edhe të bashkëpartiakut të tij, Petrit Selimi, i cili u detyrua ta demantojë atë në lidhje me “spiunllëkun” e personave të përmendur.

Po ashtu, ai tregoi axhamillëk për punët e shërbimeve sekrete, ngase me sa mend vajza e një ish-ministri serb do të përcillte mesazhe “top sekrete” përmes ndonjë autobusi, e ato t’i pranonte ndonjë aktivist i Vetëvendosjes, e jo vetë personi që i dërgohej zarfi. Dhe, tjetra që na doli nga kjo situatë ishte se z. Haxhiu në një mënyrë a tjetër e pranoi se vazhdon ta luajë rolin që ka pasur – të agjentit, edhe pse zyrtarisht SHIK-u është shuar më 2008.

Në këtë kontekst, në ndërkohë shfaqet edhe një person, i cili pretendon se ka dëshmi të arkivuara në një shtet tjetër, e të cilat, sipas tij, e tregojnë fytyrën dhe veprimtarinë kriminale të organizatës, pjesë e të cilës kishte qenë z. Haxhiu. Duke folur përçart në një intervistë, Naim Miftari e ngarkonte SHIK-un me vrasje, kontrabandë, e shumë të zeza të tjera, të cilat e kanë përcjellë vendin në periudhën e pasluftës.

Dhe, si edhe herëve të tjera, edhe kjo përpjekje për të hedhur dritë në terrin futë të zi, u sulmua me gjithë arsenalin nga persona të përfolur, apo të nënkuptuar. Njëjtë sikur në rastin e Nazim Bllacës, të cilit pas dëshmisë iu hodhën në qafë të gjithë ata që i kishte inkriminuar, duke e quajtur tradhtar, spiun të Serbisë, e madje edhe të çmendur. Edhe pse dëshmia e tij doli të jetë e besueshme dhe në bazë të saj u dënuan njerëz. Madje, pas dëshmisë së z. Miftari, doli se kishin ekzistuar më shumë shërbime sekrete dhe se agjentë e shërbim të tillë kishin pasur edhe individë të ndryshëm.

Me mbajtjen nën kontroll të individëve që e kanë “zanat” punën në këso lloj shërbimesh kanë pasur e kanë probleme të mëdha edhe vende shumë më të organizuara. Si zakonisht ato dinë të keqpërdoren në masë të madhe sepse informacionet që mund të posedojnë individët apo shërbimet e tilla zakonisht janë tepër të ndjeshme dhe me to mund të mbahet për veshi dhe i shantazhuar për vite të tëra secili person.

E të çfarë niveli kanë qenë shërbimet inteligjente shembulli më ilustrativ është ajo që ka rrëfyer Naim Miftari. Ai ka thënë se nuk ka pasur nevojë ta njoftojë eprorin kur ka shkuar e ka marrë filanin në bisedë informative dhe se dëshmitë e nxjerra nuk i ka deponuar në organizatën që i përkiste, por i ka ruajtur në shtëpi.

Nëse vërtet e tillë ka qenë gjendja, atëherë kemi të bëjmë me një situatë më shumë se joserioze. E tmerrshme. Ishte apo nuk ishte kështu duhet të sqarohet. Ky vend ka nevojë për lustracion. Le te dihet kush çka dhe kur ka bërë.

Ngase, Kosova ka të drejtë ta dijë të vërtetën, edhe nëse ajo del nga vrima e kamishit.