Astrit Gashi

Në këso raste përvjetorësh e festash shtetërore, përherë më kujtohet një grua. Është kjo kryetarja e këshillit të qytetit të San Diego, me të cilën disa vite më parë më ra rasti të njiheshim e bisedonim. Emri nuk më kujtohet, e kam të ruajtur diku në fletoret e shënimeve, por ai është më pak i rëndësishëm se historia e saj dhe një mesazh shumë domethënës për këso rastesh. Për më shumë se gjysmë ore sa bashkëbiseduam kjo grua fliste për pabarazinë etnike në Amerikë, për diskriminim në punësim, varfërinë në të cilën po jetonin shtresa emigrantësh, mundësitë e vogla që kanë ata për të gjetur punë, mungesën e shpresës që kanë ata në tokën e konsideruar si “vend i shpresave”.

Mbetëm të shtanguar nga fjalët e saj sa që kur e përfundoi njëri nga ne s’mundi e të mos e pyeste: Atëherë pse jetoni këtu, meqenëse është aq keq. Përgjigjja në këtë pyetje naive ishte ajo e cila nuk më hiqet nga mendja dje, sot e nesër: ”Nuk ka vend tjetër më të mirë për ne se Amerika për të jetuar”. Sikur ëndrra t’i bëhej realitet, nga puna e jo nga vuajtja, disa vite më vonë një afro-amerikan, do të bëhej president i SHBA-ve, Barack Obama,

Në mesin e situatës skajshmërisht depresive, të pashpresë e një mungese të plotë ardhmërie, pyetja e parë që më vjen në mend është i kujt është ky vend dhe a kemi një atdhe shtesë. E di që shumëkush nga ne sot do të dëshironte të jetojë diku tjetër, të ikë që në këtë moment diku ku mund të realizojë synimet e tij për një shkollim si duhet, për një punë, një jetë të mirë e të rehatshme.

Po ashtu e di se shumë prej nesh qytetarëve të këtij vendi, të dëshpëruar nga keqmenaxhimi i këtij vendi kemi gjetur atdheun tonë rezervë- Shqipërinë e bashkuar. Kemi gjetur një zëvendësim për atdheun e munguar. Gjatë tërë ditës kam përcjellë komentet “online” dhe në rrjetet shoqërore, të përmbushura qoftë me pakënaqësi për atë se ku jemi dhe si jemi sot, qoftë me urime për katërvjetshin e shtetit tonë. Shtet ky i yni që po mbijeton e po ekziston, vetvetiu dhe që s’po na shkon mbrapa neve që përditë po e fundosim.

Njëmijë herë PO. Jemi shtet që katër vjet, por jemi larg asaj që kemi dëshiruar. Më shumë se 20 për qind të territorit na e kontrollon një shtet fqinj” dhe banda kriminelësh shumetnie. Sot jemi në fillim të secilit rangim ndërkombëtar për korrupsion, liri të shprehjes e të medieve, e në fund të listës për të bërë biznes e kah mos tjetër. Jemi të udhëhequr nga elita politike e një qeverisje katërvjeçare, e cila prioritet të parë ka veten e saj, familjen e të afërmit, ndoshta edhe fenë ama në fund të pusit e mban shtetin dhe zhvillimin e tij.

Sot kemi ministra, deputetë, kryetarë komunash dhe zyrtarë të ulët e të lartë nën akuzë e të akuzuar. Jemi përballë një keqqeverisje masive pa plan e pikësynim, të një ekonomie të varur plotësisht nga importi e mungesë të prodhimit e shërbimeve të brendshme. Jemi në një situatë të atillë si do të na dëshironin vetëm, kërkoj ndjesë që po e përmend, vetëm armiqtë, e vetëm Serbia. Serbia me të cilën para së gjithash po manipulojmë brenda nesh, me “fakte”, letra e shantazhe ndaj njëri-tjetrit.

Pa dyshim që nxjerrja e analogjive mes Amerikës dhe Kosovës është e pamundshme. Por, njëjtë si gruaja nga San Diego, ky vend sado i keqqeverisur, i pazhvilluar ekonomikisht e politikisht, i rrasur deri në fund në korrupsion e të këqija tjera... është i vetmi atdhe që kemi - sot për sot, dhe është vendi i vetëm i mirë në të cilin ne mund të jetojmë. Një mik imi sot do të shkruante “online” si urim për pavarësinë e këtij vendi:” Shtetin e duam, është qeveria ajo që i frikësohemi”. Unë do të shtoja se s’kemi pse t’i frikësohemi qeverisë, një vend është i pavarur e shtet vetëm kur qytetarët e tij të jenë të lirë dhe të ndihen të lirë. Ashtu si nuk jemi sot, por si do duhej të bëhemi, nisur nga vetvetja dhe nisur nga frika. Edhe nga frika prej qeverisë.

Sot si shoqëri jemi në depresion. Nuk jemi më ata optimistët e dikurshëm të kohës së UNMIK-u. Po ai optimizmi i pabazë i atëhershëm është edhe pjesërisht fajtor i këtij depresioni të sotëm. Në shumë shoqëri të tjera depresioni shoqëror ka prodhuar invencione, ky i yni sot po prodhon kaos e polarizime. Fabrika jonë e vetme ajo e korrupsionit e krimit, sot prodhon vetëm fyerje, sharje, shantazhe, dosje dhe jo ide, plane, strategji, vullnet, dëshira e zhvillim.

Kështu si jemi sot, kjo tokë nuk na meriton. Si do të jemi nesër nuk e dimë. Atdhe tjetër nuk kemi, e këtë nuk ua japim. Gjithçka tjetër morën, e ndoshta një ditë do të ngopen. Nuk mund të dorëzohemi. Atdheu është i yni, politikën po e bëjnë maskarenjtë.