“Hekurin godite sa është i nxehtë” thotë njëra nga fjalët e urta popullore, por institucionet tona janë duke fjetur derisa sa hekuri i verdikitit të GJND-së po ftohet. Bashkë me ftohjen e hekurit, po shkon duke u qetësuar edhe mirëpritja ndërkombëtare e mendimit të GJND-së për t’u lëshuar vend edhe mendimeve dhe iniciativave të cilat do ta vështirësojnë shtimin e njohjeve të reja.

Qeveria e Kosovës, ashtu edhe siç pritej është zënë në befasi nga mendimi i Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë se pavarësia e Kosovës është në përputhje me të drejtën ndërkombëtare.

Jo që nuk dëgjuam dhe as nuk pamë as edhe një S nga Strategjia për shtimin e njohjeve pas vendimit të favorshëm të GJND, por madje zyrtarët më të lartë qeveritarë as që janë tubuar që të flasin për këtë çështje duke qenë të shpërndarë nëpër botë. Dyshoj që edhe përmes telefonit të kenë biseduar me njëri-tjetrin për këto çështje përveç ndonjë thirrjeje të ndërsjellë kurtuazie me të cilën kanë shkëmbyer urimet.

Ministri i Jashtëm Skënder Hyseni, së paku deri të premten pasdite, ka vazhduar të qëndrojë në Holandë apo diku nëpër Evropë. Nga vetë ministri, por as edhe nga zyra e tij për media nuk është marrë ndonjë njoftim për takime me burrështetas të vendeve që nuk na kanë njohur ende ose për çfarëdo iniciative lobuese për shtim të njohjeve. Tek të shtunën, agjencitë e huaja të lajmeve citojnë ministrin Hyseni se do të dërgojë letra 112 shteteve si dhe do të takojë në Nju-Jork gjatë vikendit 60 burrështetas në aktivitete lobuese.

Kryeministri Thaçi, i cili shkoi në vizitë zyrtare në SHBA, në fillim të javës po ashtu nuk përmendi ekzistimin e një strategjie për shtim të njohjeve që do të duhej të udhëhiqej nga institucionet e Kosovë dhe as nuk ftoi ato që sa më parë të hedhen në një iniciativë diplomatike për të përmbushur këtë synim në qoftë se diçka e tillë deri më tani nuk ka qenë e përgatitur. Është shumë e besueshme se në takimet që ka pasur në Uashington, kryeministri ka diskutuar me zyrtarë të atjeshëm për realizimin e njohjeve të reja dhe sigurisht se ka dëgjuar nga disa prej tyre për aktivitetet që ata po zhvillojnë në këtë drejtim, por është e pafalshme që të mos kemi asnjë thirrje serioze nga ana e tij që edhe ne të marrim iniciativë në këtë drejtim.

Për të kompletuar peizazhin e naivitetit institucional, akteri tjetër më i rëndësishëm i vendit presidenti, udhëtoi të shtunën për në Shqipëri, sikur kjo të ishte dita e fundit kur ai mund të vizitojë Shqipërinë dhe thua se atje është vendi ku duhet të forcojmë dhe zhvillojmë shtetin tonë. Fatkeqësisht edhe vetëkënaqësia është njëri nga motivet njerëzore, të cilën duhet përmbushur. Dikush nuk zgjedh moment.

Shtetet të cilat ende nuk e kanë njohur Kosovën si Spanja, Sllovakia etj., tashmë kanë bërë të ditur se nuk do të ndërrojnë qëndrimin e tyre, së paku për një kohë. Serbia, me të cilën natyrisht se duhet të krahasohemi dhe shtyhemi, vetëm disa orë pas verdiktit, për të negativ, të GJND-së ka bërë të ditur planin për kontakte drejtpërdrejt të 51 shteteve duke dërguar atje zyrtarë të cilët do të dërgojnë letra të nënshkruara nga presidenti i shtetit për të mos njohur Kosovën.

Në një situatë normale të një shteti institucionet e të cilit janë të përgjegjshme dhe dinë të qeverisin, kjo iniciativë e Serbisë do të shënohej vetëm si një kundërpërgjigje ndaj një aksioni kosovar, efektet e së cilës do të mateshin me gjakftohtësi nëpër ditë e javë. Lëre më që nuk jemi në këtë situatë, por madje nuk kemi as edhe kundërpërgjigje të gatshme ndaj Serbisë, përjashto disa kopjime.

Kërkesa drejtuar ambasadorëve të vendit që të ndërpresin pushimet vjetore dhe të nisin aktivitetet lobuese, është një përgjigje qesharake kur të merret parasysh mospërvoja e tyre dhe në shumë raste edhe mospërgatitja profesionale për të realizuar një mision të tillë. Për më tepër, kjo tregon një naivitet shtetformues pasi që reagimi duhet të jetë në ekuivalencë me iniciativën, dhe në këtë rast iniciativa serbe ka nisur nga maja e institucioneve dhe jo nga niveli i ambasadorëve. Ambasadorët janë vënë thjesht para një misioni të pamundur, ndërsa shteti ynë para një dështimi taktik.

Fakti se shtetet mike janë duke lobuar tërë kohën për pranime të reja të pavarësisë, nuk është një argument i saktë që mund të përdoret për justifikim nga institucionet e vendit. Edhe Serbia ka aleatët e saj si Rusia e Kina,( sado që ndikimi i tyre mund të jetë më i vogël se i aleatëve tani), por megjithatë shteti serb zhvillon aktivitetet e veta dhe atë në mënyrë shumë aktive.

Njerëzit, organizatat, kompanitë dhe shtetet mësojnë nga gabimet e veta, së paku ato që kanë një nivel mesatar inteligjence ose organizimi efikas. Institucionet tona jo. Kur u shpall pavarësia më 17 shkurt 2008 ishte pritje reale dhe premtim real ndërkombëtar se brenda 3 muajve do të realizoheshin 100 njohje. Serbia u vë në iniciativë e përkrahur nga Rusia, ndërsa ne u strukëm qosheve dhe shtetet mike nuk kishin kënd ta përkrahin. Si rezultat morëm vetëm rreth 30 njohje, dhe asnjë mësim. Ndoshta nuk duhet të dyshojmë që njohje nuk do të vijnë- por ta kemi të qartë që ato do vijnë si shkak i përkrahjes së miqve të Kosovës e jo punës së njerëzve përgjegjës dhe krerëve të shtetit...

Si duket, krerët e institucioneve tona, hekurin nuk dinë ta rrahin as të nxehtë dhe as të ftohur. Nuk do të ishte problem fare sikur ata të mos ishin udhëheqësit e institucioneve tona. Vetëm ne dimë që fitoren ta shndërrojmë ndoshta edhe në humbje.