Janë disa arsye që na bëjnë të besojmë se u bë mirë që (nuk) u zbatua kërcënimi, apo provokimi, apo keqinterpretimi i ministrit të Brendshëm, Bajram Rexhepi, për dërgimin e njësive speciale të policisë në veri të vendit për ta vendosur rendin kushtetues atje. Duhet përkujtuar se, në një intervistë, afër dy muaj më parë, ministri Rexhepi nuk e kishte përjashtuar mundësinë e dërgimit të njësive speciale matanë Ibrit. Presidenti serb, Boris Tadiq, këtë deklaratë e cilësoi “kërcënim ose shpallje lufte”. Qarqe të ndryshme e vlerësuan si “provokim ose matje pulsi të Serbisë”. Dhe, fare në fund, vetë ministri deklaroi se “është keqinterpretuar” ajo që kishte thënë.

Arsyeja e parë është se menjëherë pas leximit të intervistës faktorët kyç ndërkombëtarë të sigurisë në vend u shprehën të habitur me këtë “nismë” dhe theksuan se me ta nuk është diskutuar çështja e dërgimit të “specialëve” në veri, as ndonjë koordinim forcash.

E dyta është se kjo deklaratë u shfrytëzua nga Beogradi zyrtar për ta zhvendosur vëmendjen, duke konsideruar se Prishtina zyrtare po bën thirrje për luftë. Dhe kjo në ditën kur në qytetin martir boshnjak, Srebrenicë, po përkujtohej 15-vjetori i përpjekjes gjenocidale të ushtruar nga serbët e Bosnjës dhe ata të Serbisë. Mbi 7.000 burra e djem myslimanë të Bosnjës u vranë nga forcat e gjeneralit serb Ratko Mladiq, i përkrahur nga atëherë njeriu më i fortë i Beogradit, Slobodan Milosheviq.

Tash, ministri del e thotë se i ka dërguar në bazë të nevojës disa herë pjesëtarët e policisë speciale në veri. Bile edhe pa koordinim me EULEX-in. Ajo që mund të sugjerojmë në këtë rast është se nuk do të ishte fare me vend dërgimi i policëve, specialë ose jo, pa qenë të shoqëruar nga kolegët e tyre nga misioni evropian por edhe nga ushtarakët e NATO-s. Kjo për arsye se jemi dëshmitarë të pranisë së forcave policore e paramilitare të Serbisë, të cilat mund të mos përtojnë ta përsërisin skenarin e Srebrenicës, të korrikut 1995, kur patën lidhur për shtylla elektrike pjesëtarët e forcës paqeruajtëse, për ta kryer më pas kasaphanën më të llahtarshme në periudhën pas Luftës së Dytë Botërore. Duhet pranuar se janë disa specifika në terren që na bëjnë të besojmë se nuk mund të ndodhë ajo që u ndodhi meshkujve boshnjakë, por ajo që është e gjasshme është poshtërimi i forcave tona të rendit; ta zëmë mund të shkojnë të pajisur me armatimin më të mirë që kanë, e të kthehen nudo. Për këtë arsye edhe insistimi që policët tanë të mos jenë vetëm atje, dhe në rast se do të ndodhte një skenar i tillë, t’u ndodhë edhe forcave ndërkombëtare (policore e ushtarake), apo të paktën ta shohin edhe ata me sy se kush në fakt është Beogradi, i cili vazhdon të trajtohet si ai fëmija i hasretit.

Përndryshe, nuk kemi asnjë dyshim sa i përket asaj se a duhet apo jo të dërgohen forcat e rendit në pjesën veriore. Bile-bile edhe jemi vonuar. Për t’u mbështetur në një mision të tillë, autoritetet e Prishtinës do të duhej patjetër t’i bindnin ndërkombëtarët se qëllimi i operacionit nuk është provokimi i ndokujt, por vendosja e plotë e rendit dhe ligjit në atë pjesë të Kosovës, ku nuk ka lloj krimi që nuk ndodh. Po ashtu, do të duhej bindur faktorët perëndimorë se një nismë e tillë do t’i shërbente për mirë edhe qeverisë së presidentit të shtetit fqinj, duke pasur parasysh se në komunat veriore zgjedhjet e zhvilluara nga Serbia i kanë fituar kryesisht partitë radikale dhe elementët ekstremistë, ose armiqtë politikë të asaj që po quhet qeveri properëndimore e Beogradit.

Për t’u përkrahur nga miqtë ndërkombëtarë, nëse është nevoja do të duhej edhe të inskenohej ndonjë zhvillim, sikur ai i para pak ditësh, kinse për shpalljen e pavarësisë nga serbët e veriut, i cili bëri bashkë qeverinë dhe përfaqësuesit e Brukselit dhe Uashingtonit. Pse të mos bëhen bashkë të gjitha forcat e rendit (vendore e ndërkombëtare), që të ndërmarrin një operacion për të vërtetuar dyshimet se në pjesën veriore të territorit endet lirshëm përgjegjësi kryesor i masakrës së Srebrenicës, Ratko Mladiq, me bashkëluftëtarët e tij, të cilët kërkohen nga drejtësia ndërkombëtare?!

(Autori është gazetar i lajmeve ndërkombëtare në gazetën “Zëri”)