Xhavit Haliti

Më 26.06.2011, pak pas mesdite, kryetari i Partisë Demokratike të Serbisë, Vojislav Koshtunica, duke folur në komitetin kryesor të kësaj partie, tha: “Asgjë nuk ka nevojë të na japë sot neve ndokush, mirëpo asgjë nuk duhet as të na marrë. Kosova na takon neve, sepse ajo është e jona, kurse BE-së i takon ajo që e ka. Duket se Kosova është më e rëndësishme për BE-në, sesa për Qeverinë e Serbisë. Më shumë kujdeset Brukseli që të na marrë Kosovën, sesa qeveria jonë ta mbrojë atë”. Gjatë këtij takimi me kryesinë e partisë së vet, ish-kryeministri serb, Koshtunica është deklaruar se zgjidhja për Kosovën duhet të arrihet patjetër vetëm në kuadër të Kushtetutës së Serbisë.

Kaq ka thënë kryetari i PDS-së në komitetin kryesor të partisë. Por, edhe pse sasia e fjalive dhe e fjalëve është dukshëm e kursyer, idetë e shfaqura përmes tyre nuk janë të tilla. Në pak fjalë të rreshtuara në pak fjali, Koshtunica, si mjeshtër i fjalës, por jo i politikës, sepse ai as nuk përpiqet ta përcjellë në mënyrë metaforike nacionalizmin ekstrem serb, e ka bartur dhe e ka shfaqur qysh me shfaqjen e tij në politikën pas milosheviqiane në Republikën e Serbisë.

Në deklarimin e sipërcituar, Koshtunica përvijon shkurt dhe kuptueshëm pa ekuivoke tri ide:

1. Raporti aktual i Serbisë me Bashkësinë Evropiane dhe, ndoshta, edhe më gjerë, për vendin apo statusin e saj mes tyre. Serbia nuk kërkon nga askush asgjë, por edhe nuk pranon nga askush t’i marrë gjë. Çelësi për të zgjidhur këtë ide është menjëherë në vazhdim: “Kosova na takon neve, sepse ajo është e jona, kuse BE-së i takon ajo që e ka”. Thelbi: BE-ja prej vitesh po e “nëpërkëmb” Serbinë duke i “marrë” atë që i takon historikisht dhe ligjërisht, pra Kosovën dhe duke mbajtur atë që e ka (Republikën Serbe në Bosnjë).

2. Njohja ndërkombëtare e shtetit të pavarur të Kosovës me mbështetjen e BE-së, i ka tejkaluar përpjekjet e Qeverisë të Serbisë për bllokimin e tyre. Pavarësia e Kosovës u përligj nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë. Kosova u anëtarësua në BB dhe në FMN. Shteti i Kosovës ftohet zyrtarisht dhe merr pjesë në nivele të larta të takimeve evropiane dhe botërore, duke shkaktuar, paradoksalisht, mospjesëmarrjen e shtetit të Serbisë në to. Nacionalizmi është ndjenjë, nuk është bashkësi njerëzore. Kjo është arsyeja që në Varshavë, para një muaji, ishte e pranishme presidentja e Kosovës dhe mungonin, për arsye të pranisë së saj, presidentët e Serbisë dhe të Rumanisë. Dhe të gjitha këto, sipas Koshtunicës, u përkasin përpjekjeve “vetëm” të BE-së.

3. Mendoj se ka shumë rëndësi në deklarimin e fundit e kryetarit të PDS-së, që e tejkalon hapur raportin politiko-nacionalist dhe përshfaq prirjen propagandistike për fushatën zgjedhore të 2012 në Serbi , është fjalia: “Më shumë kujdeset Brukseli që të na marrë Kosovën, sesa qeveria jonë ta mbrojë atë”. Për të mbledhur votat e “nacionalistëve”, Koshtunica atakon dhe “blasfemon” Tadiqin, Daçiqin e Jeremiqin, që “kujdesen” më pak se kryeqendra e BE-së, sesa shtetarët e Beogradit.

Koshtunica bën mirë që u flet anëtarëve të komitetit drejtues të PDS-së për “çështjen Kosovë” 12-vjet pas zgjidhjes faktike të saj. Kjo mund t’i ndihmojë në fushatën e pritshme zgjedhore. Por, fantazmat, veç në përralla, sjellin fatmirësi.

Përrallat e psikologjisë arkaike të pak serbëve nuk mund të përballen me realitetin historik dhe konkret.

Kosova është shtet.

Shteti i Kosovës është shteti i dytë shqiptar, i njohur në Ballkanin Perëndimor dhe në Evropë.

Shteti i Kosovës është i pandashëm, sovran dhe veprues si i tillë.

Identiteti dhe mëvetësia e shtetit të Kosovës është produkt në varësi të vullnetit dhe dëshirës së qytetarëve të saj.

Kosova është shtet dhe u takon kosovarëve!

(Autori është nënkryetar i Kuvendit të Kosovës)