Xhavit Haliti

Për disa ditë, duke filluar nga 12 gushti, u vura nën vëmendjen kritikuese të mediave për një thënie në një intërvistë të dhënë në “Koha ditore”. Duke mos e mbajtur mend “fjalë për fjalë” se ç’kam thënë në intervistë, po citoj një burim informues, ku thuhet: se “qendrat e vendosjes në botë janë duke dhënë sinjale se dhënia e një statusi special, të administruar nga Kosova, do të ishte zgjidhje e problemit të veriut”.

Megjithëse nuk ishte ky objekti i intervistës, sepse unë fola si nënkryetar i Kuvendit të Kosovës për punën e legjislativit në sezonin e pushimeve, fraza e cituar më sipër u vu në fokus të komenteve në media.

Dy ditë më pas, në një koment bashkautorësh shkruhet: “Prania publike e liderëve me autoritet si z. Xhavit Haliti, duke folur hapur për mundësinë e një statusi special mund të jetë një përgatitje e opinionit për një zgjidhje, që nuk ka nevojë të ruhet me forca ushtarake ndërkombëtare e, aq më pak, të ketë një afat përfundimtar, që skadon pas një muaji”.

Njëkohshëm me publikimin e thënies së mësipërme, që ka “mirësinë” të përfundojë me një hamendje (pra, me një përfundim të mundshëm), një gazetar tjetër “nxiton” të shpallë përfundimin se Xh. Haliti është i pari politikan që “tha hapur se veriut të administruar nga serbët, t’i jepet një status special”.

Për saktësinë e këtij përfundimi autori është tërësisht i “sigurt”. Por ai është i pasigurt për arsyet që më shtynë mua të them publikisht “se diplomatët ndërkombëtarë ”ndërmjet rreshtave” kanë kërkuar që komunave të rebeluara të veriut t’u jepet një status i veçantë… edhe se këtë e di shumica e politikanëve në Prishtinë”.

Autori, i bindur në “vërtetësinë” e përfundimit të nxjerrë prej tij, që unë, jam pro deklarimit për njohjen e statusit special për veriun, kërkon të dijë “nëse Haliti e tha këtë nga ajo që ka kuptuar nga diplomatët perëndimorë, apo i shtyrë nga shefi i tij, kryeministri Hashim Thaçi, që paraprakisht të përgatitet opinioni për pasojat që do të vijnë. Haliti, ndërkaq, nuk e tha se nga cilët diplomatë është thënë kjo, nga gjermanët, francezët, amerikanët apo britanikët.

Ky arsyetim, që del fillimisht me një përfundim mbi premisa të paprovuara, madje, edhe kundërshtuese mes tyre, arrin në kulmin e absurdit, ku i referohet rrënjëve tona etnike: “Me këtë po riciklohet defekti gjenital i politikëbërjes në Kosovë, e cila nuk meret me shkasin, por me pasojat.

Ky defekt ka ndikuar që gjithmonë nëpër shekuj, të jemi humbësit e mëdhenj”. E gjykoj se nuk ia vlen të kundërshtoj. Por, më vjen keq që u përdor me keqdashje një frazë e imja për një fakt që jo vetëm e dinë politikanët në Prishtinë e në Beograd, por edhe gjithë punonjësit e medieve në Kosovë dhe Serbi.

Pak ditë pas thënies time, të komentuar e të keqinterpretuar, Vladimir Tadoroviq, drejtor i Qendrës për Politika të Reja në Beograd, në një intervistë për radion Evropa e Lirë, tha së qendrimet e Beogradit apo të Prishtinës lidhur me Veriun nuk kanë një rëndësi domethënëse, por se bashkësia ndërkombëtare ka rolin kryesor në këtë gjë.

Këtë gjë e di Tadiq, Daçiq, e di Milan Ivanoviq, madje edhe Marko Jakshiq, funksionar i Partisë Demokratike Serbe që udhëhiqet nga V. Koshtunica. Liria e fjalës është fitore e cilësuar në çdo regjim demokratik.

Ajo mbrohet kombëtarisht, shtetërisht dhe ndërkombëtarisht për shpalljen e së vërtetës, pavarësisht interesave që prek, ndaj është “mëkat” për të mos thënë krim, kur me dashje, por edhe nga padija publikon të pavërteta.

Duke neveritur keqdashjen, por edhe duke e vlerësuar “padijen” si joargument, përpiqem të jem i vëmendshëm dhe vlerësues për mediat objektive. Prandaj dua të veçoj e të citoj diçka nga artikulli i “Zërit” të dt.13 gusht, me titull “Statusi special në tavolinë të Prishtinës”.

Ky artikull nuk ia atribuon Xh. Halitit njoftimin për dhënien e statusit special për veriun, por “vendeve të BE-së në koordinim edhe me të tjerë që tashmë kanë hapur këtë temë me zyrtarët e institucioneve të Kosovës, por, për momentin deri sa të gjendet një pajtueshmëri mbetet bisedë konfidenciale”.

Sipas artikullit “mëkati” i Xh. Halitit është se shkeli “konfidencialitetin”, duke thënë “për mediet kosovare se qendrat e vendosjes në botë janë duke dhënë sinjale për dhënien e një statusi special për veriun… dhe se është e nevojshme që Bashkimi Evropian dhe SHBA-ja të dalin me një qëndrim të përbashkët për këtë çështje, pasi vetëm në atë mënyrë… zgjidhja e problemit te veriut do të bëhej më e lehtë” > Të thuash të vërteta që të gjithë i dinë, zakonisht, shkakton ose bezdi ose të qeshura.

Tej kësaj ecurie, e vërteta, që dihej nga politika në Prishtinë dhe Beograd, që dihej nga të gjitha qarqet mediatike, e përmendur nga unë në përgjigje të një pyetjeje dytësore, u dramatizua. Për psenë e këtij dramatizimi absurd unë as nuk di, nuk mundem, por edhe as nuk dëshiroj të angazhohem për të dhënë përgjigje.