Beqë Cufaj

Disi duhet ta lidhim. Sepse zor që del dikush nga gazetarët, redaktorët, kryeredaktorët, botuesit e botueset dhe publicistët e lirë që tek ne u themi “analistë” të medieve në hapësirën mediale shqiptare... e që nuk u ka rastisur të mos konfrontohen me takime, thirrje telefonike, porosi elektronike (e-mailë, sms-ë) nga politikanë shqiptarë që u kanë “kërkuar” atë apo këtë shërbim apo edhe kanë dëgjuar e lexuar turli ankesë, shantazh, kërcënim e aty këtu edhe ndonjë shuplakim e shtërngim fizik...

E tepërt pra të përsëriten këtu qindra rastet kur shefa të rëndësishëm dhe aso që duan të jenë të tillë “ndërhyjnë” në politika editoriale ndër shqiptarët.

Tashti, situata nuk del të jetë e mirë as ndër popuj e shtete të tjera. Asosh që janë ende në tranzicion apo edhe që këtë e shohin si një të shkuar të tyre shoqërore. Por që “ngjizja” e politikës me median i ngjet një labirinthi të pafundmë edhe në ato vende që tashmë quhen si “postdemokratike”. Pra kryeqyteteve ku demokracia jo vetëm është e vetkuptueshme dhe respektohet me të gjitha normat e saj por ajo ka edhe porcionin e domosdoshëm të moralit për secilin politikanë e politikane.

Gjithnjë duke i respektuar edhe kodet përkatësisht ngjyrimet nacionale të cilat jo rrallë dinë të jenë në mënyrë frapante të ndryshme. Psh. nëse në Shtetet e Bashkuara të Amerikës feja, familja dhe zoti janë një domosdoshmëri, në Francë e Gjermani kryebashkiakët e kryeqyteteve Parisit e Berlinit janë homoseksualë, të cilët nuk bartin kurrfarë konsekuencash për “jetën e tyre private” si njerëz publikë të politikës.

Por jo çdo gjë është private. E aq më pak jo çdo komunikim politikani me mediat përjetohet si vetkuptueshmëri.

Këtë e dëshmon afera rreth Presidentit të Bundesrepublik-ës Christian Wulf. Kjo sagë mediale ka filluar para rreth një muaji. Wulff, sa ishte Krymeministër e Niedersachsen-it (Saksoni e poshtme), pasi ishte ndarë nga gruaja e parë dhe ishte lidhur me të dytën kishte marrë një kredi nga disa miqë të tij për blerjen e një shtëpie me kondicione të cilat shkonin afër zeros. Në deklarimin zyrtar pasi qe zgjedhur Presiendent i Republikës ai nuk e kishte përmendur fare atë kredi, të cilën në ndërkohë miqve ua kishte kthyer duke marrë po një kredi nga një Bankë e Baden Wuerttembergut me kondicione po të mira, shumë më të mira sesa një qytetar gjerman do ta kishte huazuar para nga BW Bankr.

Këtë temë e nuhatën mediat gjermane- përfshirë këtu edhe ato të afërta familjen politike të Wulff-it, me CDU-në, siç janë bulevardeskja “Bild” apo edhe “Die Welt”. Konsekuenca e parë e këtij skandali ishte largimi i zëdhënësit të Presidentit Wulff. Por opinioni dhe mediat- majtas, në mes apo djathtas nuk u kënaqën dhe nuk e ndalën hetimin e tyre (ta shënojmë këtu vizitën e kancelares Merkel në Prishtinë kur televizioni gjerman ARD e pyeste atë pikërisht për causa- Wulff dhe jo vizitën në Kosovë) rreth aferës në fjalë. Presidenti gjerman me siguri duhet të ketë marrë frymë shlirshëm ditëve të pushimit të Krishtlindjeve dhe fundvitit.

Por menjëherë pasi makineria gjigande e botuesve të mëdhenjë u zgjua në vitin 2012 në shesh doli një thirrje telefonike që Presidenti Wulff i kishte bërë kryeredaktorit të gazetës më të madhe në Europë, “Bild”. Meqë ky i dyti nuk e kishte kapur telefonin Presidenti nuk kishte ngurruar dhe nga Gjiu Persik (ku po qëndronte për një vizitë zyrtare) i ishte kërcënuar Kai Diekmann-it (kështu quhet ky kryeredaktor) që do të kishte “Luftë” nëse gazeta e tij do ta ndiqte temën e “kredisë” e lëre më ta botonte...

Wulff, i rraskapitur për toke, para dy netësh doli në TV-të publike ARD dhe ZDF dhe tha që “Bild”-it i kishte kërkuar ta “shtyente” botimin e tekstit në fjalë për një ditë... Dhe e pranoi që kishte bërë “një gabim të rëndë” për të cilin kërkoi falje. Fakt është që pjesë nga ajo porosi në telefonin e shefit të “Bild”-it dolën në media. Kurse kërkesën e gazetës për botimin e tërë monologut të Presidentit, ky i fundit e refuzoi... Pse e refuzoi? Sepse del që ai edhe në paraqitjen e tij televizive thjesht ka gënjyer... Thonë të gjitha mediat gjermane të cilat nuk e kanë ndërmend ta lëshojnë kaq lehtë këtë president. Për të mos thënë nuk e kanë ndërmend t’i ndahen derisa ky të japë dorëheqje.

Situata në këtë fundjavë paraqitet më së miri me komentin e njërit prej botuesve të “Franfkurter Allgemeine Zeitung”, Frank Schirrmacher, i cili për aferën e Wulff shërbehet me Franz Kafkën. “Tekstin e rolit të kreut të shtetit nuk e ka shkruar Kushtetuta e vendit, por Franz Kafka. Në një prej rreshtave më të famshëm të tij Kafka thotë: Fiksioni do të shndërrohet në rendin e ri botëror!”, shkruan Schirrmacher. Nëse do të flisnim me logjikën e Franz Kafkës, imagjinojeni vetëm pak... se çfarë rendi të ri (shqiptar?) kemi ne...