Erzen Vraniqi

Njëra nga karakteristikat themelore të protestës së 14 janarit është shpërfaqja më në fund e qëndrimit dhe konceptit politik të Qeverisë, karshi interesit dhe kërkesave të popullit. Nuk ka dilemë se krijimi i psikozës së luftës në opinionin e gjerë për një javë rresht para protestës, ishte shenjë e dukshme e nervozës së pushtetit, të cilët po detyroheshin që patjetër të merrnin pozicion të qartë politik sa i përket respektimit të vendimit të Kuvendit të Kosovës. Deri atëherë edhe disi maskoheshin qëllimet dhe interesat e tyre. Data e 14 janarit përfundimisht hoqi maskat.

Tanimë as laiku më i madh nuk mund të dyshojë se çfarë mbronin protestuesit atë ditë dhe çfarë mbronte Qeveria. Derisa protesta po bëhej në mbështetje të vendimit të Kuvendit të Kosovës për reciprocitet me Serbinë, intervenimi i Qeverisë ishte në mbështetje të marrëveshjeve me të, në dëm të shtetësisë.

Nervoza e Qeverisë u demonstrua qartë me dhunën e shfrenuar që mekanizmi represiv e ushtroi mbi protestuesit paqësorë, të cilët kishin guxuar të sfidonin kërcënimin e tyre, vetëm pse kërkonin zbatimin e vendimit të Kuvendit të Kosovës për reciprocitet të plotë me Serbinë, me të cilin mbrohej interesi i vendit. Qeveria këtë e kuptoi si rrezikim të pushtetit të tyre, i cili nuk bazohet në vullnetin politik të popullit, por në realizimin e interesave vetjake, politike e materiale, me anë të servilizmit të verbër ndaj faktorit ndërkombëtar dhe interesit të tyre gjeostrategjik për rajonin.

Njësitë speciale të policisë atë ditë kishin detyrën e ekspeditave ndëshkuese. Ata nuk po e menaxhonin protestën, por po i ndëshkonin pjesëmarrësit e saj. Deri sa ne po bllokonim Serbinë dhe mallrat e saj, ata e bllokuan Shqipërinë, duke i ndaluar dhe rrahur aktivistët që ishin nisur për të marrë pjesë në protestë. Nuk i kursyen as kalimtarët e rastit, duke i rrahur dhe arrestuar rrugëve e nëpër oborret e shtëpive të tyre, pa pasur në konsideratë se a ishin pleq, fëmijë, apo invalidë lufte që kishin sakrifikuar për këtë vend.

Ata e rrahën me shqelma nënkryetarin e Kuvendit, tërhoqën zvarrë kryetarin e Grupit Parlamentar dhe e sulmuan me shufra e me sprej kryetarin e Komisionit për Politikë të Jashtme të Kuvendit të Kosovës. Arrestuan deputetët e popullit, të cilët po përfaqësonin popullin, bashkë me popullin. Kësisoj synohej që të frikësohej populli dhe të thyhej morali i tij.

Mirëpo, zbatimi i vendimit të Kuvendit për reciprocitet të plotë me Serbinë është çështje ekzistenciale për ne, sepse me të mbrohen interesat ekonomike dhe politike të vendit. Zbatimi i tij është ushtrim i sovranitetit shtetëror të Kosovës, që duhet shtuar pavarësisë formale të saj.

Sovranitetin ekonomik e politik na e rrezikon Serbia me politikën e saj, që ka për qëllim destabilizimin dhe bllokimin e funksionimit të shtetit të Kosovës, andaj ajo duhet të bllokohet. Qeveria e vendit a ka obligim kushtetues respektimin e vendimeve të Kuvendit dhe ushtrimin e sovranitetit të vendit, mirëpo ajo po vazhdon ta injorojë organin më të lartë të Republikës dhe po vihet kundër vullnetit të popullit.

Në këtë situatë nuk na mbetet tjetër përveç se të protestojmë në vazhdimësi. Andaj, më 22 janar, ne do ta bllokojmë Serbinë përsëri. Nuk mund të bëjmë kompromis me interesat jetike të vendit e as të mbesim peng të politikave antikombëtare të kësaj qeverie, e cila në vend se të shtrijë sovranitetin në veri të vendit, ndërsen policinë kundër nesh. Mirëpo, ne nuk i frikësohemi dhunës.

Dhunë ka ushtruar edhe Serbia, por rezistenca e popullit veç sa është rritur. Vullneti politik i popullit është gjithmonë më i fortë se çfarëdo dhune që mund të ushtrohet nga një aparat i korruptuar shtetëror. Jemi të vetëdijshëm që në këtë rrugëtim po i shkelim interesat e disa individëve, të cilët janë pasuruar duke bërë tregti me Serbinë në dëm të vendit dhe në kurriz të popullit, por për ne interesi i vendit është sublim.

Nuk ka shpëtim, veç vonim!

Më 22 janar Serbia nuk kalon!

(Autori është drejtues i Sekretariatit për Media dhe Komunikim në Lëvizjen Vetëvendosje!)