Blerina Rogova Gaxha

Njeriu i Kosovës. Kosova e Rugovës. Njeri i paqes dhe ikona e saj. Burri që gjithë jetën e tij fliste për Kosovën e pavarur e të hapur ndaj Shqipërisë dhe Serbisë e në miqësi të përhershme më Shtetet e Bashkuara... Studiuesi e mjeshtri i letrave. Njeriu që pinte shumë kafe e cigare. Që kishte shumë miq dhe po kaq shumë armiq. Që ishte bërë burrështetas në Republikën, të cilën armiqtë por edhe shumë të tjerë ia quanin "fantome" të Kosovës. Dhe më në fund njeriu me shall, ishte Ibrahim Rugova.

Ata që e deshën shumë, e quajtën ndonjëherë edhe të shenjtë, edhe njeri me orë, edhe shpëtimtar, edhe të "mbrrim" edhe të urtë por edhe trim. Kurse jo pak të tjerë, për të gjallë e quajtën edhe tradhtar, edhe pacifist dhe edhe antikombëtar dhe sa prej tyre e kishin ëndërr dhe për ta vrarë. Ata që e kanë njohur nga afër e kujtojnë të ketë qenë ndryshe nga të tjerët, i butë dhe i prerë, i qetë në urtësinë e tij dhe i vendosur në idealin e "Republikës së Kosovës".

Pa dyshim se është herët për t'i vënë pikë figurës së Ibrahim Rugovës, ngritjes apo rënies së tij, shkëlqimit apo zvetënimit të figurës politike e intelektuale dhe më në fund edhe kontributit të tij në historinë më të re të Kosovës. Kjo është e pamundur të bëhet, mbase pse kanë kaluar vetëm disa vjet që nga vdekja e tij, ku shumë nga dishepujt por edhe nga armiqtë e tij akoma janë gjallë dhe ndikimi i tyre në shkrimin e kësaj historie mund të jetë vendimtar qoftë edhe për të mbrapsht.

Sot në gjashtë vjetorin e vdekjes, kur shumëçka është e përzier por që sado pak jemi më racionalë në vlerësimet për luftën dhe për paqen por edhe për krahët e këtyre dy skajeve që gjithnjë janë të lidhura ngushtë, e shohim pak më ndryshe edhe figurën e njërit prej njerëzve më të kompletuar ndoshta, të historisë më të re të Kosovës. Ajo që mund të thuhet sot për figurën e dr. Ibrahim Rugovës, është se ai është shndërruar në një figurë më të respektuar pas vdekjes.

Çuditërisht është shndërruar në një figurë uniteti më shumë sesa për të gjallë. Kundërshtarët e tij të deridjeshëm politikë dhe mohuesit e asaj që ishte cilësuar filozofi politike e presidentit Rugova, sot nuk hezitojnë t'i përulen para varrit, të flasin për të, për figurën dhe emrin e tij, ta përdorin si "vlerë" për vete, të cilën për të gjallë të tij, nuk e kishin çmuar edhe aq.

Sot po ashtu vërejmë se ata që e kishin luftuar në vazhdimësi, në mesin e të cilëve kishte edhe figura të profilit të lartë politik e shkencor, më në fund kanë heshtur dhe nuk flasin më. Nuk është krejtësisht e qartë nëse këta kundërshtarë të filozofisë se presidentit të ndjerë, i kanë "rënë pishman" asaj që e kanë thënë, apo presin ditë më të mira për ta "fituar të drejtën historike të argumenteve".

Figurat e veçanta në historinë e popujve kanë marrë vlera ose janë përmbysur krejt vite pas vdekjes. Ka ndodhur shpesh që në vitet e para të jetës së tyre të amshueshme, ata janë ngritur në piedestal, për të rënë më vonë. Kështu ka ndodhur dhe me Leninin, me Stalinin, me Hoxhën, me De Golin, me Maon, me Ali Pashën... Por këto vite të para të pasvdekjes, nuk e kanë ndryshuar fort figurën e presidentit, që e vlerësojnë, historik të Kosovës.

Ai vazhdon të prehet i qetë, megjithëse jo pak njerëz ia kanë lëkundur eshtrat nga varri e për interesa të veta. Ajo që bie në sy është një lloj harrese dhe mosinteresimi për të thënë se cilat ishin majat e filozofisë së tij, e cilat ishin dështimet më të mëdha. Për të thënë se çfarë ishte e premta e tij, çfarë mbyllja në shtëpi gjatë luftës së fundit, çfarë takimi me Millosheviqin dhe raporti me UÇK-në, apo dhe lufta e pashpallur që kishin Rugova me Rexhep Qosjen, me Adem Demacin, apo me Sali Berishën.

Ai që sot kujtohet si njeriu i letrave, njeriu që pinte shumë kafe e cigare, që ishte bërë ikona e rezistencës së popullit shqiptar të Kosovës dhe që gjithmonë rrinte me shall, e kërkon vlerën dhe vendin në historinë e vendit të vet. Edhe përtej varrit, është lodhur ndoshta, duke ia lëkundur eshtrat, sa herë që neve na vijnë zgjedhjet.