Muharrem Nitaj

Secila kohë i ka heronjtë e vet dhe, në secilën kohë, ka jo pak matrapazë dhe horra që kontrabandohen në listën e heronjve. Zakonisht, në kohë krizash, ky numër bëhet më i madh dhe shumë nga bartësit e proceseve të rëndësishme për kombe e popuj, ndodh të spostohen dhe të shtyhen tutje nga “belaxhinjtë”, që mos ta prefshin rrugën.

Po cilët janë heronjtë e Kosovës sot.

A janë Hashim Thaçi e Ramush Haradinaj, për së gjalli, apo Ibrahim Rugova e Adem Jashari, rahmet paçin. A janë Adem Demaçi me 30 vjet burgim e burrni, apo James Berisha me tre-katër muaj e me lot në sy. Po trimat e kombit kush janë... Fatmir Limaj në burg e n’shpi, apo Albin Kurti me “no pasaran”-in e tij. Lista e krahasimeve mund të jetë e pafund, dhe emrat e gjetur në kreun e saj mund të jenë krejt të rastësishëm.

Është cituar shpesh njëri prej shkrimtarëve të mëdhenj shqiptarë t’i kishte thënë një mikut të tij: mos fol se sot është kohë horrash dhe të fluturon koka nga krahët edhe për një ëndërr.

Ka shumë vite që një delegacion i LDK-së, ku ndodheshin disa eksponentë dhe satelitë të saj, e kishte vizituar Drenicën që vritej dhe kur thuhej se disa prej këtyre të fundit ishin “flakareshur” nga komitët e luftës. Por, atëbotë asnjëri prej tyre nuk kishte denjuar ta pranonte se i ishte “nëpërkëmbur” burrnia. Më kot kam provuar dhe personalisht që ta marr konfirmimin e asaj për të cilën fliste çarshia.

Personi tragjikomik i kësaj ngjarjeje, Gjergj Dedaj, i cili e kishte shijuar fuqinë dhe magjinë e pushtetit, me “nobelizmin” e tij politik, i kishte harruar flakareshat dhe kishte arritur deri aty sa shefin e tij, kryeministrin Hashim Thaçi, së bashku dhe me qeverinë, t’i propozonte për çmimin Nobel. Mirëpo, kohët kalojnë dhe ka plot raste që mund të të kthehet fisnikëria... Tre ditë më parë e pashë një konferencë shtypi “bombë”. Dedaj kërkonte hak nga kryeministri...

Sigurisht krejt e rastësishme por një tjetër Dedaj-figurë domosdo politike, Iliri, në një debat televiziv u thoshte sejmenve të Vetëvendosjes se ata do të duhej të kishin protestuar shumë kohë më herët, atëherë kur ishte vjedhur vota, dhe shprehej i habitur se si Vetëvendosja mund të priste një vendim normal nga një Kuvend që kishte dalë nga vota e vjedhur. Dedaj harronte se pikërisht ato ditë i kishte përfunduar apo skaduar afati i të qenit këshilltar i parë i politik i një presidenteje që ishte zgjedhur me votat e po atij parlamenti, dhe harronte se po ata “sejmenë” të Vetëvendosjes, tashmë kishin pranuar ta merrnin rrogën e parlamentit të dalë nga vota e vjedhur.

Zhvillimet e fundit ndërmjet Qeverisë dhe Vetëvendosjes, më shumë kanë qenë luftë politike e propagandistike sesa një përplasje idesh apo argumentesh. Sigurisht se njëra palë do të humbë. Dikush po thotë se gjasat më të mëdha për ta humbur këtë luftë propagandistike i ka qeveria, sepse “gardianët” e saj janë rritur aq shumë, sa që ka kohë që nuk po dihet kush po pi e kish po paguan. Komunikimi i disa “zanatlinjve” qeveritarë në rrjetet sociale dhe menjëherë pas protestave të 14 janarit, do të duhej të kishte qenë alarm për shefin e qeverisë se ai mund ta humbë këtë betejë.

Në këtë luftë ose në këtë përplasje, secili e ka storien e vet dhe secili cilësimin e tij për tjetrin. Ka ditë që nuk po e shohim më pjesën e okupuar të atdheut, por pushtetin e protestuesit atje ku dheu i bardhë o i zi, është i lirë. Nuk e besoj që dikush nga këta të sotmit në qeveri apo në opozitë, mund ta shesë storien, se Kosova po mbrohet në Merdar apo te Dheu i Bardhë.

Ndoshta edhe kjo kohë i ka vlerat e veta dhe disa vite më vonë do të dalin se kush kanë qenë heronjtë e kush horrat e saj, por pavarësisht se cili do të jetë raporti i këtyre kategorive, dëmi do të jetë i konsiderueshëm. Pikërisht sot dhe tani, kur policia e shtetit dhe protestuesit mërdhijnë në kufi, hajnat dhe pushtuesit po bëjnë “pallë”. Po mban mot i mirë për ta.