Krenar Gashi

Java që lamë pas u karakterizua me një sërë akuzash e kundërakuzash nga dy partitë më të zhurmshme në vend. Në njërën anë PDK-ja, e cila tashmë ngjan sikur të jetë e vetme në pushtet, ndërsa në anën tjetër Lëvizja “Vetëvendosje”, e cila me kryeneçësinë e saj ka marrë primatin e opozitës duke i lënë anash, të paktën tash për tash, partitë e tjera.

Në gjithë këtë zhurmë të ndërsjellë, ajo që medoemos zuri një vend të veçantë është storja rreth suxhukut. Ishte pikërisht kjo storja rreth detajeve, fundja krejtësisht personale, të jetës së një deputeti, të cilat një deputet tjetër kishte vendosur t’i shpaloste publikisht.

Brenda pak minutave, gjatë një interviste për emisionin “Interaktiv” në KTV, deputeti Bekim Haxhiu, i njohur si komandant “Kamishi”, bëri shkelje flagrante, të paktën, të tre ligjeve të aplikueshme në Republikën e Kosovës.

Duke mos ditur nëse është duke folur si ish-agjent i SHIK-ut, apo si deputet që merr pjesë në komisionin parlamentar që mbikëqyr AKI-në, Haxhiu kishte vendosur që muhabetin e thashethemeve të kafeneve të dyshimta nëpër periferitë e kryeqytetit, ta sillte në televizion. Natyrisht, krejt kjo e shtjelluar në një formë konspiracioni alla-kosovarçe.

Ajo që ai thoshte nuk përkonte me qëllimin e tij, e që ishte një denigrim i figurës publike të liderit të “Vetëvendosjes”, Albin Kurtit. Haxhiu, që kishte dalë në mbrojtje të shefit të tij për ta goditur Kurtin, në fakt na goditi të gjithë neve. Përmes një zhvleftësimi të skajshëm të debatit publik, ai shpalosi raporte policie, bëri pyetje qesharake për suxhuk e për batanije dhe nxori nga kapela e tij prej magjistari jo një lepur por një zarf të bardhë.

Aq ishin infantile e të vobekta për kah arsyeja akuzat e Haxhiut, sa që më erdhi turp që një përfaqësues i popullit tim po i nxirrte ato publikisht. Por, ai nuk u ndal me kaq. “Unë e kam kursyer Albin Kurtin”, thoshte deputeti, duke aluduar se shërbimi të cilit ai i takon kishte informata të tjera për kolegun e tij deputet nga opozita, e të cilat nuk po i bën publike tash. Ky gjest i Haxhiut në fakt ishte shëmbëlltyra e një shantazhi publik.

Për Kurtin ai mbase edhe di më shumë.

Por kjo nuk ka hiç rëndësi. Madje nuk kanë rëndësi as debatet e nxehta politike, e as akuzat e ndërsjella. Edhe shantazhin publik do ta injoronim, po që se ky shantazh nuk do të përbënte një indikator të fuqishëm të një fenomeni tejet negativ për gjithë shoqërinë – SHIK-un.

Akuzat e Haxhiut pikë së pari treguan qartë se përkundër deklaratave të pjesëtarëve të tij, SHIK-u është ende aktiv. Madje, edhe më aktiv. Përmes katapultimit nëpër institucionet e vendit, e kryesisht në Kuvend, SHIK-u tashmë nuk bazohet veç në informantat e tyre kolegë të Nazim Bllacës, por edhe në struktura të shtetit. Kësisoj, Haxhiu na tregoi se ata kanë qasje në Policinë e Kosovës, që do të duhej të ishte një shërbim autonom. Kanë qasje në të dhënat e transportit publik, të cilat në fakt thuajse nuk ekzistojnë (sic). Kanë qasje madje të palimituar në kanalet e komunikimit, të cilat varësisht prej nevojës edhe i përgjojnë.

Gjithë kjo tollovi na tregoi shumë qartë se të gjithë ne, pra edhe unë, edhe ti, jemi subjekt të interferimeve, të përgjimeve e të vëzhgimeve nga agjentë të ndryshëm që punojnë për një shërbim të fshehtë, i cili pos që është kundër ligjit, është edhe mbi ligjin. Nëse sot SHIK-u nxjerr “fakte” nga jeta personale e një deputeti, nesër mund të jetë një ministër, kryeministër apo një shef i shtetit. Apo, edhe më banale, mund të jetë një gazetar, një aktivist i shoqërisë civile apo edhe një mësues shkolle. Secili nga ne.

Nuk ka ndjenjë më të tmerrshme sesa të ndjehesh se je nën vëzhgim të një shërbimi që nuk njeh kufi të privatësisë dhe intimitetit dhe që udhëhiqet nga njerëz që nuk e dimë kush janë, kush i financon dhe çka përfaqësojnë. Ajo që dimë, të paktën me informatat e fundit dhënë publikut në vitin 1999, SHIK-u ishte pjesë e Qeverisë së Përkohshme. Kësisoj, prej atëherë e dimë që ky shërbim i jep llogari dhe punon për PDK-në dhe për kryeministrin Hashim Thaçi. Kësisoj, i takon këtij të fundit dhe jo ndokujt tjetër që të dalë dhe të japë sqarime për SHIK-un, aktivitetet dhe bëmat e tij. Për ‘punët e pista’ që i kanë kryer por edhe për ato të mirat, nëse veç ka të tilla.

E, përderisa kjo gjë vështirë se do të ndodhë, deri në zgjedhjet e radhës, neve nuk na mbetet gjë tjetër pos të presim dhe të shohim se deri ku do të shkojë çudibëria e agjentëve të SHIK-ut, kryesisht atyre që tashmë janë deputetë në Kuvend. Dosja e Albin Kurtit nuk e besoj që do jetë e fundit që do bëhet publike. Mbase herën tjetër, personazhi kryesor do të jetë dikush edhe më interesant. Mbase na tregojnë detaje, se kush me kënd po fle, por edhe si po fle. Tash, të paktën e dimë se privatësia në këtë shtet nuk garantohet më.