Muharrem Nitaj

Fundjava e akullt e Kosovës, për fatin e keq të dy familjeve shqiptare, mori jetën e dhjetë qytetarëve, të cilët me gjasë do të kenë qenë duke ëndërruar për të fundit herë në agun e së shtunës së kobshme. Bilanci i një fatkeqësie më të madhe të natyrës që e godet Kosovën në shumë vitet e fundit, është dhjetë të vdekur dhe një i shpëtuar, thjesht sa për të qenë dëshmitar i vdekjes që kishte zbritur nga bjeshka.

Nuk e di se cilat kanë qenë gjasat e as mundësitë që të mbuluarit nga bora ta shihnin dritën e diellit edhe një herë, por rezultati i fatkeqësisë të së shtunës së ligë, vështirë të ketë qenë më i kobshëm. Mediet e Kosovës, sigurisht jo si në protestën e para disa javëve në kufi, ku në transmetimet maratonë na njoftonin drejtpërdrejt se si në territorin e Kosovës kishin hyrë dy kamionë me mallra që mund të ishin edhe transit nga Serbia, herë pas here njoftonin për përpjekjet e mëdha që po bënin ekipet e FSK-së, të zjarrfikësve, të qytetarëve dhe të tjerëve për të shpëtuar ata që ishin mbuluar nga bora.

Çuditërisht të rralla ishin informacionet për vonesën e ekipeve të shpëtimit, për strategjinë e tyre, për mjetet që kishin, për ndjesinë emergjente të shpëtimit dhe për një varg çështjesh të tjera, të cilat ndoshta do të mund të kishin pasur një fuqi më të madhe që bilanci i kësaj tragjedie të ishte pak më i përballueshëm.

U tha se një ortek bore shumë i madh, ndoshta edhe 500 metra, kishte përbirë 15 shtëpi të Restelicës, por nuk kuptuam nëse menjëherë pas kësaj ishte krijuar një shtab emergjence në nivel Republike, që do të kishte detyra specifike në drejtimin e operacionit të shpëtimit. Nuk u zbardhën asnjë nga detajet e një operacioni që do të duhej të ishte i studiuar e i planifikuar mirë, përpos njoftimeve se terreni ishte i vështirë, se makineria po depërtonte me vështirësi dhe gjëra të ngjashme...

Përpjekjet e pjesëtarëve të FSK-së dhe të ekipeve emergjente komunale të Prizrenit apo të Dragashit, mund të kenë qenë të jashtëzakonshme edhe mbinjerëzore ndoshta, por kjo rezultoi të mos ketë qenë boll, dhe fakti se viktimat e fundit ishin nxjerrë pas më shumë se 24 orësh, i mbyllte të gjitha shtigjet që dikush të fliste për një operacion të suksesshëm shpëtimi. Natyrisht nëse për model nuk merrej batuta "operacioni ishte i suksesshëm, por pacienti s'lëvizte më".

Sot, kur Kosova po bëhet gati ta ketë një tjetër ditë zie kombëtare, orteku i Restelicës së Dragashit dhe tragjedia për familjen Reka, do të duhej të ishte një sinjal alarmi për institucionet e Kosovës. Orteku i kobshëm i kësaj fundjave, do të duhej të lëvizte nga vendi mendjet e shtetit që të pyesin: Çfarë do të ndodhte sikur Kosova të përballej me një fatkeqësi të përmasave më të mëdha? Kush do të shpëtonte apo këtë fat do ta kishte vetëm një në dhjetë?

Ajo që kërkon përgjigje urgjente është se cilat janë potencialet e shpëtimit që ka FSK, policia e shtetit, ekipet e zjarrfikëseve... Cila është makineria që kanë ekipet e shpëtimit, cilat janë fondet dhe trajnimet e domosdoshme. Më në fund, cili është shtabi emergjent në nivel republike, që në raste të fatkeqësive të papritura do të mund të vepronte në mënyrë të pavarur, edhe në kërkimin e ndihmës edhe nga jashtë.

Pas ngjarjes tragjike të Restelicës, ndoshta ky do të duhej të ishte debati edhe i medies në Kosovë, ku do të flitej, jo vetëm për përpjekjet e shpëtimtarëve, por edhe për përgjegjësinë eventuale se pse operacioni i shpëtimit nuk kishe rezultuar me më pak vdekje. Apo ndoshta kjo ngjarje nuk është e përmasave të përplasjeve politike, të spiunllëqeve apo të protestave në kufi...

Është e mundur që në ditët që vijnë të merren vesh edhe detaje të tjera se si e mori “reka” familjen Reka, por e mbijetuara e saj 5-vjeçare nuk mund të jetë suksesi i një operacioni shpëtimi. Tash është vonë për gjithçka, përpos për një ditë zie kombëtare.

(Autori është kolumnist i rregullt i gazetës “Zëri”)