Hashim Thaçi

Sot, Kosova është gati për të kaluar në nivel të ri të shtetësisë së vet. Të zhvillimit vendor dhe partneritetit ndërkombëtar. Si kurrë më parë, Kosova është gati për të udhëtuar lirshëm, për ta avancuar ekonominë e vet, për t’i siguruar investimet e huaja dhe për ta garantuar stabilitetin e rajonit.

Sot, si kurrë më herët, kosovarët janë më syçelë, më të vetëdijshëm dhe më afër botës së zhvilluar e demokratike. Jetojnë në shtetin e vet, të pavarur dhe të sigurtë. Dëshirojnë më shumë dhe meritojnë shumë më tepër.

Është festa e tyre, është festa jonë.

Është festa e të gjithëve që e shohin qartë ardhmërinë e tyre nën flamurin e Republikës së Kosovës, që i shohin fëmijët dhe familjet e veta si pjesë e pandashme e familjes së madhe evropiane.

Që të gjithë duhet të jemi bashkë në këtë ditë të madhe për ne. Duhet që bashkërisht ta festojmë Ditën e Pavarësisë së shtetit të Kosovës, duke respektuar ata që dhanë jetën për të, ata që jetojnë sot në të—dhe ata që do të vijnë pas nesh. Për mua, ky respekt paraqet patriotizmin e vërtetë kosovar: vullnetin për ta ndërtuar të ardhmen, pavarësisht dallimeve ideologjike, etnike e racore.

Arsyeja pse shënohet Dita e Pavarësisë është e thjeshtë. Është përbashkimi ynë në një çast, kur të gjitha mospajtimet tona të pushojnë, duke na përkujtuar se ekziston një çështje madhore—më e madhe se të gjithë ne. Është ditë e përkujtimit se shteti i Kosovës është i përbashkët, se që të gjithë jetojmë dhe punojmë në të. Dhe, për të.

Megjithatë, duhet ta kuptojmë se shteti ynë dhe pavarësia e tij mund të mbijetojnë vetëm në një rajon, në një Evropë dhe në një botë të lirë dhe paqësore. Mëvetësia jonë gjithnjë do të matet me aftësinë tonë që të jemi fqinj të mirë në Ballkan dhe partnerë të besueshëm në botë. Zhvillimi ynë ekonomik, shoqëror e kulturor duhet të përshpejtohet përmes bashkëpunimit dhe mirëkuptimit—assesi përmes barrikadimeve dhe refuzimeve. Suksesi ynë gjithnjë do të jetë i varur nga guximi për t’u integruar, e kurrë përmes frikës dhe vetëizolimit. Është pikërisht ky bashkëpunim, mirëkuptim dhe guxim, ato veti të cilat, katër vjet më herët, e kurorëzuan rrugëtimit tonë të gjatë drejt lirisë e shtetësisë.

S’do mend, pajtohem se shteti ynë i ri vazhdon të kalojë nëpër çaste sfiduese të zhvillimit të vet. Pakënaqësitë sociale, dallimet ideologjike dhe grindjet partiake kërcënohen me ngadalësim dhe dëmtim të angazhimit tonë të përbashkët. Megjithatë, jam i bindur se nuk do të mund ta ndalin atë. Nuk do të mund ta ndalin, meqë secili prej nesh e din çmimin e lartë që e mbanë kthimi prapa. Secili prej nesh e din se sa shumë shekuj na u deshtën që t’a festojmë këtë ditë—e sa pak çaste na duhen për ta rrënuar atë, me mosrespekt e papërgjegjësi.

Jam i bindur se, që të gjithë, e duam shtetin tonë shumë më tepër se që kemi vullnet ta shqiptojmë. Telashet e ditës dhe zhgënjimet e jetës shumë shpesh shfaqen si pasojë e paaftësisë së institucioneve tona të reja, edhe më shpesh, mirëqenia e munguar prezantohet si faj absolut i pushtetit, i Qeverisë.

Mirëpo, fare më shpesh harrohet se pushteti dhe Qeveria janë refleksion i shoqërisë sonë. I zgjedhur me votën e lirë të popullit, ai pushtet është i Kosovës dhe i kosovarëve, i përkrahur nga Kuvendi i Republikës, kjo Qeveri paraqet fryt të partneritetit dhe të marrëveshjes politike për sendërtimin e shtetit të përbashkët. Sidomos sot, në ditën më të madhe të atdheut tonë, nuk duhet të harrojmë se institucionet tona të reja mund të jenë të suksesshme për aq sa kanë përkrahje. Për aq sa ka besim dhe shpresë në to. Për aq sa i lejojmë, i ndihmojmë dhe inkurajojmë.

Mbi të gjitha, për aq për sa nuk i lejojmë që pushtetin ta përjetojnë si sundim, kurse qeverisjen ta zbatojnë si imponim. Sot, të qeverisësh nënkupton udhëheqjen përmes të shërbyerit të gjithë qytetarëve. E, prej pjesëmarrjes së tyre, prej bashkëpunimit dhe kritikës varet dhe prodhohet udhërrëfimi qeveritar e shtetëror.

Unë përkrah jush e festoj katërvjetorin e pavarësisë së Republikës së Kosovës. Si edhe çdo herë, janë këto çaste kur njeriu është krenar për përkatësinë e vet kombëtare e shtetërore. Kur, në solidarizim me të parët tanë i evokojmë çastet e rënda dhe të ndritshme të historisë sonë të përbashkët, kur mund të ndjehemi të lumtur se sfidat e e sotme janë pakrahasimisht më të vogla se ato që lamë pas—dhe kur ato që na presin do të jenë më të lehta se këto sot.

Janë pra këto çastet e festës së madhe të një populli të vogël, kur sytë e botës drejtohen kah ai me simpati, pritje dhe kurreshtje. Të asaj bote, e cila qëndroi përkrah nesh në rrugëtimin e pavarësisë—të miqëve tonë që vazhdojnë të llogarisin në entuziazmin dhe punën tonë për të mirën e atdheut të përbashkët.

Gëzuar, Ditën e Pavarësisë!