Zejdush Kastrati

“O sa mashtruese është shpresa njerëzore”

(proverb latin)

Na kujtohen shumë mirë deklaratat e disa liderëve kryesorë politike të institucioneve të Kosovës, dhe atë gati deri në fund të vitit 2010, kur, herë pas here, në pytjet e parashtruara nga disa medie e gazetarë se a do të ketë bisedime shtesë me Serbinë, përgjigjet e tyre ishin shumë decidive dhe këmbëgulnin se, sa u përket bisedimeve rreth statusit të Kosovës çdo gjë është kryer më 1999, përkatësisht vulosur më 2007, por ka pasur raste kur edhe gazetarët, apo parashtruesit e këtyre pyetjeve janë quajtur jo të denjë, apo persona që nuk dinë as të bëjnë pytje, janë tendenciozë apo edhe “të paguar” për të bërë këso pyetje “banale”, sipas tyre.

Pastaj, pas përgatitjes “së terrenit,”në radhë të parë nga ndërkombëtarët, na kujtohet fillimi i gjithë viti 2010, kur me të madhe u trumbetua, nëpër debate televizive të sponzoruara nga Qeveria dhe disa nga pushtetarët, e që dihet që përfaqësoheshin nga “analistët e …”, dhe në mars të vitit të kaluar, edhe filluan bisedimet e para, me delegacionin e Sërbisë, që kuptohet, sipas zyrtarëve kosovarë, përkatësisht kryeministrit Hashim Thaçi, janë dhe do të jenë vetëm bisedime teknike, dhe atë, me të vetmin qëllim, (sipas tij), që të krijohen kushte më të mira për popullatën e asaj ane, por edhe të pjesëve tjera, ku jetojnë popullatë e përzier, e që nuk bëhët ekskluzivisht vetëm për komunitetin sërb, por mbi të gjitha, për relaksim raportesh, dhe kursesi e me kurrfarë kushtesh e presionesh, nuk do të zhvillohen bisedime politike, apo që kanë lidhje me statusin e kësaj treve, apo të Kosovës në përgjithësi.

“Kosova është e pandashme, ka subjektivitet të plotë ndërkombëtar, është njohur nga…shtete, ka Kushtetutën dhe ligjet e saj të aplikushme në cdo cep të Kosovës, dhe gjëja apo kompromisi i vetëm, ka qenë, është dhe do të jetë vetëm Pakoja e Presidentit Ahtisari”, patideklaruar, jo një herë, por shumë herë, nëpër prononcime, kryeministri i Republikës së Kosovës, Hashim Thaci, dhe atë jo vetëm në start, kur filluan bisedimet e para me ekipin serb në Bruksel, por edhe më vonë.

Por, tani, kur u bë afro një vit, nga këto “bisedime teknike”pa ndonjë efekt të dukshëm, përkundër të disa marrëveshjeve që nuk po i realizon Serbia, në veçanti sa i përket Veriut të Mitrovicës me katër komunat “e rebeluara”, nëse bazohemi nga gjendja në terren, dhe atë, jo vetëm në raport me Serbinë, por edhe me Brukselin, Alencën Veriatlantike,apo NATO-n, Kombet e Bashkuara, por edhe lëvizjet dhe pozicionimet, sa i përket edhe strategjisë së veprimt, të vetë Thacit e Qeverisë që ai drejton, sinjalet që vijnë posaçërisht këtyre dy maujve të fundit, janë, se bisedimet dhe veprimet politike janë të pashmangshme dhe urgjente, (edhe pse edhe të deritashmet nga shumë kush vlersohen se kanë qenë të tilla) dhe se, “situata aktuale në këtë pjesë mund të zgjidhet vetëm me mjete politike dhe jo me mjete ushtarake, andaj duhet të shkohet drejt dialogut politik. (Sekretari i Përgjithshëm i NATO-s, Rasmusen në takimin e fundit të Këshillin e përgjithshëm të NATO-s).

S’ka dilemë, edhe përkundër kërkesave, tashmë shumë publike dhe transaparente të kancelarive më të mëdha ndërkombëtare, që zgjidhja e statusit të Veriut të Mitrovicës duhet të bëhët me dialog politik dhe jo me mjete ushtarake, (disa herë gjatë këtyre ditëve edhe gjenerali Drevs është deklaruar kështu), lidershipi kosovar, e në veçanti kryeministri Thaçi, por edhe ministri i Punëve të Brendshme Rexhepi nuk kanë hezituar të deklarohen se s’ka “status special” për veriun, por vetëm Pakoja e Ahtisarit, është opsion i vetëm, megjithatë edhe takimi i fundit i Thaçit me një pjesë të opozitës dhe ftesa që këso takime të ndodhin edhe në të ardhmen, vetvetiu flet se së bashku me “skenaristë ndërkombëtarë”, problemi i Veriut të Mitrovicës shumë shpejt do të “ambalazhohet me një kamuflim projekti, të parfumosur, për të mos i ardhë era derisa të hapet”, me të vetmin qëllim, që barra e përgjegjësisë të bartet te një ekip i zgjeruar i unitetit, që parashihet të formohet, e që do të arsyetonte, ndërkohë para opinionit kosovar kryeministrin Thaçi, për këtë veprim që nuk korrespondon fare me “bisedimet teknike” dhe premtimet e dhëna.

Dorën në zemër, gjithë faji për gjendjen në Veri të Mitrovicës nuk mund t’i faturohet vetëm kryeministrit Thaçi, por gjithë kryeminsitrave e liderëve tjerë institucionalë e partiakë të deritashëm që pati Kosova tani e 12 vjet , por loja politike me prapaskena që ka zhvilluar në një anë kryeminsitri aktual dhe një pjesë e ndërkombëtarëve me një pjesë të institucioneve dhe popullatën, pastaj superpremtimet se Kosova ka kapacitete, fuqi e aleatë të fuqishëm ndërkombëtarë që e mbështesin në çdo aspekt, më tepër ishin premtime për jetëzgjatje të pushtetit të tij sesa një realitet apo sukses që do t’i gëzoheshin gjithë kosovarët.

Një gjë duhet pranuar, na pëlqeu apo jo, Veriu i Mitrovicës, deri më tash, asnjëherë nuk ka qenë i qeverisur nga institucionet e Republikës së Kosovës. Për 12 vjet kanë vepruar e janë instaluar thellë, struktura kriminale, të lidhura drejtpërdrejt me krimin e organizuar, jo vetëm në Serbi, por edhe në pjesët tjera të Kosovës, bile edhe me disa që janë pjesë e institucioneve qeveritare të Republikës së Kosovës, por që kanë punuar bashkërisht për një largim dhe ndarje sa më të madhe nga institucionet e Kosovës, dhe figurativisht, për 12 vjet edhe djali kur ndahet nga babai është vështirë të kthehet në bashkësi, edhe nëse jeton edhe më keq.

Si duket me kët rast, “baballarët” nuk u treguan vigjilentë, por gabuan dhe vepruan krye në vete, apo u dhanë mbas lakmisë e luksit dhe ja ku na prunë.

Të shohim, ndoshta këto janë spekulime apo paragjykime gazetarske, siç di t’i quajë kryministri Thaçi, gjithnjë, kur dikush thotë diçka që atij nuk i pëlqen apo konvenon.

S’ka idhnim, ishalla jam gabim, se s’bëhet kijameti. Me rëndësi është Kosova të mbetet e bashkuar, dhe kryeministri të mosë gabojë.

zkastrati@hotmail.com