Ngjarja më atraktive mediale e javës që shkoi ka qenë një performancë e presidentes së vendit znj. Atifete Jahjaga, ku ajo me njerëzit e fuqishëm të pushtetit dhe të diplomacisë përreth, e bëri akt të kryer Këshillin Kombëtar të Luftës kundër Korrupsionit. Presidentja, që ka kohë që e ka huqur kriterin e fjalimeve publike duke folur më shumë se gjithkush tjetër në veten e parë, na dha garanci se më në fund dikush po i futej luftës së Davidit me Goliatin, edhe pse kjo luftë nuk duket të ndryshojë asgjë në përmbajtje, përpos formës së proklamuar prej saj.

Ka më shumë se dhjetë vjet që thuhet se korrupsioni është një kancer për shtetin tashmë të plagosur të Kosovës, por rezultatet e një veprimi konkret kanë qenë pothuaj kurrfare, edhe pse është krijuar një përshtypje se dikush po bën një luftë kundër tij. Edhe Këshilli i presidentes, mund ta ketë këtë fatin e perceptimit se dikush po bën diçka.

Kosova ka një tjetër plagë shumë më të madhe, e cila po metastazon përditë dhe kjo është krimi i organizuar. Korrupsioni është hajgare përballë krimit të organizuar, ose mund të interpretohet si një përpjekje që në emër të luftës ndaj korrupsionit, të maskohet lufta ndaj krimit të organizuar. Tashmë është sekret publik se në shumë prej qyteteve të Kosovës, pushteti i parasë po fiton fuqi ndaj pushtetit legal.

Është e gjatë lista e njerëzve të politikës dhe të biznesit, që kush më shumë e kush më pak janë të mpleksur me krimin e organizuar. Ka zona të tëra në Kosovë, ku tashmë janë krijuar “kapot” që vrajnë e kthjellin. Dihet me saktësinë më të madhe se kush ka fuqi në secilën pjesë të Kosovës. çuditërisht në shumë prej këtyre zonave, pushteti real nuk është në duart e këshilltarëve komunalë, të kryetarëve apo të gjyqeve dhe të prokurorive, por në duart e “kozanostrave të vegjël”, që po shndërrohen në njerëz të fuqisë absolute.

Presidentja dhe qeveria e vendit, me gjithë mekanizmat që kanë, të ligjit e të dhunës, do të duhej që më parë se për asgjë tjetër, të krijonin një strategji kombëtare për luftimin e krimit të organizuar. Korrupsioni mund të jetë kafshatë e vogël që do të mund të luftohej edhe me mekanizmat ekzistues, sikur këta të fundit të kishin një mbështetje politike. Por, kapot e fuqisë në qytete, një ditë do të shndërrohen në njerëz të pamposhtur, dhe lufta kundër tyre mund të jetë e destinuar të humbet akoma pa u nisur. Po thuhet se fuqia e këtyre njerëzve po rritet përditë dhe se ata po kontrollojnë gjithçka atje ku janë. Shumë prej tyre janë të mveshur edhe me pak pushtet legal, por që fuqinë reale e kanë krijuar përtej kornizës së tij.

Aureola e fuqisë së liderëve të Kosovës, kryesisht është krijuar me modelin e famshëm "zero tolerancë ndaj korrupsionit dhe krimit të organizuar", por shumë prej tyre kanë thyer hundë e buzë pikërisht përballë krimit e korrupsionit, ose pse nuk kanë pasur këllçe, ose pse edhe vetë janë bërë pjesë e tij. Lufta politike, e cila ndonjëherë ka qenë edhe e ashpër, është bërë e tillë në jo pak raste edhe për shkak se janë rrezikuar interesat e bizneseve të pista të grupeve të ndryshme të interesit, që në Kosovë kurrë nuk kanë qenë vetëm pjesë e pushtetit apo vetëm pjesë e opozitës. Në sferën e krimit të organizuar, pushteti i fuqisë është caktuar jo vetëm me votë, por edhe me shantazhe, edhe me forcë, edhe me kapitalin e luftës, që për disa gjithmonë e ka pasur surratin e parasë.

Sot, në Kosovë ka dy pushtete, njëri që është fituar me votë, çfarë do të ketë qenë ajo, dhe tjetri është pushteti i parasë dhe i krimit të organizuar. Është e mundur që këto dy pushtete të bashkëjetojnë edhe për një kohë, por është shumë e sigurt se shumë shpejt, njëri do t’ia hajë kokën tjetrit.

Prandaj, nismat për këshilla kombëtare për luftimin e korrupsionit, janë më pak sesa nisma për të fituar çfarëdo qoftë. Pushteti në Kosovë, sot duhet të përballet para së gjithash me kapot e krimit që po e marrin pushtetin faktik në duart e tyre. Se cilët janë ata, e di edhe pushteti edhe mileti, veç çështja është se cili do të jetë komandanti i luftës kundër tyre. Ai do të mund të ishte George Washnigton-i i Kosovës, nëse kapot nuk ia marrin shpirtin.

(Autori është kolumnist i rregullt i gazetës “Zëri”)