Në Beograd përfundoi punimet e sesionit pranveror Sinodi i shenjtë i Kishës Ortodokse Serbe, pas një debati të nxehtë, që zgjati për dhjetë ditë me radhë. Prej temave me interes që kishin të bënin me Kosovën, padyshim se ishte çështja e peshkopit Artemije, peshkop i Dioqezës Rashkë - Prizren me seli në Graçanicë.

Që nga shkurti i këtij viti, peshkopi Artemije me një vendim të Sinodit, përkohësisht ishte larguar nga puna e të parit të Kishës Serbe në Kosovë, kurse në vend të tij ishte vendosur peshkopi në pension Atanasije Jevtiq. Si shkak i largimit të peshkopit Artemije nga kreu i kishës serbe në Kosovë ishin keqpërdorimet financiare që kishin bërë disa nga bashkëpunëtorët e tij, thuhej atëbotë në arsyetimin e KOS-it.

Në ditën e fundit, Sinodi doli me një vendim, për shkarkimin e peshkopit Artemije nga udhëheqja e Ipeshkvisë Rashkë-Prizren, në krye të së cilës kishte kaluar 19 vjet. Vendimi i Sinodit është fundi i një mospajtimi shumëvjeçar brenda KOS-it, që ishte shkaktuar nga mospajtimi politik rreth një aktakuze që ka ngritur Ipeshkvia Rashkë-Prizren kundër katër shteteve të NATO-së për shkatërrimin e kishave dhe manastireve serbe në Kosovë. Me gjithë kundërshtimin e hapur të peshkopit Artemije, KOS-i e nënshkroi Memorandumin e rindërtimit të tyre me Prishtinën në vitin 2005. Sipas burimeve brenda Sinodit, Peshkopi Artemije është shkarkuar për shkak të kundërshtimit të vendimeve të mëhershme të Sinodit, për shkak të kritikave të tija të hapura ndaj politikës shtetërore të Beogradit ndaj Kosovës, në veçanti lidhur me ndarjen e saj, si dhe qëndrimeve të tij antiekumeniste.

Vlen të theksohet se me rastin e votimit për peshkopin Artemije, pas fjalimit të patriarkut Irinej, nga 36 peshkopë sa kishin të drejtë vote 21 votuan për shkarkimin e peshkopit Artemije, 9 ishin kundër, 4 abstenuan, dhe 2 ishin të pavlefshme. Ky votim i befasoi shumicën e analistëve serbë për çështje fetare, sepse mendohej se përkrahja e peshkopit Artemije brenda Sinodit do të jetë më e madhe. Një grup përkrahësish të peshkopit Artemije pritën për ditë të tëra para dyerve të Patriarkanës për t’i dorëzuar Sinodit një peticion me 14.000 nënshkrime për rikthimin e tij në postin e peshkopit, por ky delegacion as që u prit nga Sinodi.

Sinodi nuk emëroi peshkop të ri për dioqezën Rashkë-Prizren, këtë detyrë patriarku Irinej kërkoi nga peshkopi Atanasije Jevtiq ta vazhdojë punën e tij së paku deri në shtator, kur edhe duhet të bëhet inaugurimi i patriarkut të ri në Patriarkanën e Pejës.

Shqiptarët e Kosovës, peshkopin Artemije do ta mbajnë në mend, si një lider fetar ultranacionalist, i cili përdori pozitën e tij fetare jo për afrimin e popujve të besimeve të ndryshme në Kosovë për bashkëjetesë dhe tolerancë, por për ruajtjen e privilegjeve të pakicës serbe ndaj popullatës shumicë të Kosovës. Punën e fundit që bëri, para fillimit të bombardimeve të NATO-së ishte vendosja kryqit në kishën e papërfunduar serbe në hapësirat e Universitetit të Prishtinës, vepër me të cilën krenohej vazhdimisht.

Kam pasur rastin të marrë pjesë në disa raunde bisedimesh që janë zhvilluar në kuadër të dialogut ndërfetar për zgjidhjen e problemit të Kosovës, paraqitjet e tij ishin vazhdimisht nga pozita ksenofobe e jo të një lideri të krishterë. Për çka irritonte edhe pjesëmarrësit tjerë në bisedime, ndoshta ky është shkaku për shkarkimin e tij nga kreu i Kishës Ortodokse Serbe në dioqezën Rashkë-Prizren. Në ditët dhe muajt në vijim shihet se cili do të jetë kursi i politikës së Kishës Ortodokse Serbe rreth çështjes së Kosovës, pas shkarkimit të peshkopit Artemije?