Paradokset e shoqërisë kosovare prezantohen në mënyra të ndryshme, nganjëherë të dhimbshme, nganjëherë qesharake e kur e dhimbshmja dhe qesharakja bëhen bashkë na rezulton tragjiko-komikja, dukuria e cila në rastin më të mirë do të na bëjë të ironizojmë dhe të thellojmë hidhësimin e realitetit tonë.

Ngjarjet e fundit, ajo e anulimit të koncertit të Ramazzottit dhe deklaratat e ministrit të Kulturës për rindërtimin e Unionit, nuk mund të jenë gjë tjetër veçse tragji-komedia e realitetit tonë. Në një postim në Facebook lexova diçka që më bëri përshtypje nga një anëtar i kësaj faqe sociale: “Vakt o vakt, ma mbërrini ymri me e prit, Afrim Muçiçi me ia anulu koncertin Eros Ramazzottit në Prishtinë”.

Mungesa e fleksibilitetit të zyrtarëve të stadiumit të Prishtinës për një këngëtar të përmasave botërore, është shumë e dhimbshme, jo vetëm për faktin se u privuan mijëra shikues nga kënaqësia që ofron muzika e tij, por edhe për pasojat tjera.

Së pari, promovimi i ardhjes së Ramazzottit në Prishtinë pas GJND-së do hapte rrugë edhe për shumë këngëtarë të tjerë të kalibrit të tij të vizitojnë shtetin tonë të ri dhe të kuptonin se Kosova jeton e frymon ngjashëm me vendet e rajonit.

Së dyti efekti ekonomik që kemi humbur rezulton për dhjetëra mijëra euro të humbura për bizneset e vogla që do të shpenzoheshin në rast se do të mbahej koncerti.

Sikur 10.000 bileta të shiteshin jashtë Kosovës, ndërsa shanset janë se edhe më shumë kanë pasur mundësi të shiten, se paku 50.000 euro do të shpenzoheshin në Prishtinë për rastin. Diçka në pije, diçka në ushqim, hotele, karburante etj.

Së treti dhe jo me pak rëndësishëm do të ishim ne agjendën e turneut të web faqes se këngëtarit krahas kryeqyteteve dhe metropoleve të tjera (përfshirë edhe Beogradin, ku koncerti u mbajt në nëntor të vitit 2009), web faqe kjo e cila frekuentohet më shumë me vizitorë nga gjithë bota se të gjitha web faqet e portalet e institucioneve tona së bashku.

Për shije thonë nuk duhet të diskutohet, prandaj jam e vetëdijshme se në Kosovë ka njerëz që e pëlqejnë Afrim Muçiçin dhe ka njerëz që e pëlqejnë Eros Ramazzottin. Megjithatë, të mendohet se një këngëtar të përmasave të Ramazzottit dhe kualitetit të muzikës së tij, për një “rregull” si thotë Muçiçi, ia humb shansin Kosovës për një ekspozim të kësaj natyre, e kam shumë vështirë të besoj se ia vlen të krahasohet.

Hiç me pak tragjiko-komike nuk është deklarata e ministrit të Kulturës lidhur me rindërtimin e Unionit nga kompania Benetton, në qendër të Prishtinës.

Ministri Haziri, në mesin e të tjerave, deklaron se askush nga kjo kompani prestigjioze botërore, nuk i ka kontaktuar ata për leje pasi që kjo ministri nuk do të lejoje asnjë milimetër të zgjerimit të objektit të rëndësisë kulturore-historike për Prishtinën. Një pyetje për ministrin Haziri: ku ishte Ministria e tij që të mbronte këtë objekt para se të digjej?

Apo tani që kompania e cila e privatizoi në mënyrë të rregullt Unionin, dëshiron ta ushtrojë të drejtën e saj konform planit, ne duam t’i tregojmë kush kollitet në Prishtinë.

Efektet e ardhjes se Benetton në Prishtinë janë shumë më të mëdha se vetëm hapja e dyqanit në qendër dhe restaurimi i objektit.

Kompania ka qarkullim vjetor mbi 2 miliardë euro (më shumë se buxheti i Kosovës), ndërsa interesimi i kompanisë për prodhim në Kosovë ka qenë edhe më herët.

Logjika e disponimit totalitar ndaj një investimi në Kosovë nuk më befason, por standardet e dyfishta të kësaj Qeverie janë tragjiko-komike.

Përderisa kemi një ndërmarrje publike profitabile, Qeveria dëshiron ta privatizojë për ta shpëtuar nga ndikimi i saj dhe për siç deklarojnë ata “tërheqin”investitorë seriozë.

Ndërsa, ne rastin e Benettonit, e kemi investitorin serioz i cili vetëm se ushtron të drejtën e vet për ndërtim në pronën e privatizuar, e cila është shndërruar në gërmadhë për shkak të moskujdesit tonë, ne duam t’i tregojmë se kush është pronari këtu.

E tëra është absurd i llojit të vet.

Nuk e di deri kur do të vazhdojë tragji-komedia kosovare, por për një gjë jam e sigurt, me qasje dhe teke personale të individëve përgjegjës për dikaster të rëndësishëm të jetës në Kosovë, nuk do te arrijmë larg dhe do të mbesim pa muzikë dhe investime serioze.