Qemajl Morina

Më 24 shtator, kryetari i Autoritetit palestinez, Mahmud Abas, i njohur edhe si Abu Mazin, në Nju-Jork zyrtarisht i dorëzoi Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Ban Ki Mun, kërkesën e vendit të tij për anëtarësim me të drejta të plota në Organizatën e Kombeve të Bashkuara.

Ky akt po vinte pas një periudhe prej 26 vjetësh, atëherë kur në vitin 1974, lideri historik palestinez, Jaser Arafat, i ishte drejtuar Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, ku apeloi te bashkësia ndërkombëtare “të mos lejojë që dega e fikut të bjerë nga dora e tij”.

Ndërkohë, konflikti i gjatë palestinezo-izraelit, i filluar më 1919, atëherë kur gjenerali britanik Belfor u premtoi udhëheqësve të Lëvizjes Sioniste vendosjen e hebrenjve në tokat arabëve palestinez, mori përmasa më të mëdha me themelimin e shtetit izraelit më 15 maj 1948, kur filloi vendosja e kolonëve çifutë nga të gjitha anët e botës. Për këtë shkak, gjatë kësaj periudhe kohore, në mes arabëve dhe izraelitëve u zhvilluan katër luftëra me përmasa të gjera.

Kërkesa e Abasit për anëtarësim në OKB përbëhej prej 3 pjesëve. E para përmban dokumentin e kërkesës zyrtare për anëtarësim të plotë në organizatën ndërkombëtare. E dyta, një shkresë drejtuar Ban Ki Munit për ta përcjellë kërkesën zyrtare në Këshillin e Sigurimit sa më parë të jetë e mundur.

E treta, obligimin që shteti i ardhshëm palestinez do t’i përmbahet Kartës së Kombeve të Bashkuara. Kryetari i Autoritetit palestinez përkufizoi planin palestinez në pesë pika.

E para: Formimi i shtetit palestinez me kryeqytet Jerusalemin Lindor, mbështetur në vendimet ndërkombëtare, zgjidhjen e problemit të refugjatëve sipas iniciativës arabe dhe vendimit të Kombeve të Bashkuara të vitit 1949 dhe lirimin e robërve të luftës dhe të të burgosurve të tjerë.

E dyta: Refuzimi i dhunës dhe terrorizmit, duke përfshirë edhe atë të shteteve.

E treta: Zgjidhja e problemeve me bisedime, të cilat nuk mund të fillojnë pa ndërprerjen e ndërtimit të kolonive.

E katërta: Rezistenca popullore për t’u përballur me kolonizimin.

E pesta: Të gjitha përpjekjet palestineze në asnjë mënyrë nuk kanë për qëllim izolimin e Izraelit, por ato janë të drejtuara kundër kolonizimit izraelit të tokës palestineze.

Kryetari i Autoritetit palestinez iu drejtua të pranishmëve në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, ku kërkoi të dëgjojë zërin e bashkësisë ndërkombëtare, duke shtuar: “A do të lejojë bota që ne të mbetemi populli i vetëm i okupuar përgjithmonë në rruzullin tokësor?”.

Pastaj shtoi: “Pas 63 vjet okupimi u them: mjaft, mjaft, mjaft”. Për të shtuar: “Në mesin e pranverës arabe, po lind pranvera palestineze”. Fjalimi i kryetarit të Autoritetit palestinez, Abu Mazin, i cili zgjati afër 50 minuta, u prit me duartrokitje frenetike nga delegacionet e shumta që morën pjesë në sallën e madhe të OKB-së. Ky akt tregonte se shumica e shteteve janë në anën e së drejtës së palestinezëve.

Palestinezët, në fushatën e tyre disamujore patën sukses të marrin njohjen e 130 shteteve nga të gjitha anët e botës dhe me këtë kanë mundësi që çështja e njohjes së tyre të paraqitet për votim në Asamblenë e OKB-së. Sepse, kërkesa e tyre është çështje e ndërgjegjes njerëzore, në të cilën nuk mund të dyshojë askush.

“Megjithatë, radhitja e shumicës së vendeve perëndimore në anën e Izraelit, mbetet mëkati moral më i madh i Perëndimit, ku nuk funksionon gjuha e kushtetutës, principi i së drejtës, vlera e lirisë dhe baza e dinjitetit”, shkruan analisti arab Husejn Shebkeshi në të përditshmen saudite “Esh-sharkal Avsat” që botohet në Londër.

Ndoshta edhe optimistët më të mëdhenj nuk kanë menduar se presidenti amerikan, Barak Obama, do ta bekonte hapin e presidentit palestinez, Mahmud Abas, lidhur me kërkesën e Palestinës për t’u bërë anëtare zyrtare me njohje të plotë në Organizatën e Kombeve të Bashkuara.

Ndodhi ajo që ishte e pritur. Obama refuzoi, idesë së tij shkoi Nikola Sarkozi, në fjalimet e tyre në OKB. Në kohën kur këta dy liderë përkrahin revolucionet arabe, të cilat kërkojnë të drejtat e popujve dhe dinjitetin e tyre, ata qëndrojnë kundër një kërkese të vjetër dhe të drejtë, para popullit të vetëm në botë, i cili po përjeton nënshtrimin dhe përbuzjen nga populli izraelit.

Popujt arabë, të cilët pas fjalimit të njohur të Barak Obamas në Universitetin e Kajros, në qershor të vitit 2009, ku premtoi se Amerika nuk pranon legjitimitetin e ndërtimit të kolonive të reja në tokën palestineze, dhe se viti 2009 do të jetë viti i formimit të shtetit palestinez, e cilësuan zhgënjyes fjalimin e Obamas mbajtur ditë më parë në Asamblenë e OKB-së në Nju-Jork. Për këtë shkroi edhe Gareth Evans, ish-ministër i Jashtëm i Australisë: “Izraeli dhe Amerika, por edhe shumë vende perëndimore, po radhiten në anën e gabuar të historisë”.

Në botën arabe po bien regjimet, të cilat në një anë po i këndonin mbrojtjes së kauzës palestineze e në nën tjetër po brutalizonin popujt e tyre nën këtë parullë. Tash popujt arabë janë vetëdijesuar. Beteja e ardhshme e Izraelit nuk do të jetë me regjime të korruptuara, të cilat mund t’i mashtrojë, por me popuj revolucionarë, të cilët duan të ruajnë dinjitetin dhe lirinë e tyre.

Nuk ka dyshim se pranvera arabe do ta gjejë rrugën e saj edhe në Palestinë, andaj refuzimi i Perëndimit për njohjen e legjitimitetit të saj, si një e drejtë e patjetërsueshme e saj dhe si çështje morale par ekselans, do të nxitojë në arritjen e mëhershme e më të shpejtë të revolucionit në Palestinë. Kjo më së miri u pa nga pritja që iu organizua presidentit palestinez në Ramallah pas kthimit nga Nju-Jorku.

(Autori është kolumnist i rregullt i gazetës “Zëri”)