Fadil Lepaja

“Marrja e turpit”. Kështu e bënte lëmsh muhabetin, me humorin e tij të lezetshëm, daja Fisnik. Daja Fisnik nga “Familja moderne”. Dhe, ne shkriheshim së qeshuri me këtë fjalim që nuk ishte aspak i domosdoshëm të kishte një renditje apo kuptim. Mjaftonte toni! Mjaftonin gjestet! E populli qeshte! Dikush qeshte me lot! Shpesh nuk kuptohej në qeshte apo qante!

Daja ishte fenomenal në konfuzitetin e vet. Nganjëherë ngjante si në Parlament!

Kjo ngjashmëri fatale ndoshta e mori në qafë serialin e famshëm, i cili u bë monoton duke e përqeshur politikën. U pa puna! Më tepër po na pëlqen kur politika po na përqesh ne. Edhe kur na quan injorantë, ne e duartrokasim!

Ata qesh, ne qesh! Kjo qeshje dhe hajgare kolektive s’ka qare pa përfunduar me lot – po thoshte një zonjë e moshuar dhe bestyte! Dashtë Zoti të jenë lot gëzimi – urova në zë!

Nejse! Ra Parlamenti e i humbi lezeti edhe dajës Fisnik edhe familjes së tij gazmore. Një produkt tjetër i televizionit publik, transmetimet direkte të punës së Parlamentit “tu Kosovës”, po ia rrezikojnë “biznesin” dhe shkathtësitë oratorike dajës Fisnik.

“Marrja e turpit”! Qeshni mirë, e relaksohuni për të përballuar pjesën tjetër, sepse kjo që pason nuk është aspak për të qeshur. Është për të qarë!

“Marre ju qoftë!”, po klithte nga foltorja e Parlamentit, kryeministri i vendit. Po ua thoshte këtë deputetëve të një partie opozitare. Marre ju qoftë, sepse ata, nën UNMIK-istan, paskan organizuar demonstrata, ku u vranë dy të rinj nga radhët e protestuesve. Mon Balaj dhe Arben Xheladini, kishin kujtuar që jetojnë në një vend demokratik dhe mund të protestojnë. Por, në anën tjetër, të veshur në hekur, e të mbështjellë me gomë të skaduar, policia e fiseve afrikane e bashibozuk nga krejt globi, nën emblemën e UN, po na e mësonin demokracinë.

Me plumba të hekurit, të mbështjellë me gomë. Të skaduar!

“Marre!”, u thotë kryeministri organizatorëve! Nuk u thotë “Marre!” policëve rumunë! Atyre që hapën zjarr me fishekë të skaduar gome. Të cilët askush nuk i thirri kurrë në përgjegjësi!

Mesazhi duket i qartë! Sikur po donte të thoshte “Marre ju qoftë!”, që më 14 janar dolët në Merdar të protestoni. “Marre ju qoftë!” që e prutë punën me ju rrahë “si gjon e gjallë". “Marre ju qoftë!” që na shtytë të rrahim gazetarë! “Marre ju qoftë!” që na shtytë të rrahim të hendikepuar! Por, këtë nuk e tha. Këtë e la të nënkuptohet. Ndoshta, edhe nuk e kam kuptuar mirë!

Sidoqoftë, qytetarë të Kosovës, këndej e tutje, dijeni se të protestosh është marre! S’ka çka flitet këtu për të drejta kushtetuese. Ai që i thërret njerëzit në protesta është përgjegjës për të gjitha. Nëse ju rrahë policia, nëse ju vret policia, përgjegjës është organizatori. Se policia është e shtetit. Shteti është i yni! Pra, ju vetë jeni përgjegjës para vetvetes. Vetë po e rrihni vetveten. Marre me pru punën me e rreh vetveten! Oratori fantastike. Veç edhe t’i gjendet fija se tjetër behane s’ka.

“Marrja e turpit!” – do të thoshte daja Fisnik.

Ideja e parë që më erdhi në kokë menjëherë pas kësaj oratorie të shkëlqyer ishte se sa do të kenë qeshur familjet Balaj dhe Xheladini! Familjet e demonstruesve të vrarë me plumbat e gomës, të zhveshur deri në metal, me plumbat e skaduar në depot postsocialiste të Rumanisë, e cila, për ndonjë arsye ende nuk po na njeh. Apo nuk kanë qeshur! Apo u kanë shteruar lotët në pritje të drejtësisë!

Por, nëse na e ndalojnë të protestojmë, nuk mund të na ndalojnë të qeshim! Edhe nëse na thonë se është marre! Ec e mos qesh me ta! Ec e mos qesh me argumentet e tyre! Ec e mos qesh me lot!

Kështu, mos e lëshoni transmetimin direkt në Parlament! Atje ku shteti ynë bën hajgare me neve! Atje ku na quajnë injorantë, sepse nuk u besojmë atyre që para syve tanë i vodhën votat! Atje ku na quajnë faqezi, sepse jemi kuq e zi! Atje ku na sfidojnë përditë shijen e mirë dhe qytetarinë!

Sikur plumbat e gomës që përdorën policët rumunë, janë zhveshur edhe fjalët në teatrin tonë politik, ku rolet luhen nga vetë kukullat. Janë brejtur fjalët më. Çdokush tashmë po e sheh metalin e ndryshkur të mbështjellë sa për sy e faqe me gomë. Hiq mos i mbështillni! Kot!

Fjalët janë zhveshur në Parlament. Ka mbetur veç metali dhe tingulli i tij i ashpër.

Armiku është zbuluar përsëri! Qenka infiltruar në radhët tona pa e hetuar! Armiku po e keqpërdor demokracinë! Armiku po e keqpërdor lirinë! Rrjedhimisht, mesazhi i qeverisë është më se i qartë. Nuk ka demokraci për armiqtë. E armiqtë janë të gjithë që nuk mendojnë si ata. Armiq janë ata që mbulohen me batanije e shkojnë të takohen me serbë! Edhe ata që i zë policia me serbë, edhe me suxhuk në kerr! S’ka pikë dyshimi! Skema e krimit është e qartë!

Kryeministri, për dallim, nuk takohet tinëz me serbët! Nuk është injorant! Ai nuk mbulohet me batanije për të shkuar në takime sekrete! Ai shkon me aeroplan në takime!

Pastaj, ai ka buxhet edhe mund të kujdeset për nivelin! Në dogana nuk është raportuar që në bagazhet e kryeministrit të jetë gjetur suxhuk apo ushqime të tjera, siç po flitet për Albinin.

Qenka tradhti të bisedohet me serbët?!

S’ka diskutim! Albini është tradhtar! Kryeministri jo!

Albini nuk ka kontaktuar me serbët e duhur. P.sh., Albini nuk ka kontaktuar me Zvonkon!

Kryeministri i fton publikisht serbët për biseda. Dhe, mirë bën, natyrisht! Duhet biseduar me të gjithë! Por Albini duhet të kuptojë: s’ka bisedime nën batanije edhe me suxhuk! As me shlivovicë. S’ka hajgare me çështjen kombëtare! Veç shefi mund të bëjë hajgare.

Në Parlament, vlerësohet se rrinë ulur rreth 40 milionerë. E, Albini e ka shitur banesën dhe ende s’ka dhënë para popullit raport çka ka bërë me ato pare. Shumica e milionerëve s’kanë biznese të regjistruara. Ata s’janë të obliguar të japin raport. Ata kanë luftuar për këtë vend! Pastaj, vetë e kanë pranuar: Me rrogë i kanë bërë!

“Qeshu rini, qeshu, bota është e jotja...”.

Po vozisja nëpër borë, krejt i tendosur për të mos rrëshqitur, dhe një refren i një kënge të harruar seç po më përvëlonte nëpër buzë!

A thua, Hamlet i çmendur, çka po ndodh në Mbretërinë e Danimarkës?

Kurrë s’di!