Siç dihet tanimë, shteti shqiptar po kalon një gjendje tejet të vështirë në procesin e demokratizimit dhe të integrimit. E ardhmja e demokracisë në shtetin shqiptar tani është e rrezikuar që në themel dhe udhët thuajse janë bllokuar në të gjitha drejtimet: udha e një demokracie të konsoliduar dhe shteti juridik, por edhe udha e procesit të integrimeve evropiane. Gjendja në të cilën ka mbërritur politika shqiptare tregon qartë se andejpari nuk po punohet në promovimin e demokracisë dhe të proceseve të ndërtimit të një shteti juridik e evropian, por të një shteti që ka në rend të parë pasionet politike të aktorëve apo të elitës politike për ta kapur pushtetin dhe për të zotëruar të gjitha. Lakmia për pushtet është bërë “mollë sherri” dhe pengesë e madhe e rrugës së shtetit shqiptar në proceset integruese.

Këta (lakmitarët e pushtetit, si të opozitës ashtu edhe të pozitës) duhet ditur se demokracia lind në shtratin e sigurt të popullit dhe del e promovohet me anë të vlerave duke sjellë kështu në rend dite zgjedhjen e njerëzve të cilët menaxhojnë vendin dhe e drejtojnë atë në rrugët e sigurta duke i treguar me anë të veprave se ç'e ardhme e pret vendin. Janë pikërisht këto “pasione kafshërore” për pushtet që po e sjellin në pikëpyetje rrugën e ndërtimit të një shteti juridik demokratik e modern evropian si dhe të proceseve të ndërtimit të së ardhmes evropiane të shtetit shqiptar.

Greva e përfaqësuesve të opozitës nuk është grevë për transparencë të zgjedhjeve apo për të sjellë në vend qeverisjen demokratike apo një lloj qeverisje më të mirë dhe efektive, duke ditur se kjo grevë është kundërshtuar nga shumica e intelektualëve dhe popullit, atëherë kjo grevë mund të emërohet si grevë për të arritur në majën e pushtetit apo më mirë grevë e lakmisë për pushtet. Pavarësisht nga cilësitë e saj, një qeveri e dështuar është ende një formë e qeverisjes, edhe nëse kjo qeverisje sipas opozitës është e tillë atëherë mënyra më e mirë për të ndalur këtë keqqeverisje është rruga demokratike dhe parlamentare. Aty ku bëhet politika është kuvendi dhe institucionet e vendit e jo rruga dhe grevat që bllokojnë proceset e vendit në rrugëtimin e tij drejt integrimit në Bashkimin Evropian.

Prandaj, detyra e opozitës është pra mbrojtja nga zhvillimet negative, por jo me mjete jodemokratike dhe që pengojnë proceset e vendit, as nëpërmjet grevave por pikërisht në parlament aty ku mund edhe të shpëtohet demokracia dhe qeverisja nëse ajo është joefektive dhe e dëmshme. Gjithashtu, opozita duhet ta ruajë lirinë dhe detyrat që i janë dhënë në kuadër të institucionalizimit të saj e sidomos në ngritjen e një mase kultivimi dhe zhvillimi të brendshëm. Detyrë e opozitës duhet të jetë gjithnjë parandalimi i shndërrimit të lirisë (si të saj që iu është dhënë ashtu edhe lirisë së përgjithshme) në anarki apo despotizëm.

Protestat e opozitës socialiste, më anë të grevave të lakmisë për pushtet dhe bojkoteve të institucioneve të saj, apo edhe protestat pa mbështetje të mendimit publik, mund të konsiderohen të kota dhe se ajo duhet ta dijë se në kushte normale nuk ka mundësi ta rrëzojë qeverinë aktuale gjatë kësaj periudhe. Ideja e opozitës shqiptare do të duhej të ishte që në këto procese historike që po kalon vendi të bëjë përpjekje si një opozitë konstruktive për mposhtjen e të metave të qeverisjes aktuale në rrugë demokratike përmes veprimit, ekuilibrimit, kritikës, por jo përmes protestave dhe grevave apo bojkoteve të institucioneve në vend.

Ajo (opozita socialiste) nё kёtё mёnyrё do mund të shndërrohet dhe të kryejë njё funksion tё udhёheqjes politike dhe të kontribuojë në proceset demokratike duke mbështetur rrugën e integrimit të vendit në institucionet e BE-së. Sepse, është shumë e rëndësishme të theksohet se pikërisht nё kёtё kontekst opozita socialiste ёshtё e varur kryekëput nga gjendja e mendimit publik dhe çdo veprim kundër këtij mendim është kundër demokracisë dhe të ardhmes së shtetit shqiptar në rrugën e tij drejt proceseve integruese. Dhe, krejt në fund, njё publik i sigurt nё vete dhe kritik do të ishte dhe do të duhej të jetë ndihma mё e madhe pёr opozitёn socialiste, e cila nga ana e saj vё theks tё veçantё nё opinionin politik tё vendit, i cili mund ta bёjё forcё krijuese tё demokracisё moderne.

Por, nëse opozita socialiste nuk merr parasysh mendimin e publikut dhe sigurinë e tij, pastaj fjalën e tij, kritikën e tij ndaj rrugës që po ndjek opozita në rastin e tanishëm, pra me grevë, atëherë opozita mund edhe të vdesë politikisht dhe institucionet do mund të mbesnin pa krahun e tyre të përmirësimit dhe të punës së përbashkët të drejtimit të shtetit në rrugët e sigurta të zhvillimeve të gjithmbarshme. Po ashtu, edhe do të humbë forca e demokracisë e cila është shumë e rëndësishme në një vend që aspiron të bëhet pjesë e kombeve demokratike dhe moderne.

Por, duke parë realitetin dhe vështirësitë e pengesat që po i hedhin rrugës së shtetit shqiptar drejt ndërtimit, zhvillimit, modernizimit dhe integrimit në familjen evropiane, atëherë mund të themi se armiku i brendshëm i vetë pjesës së trupit politik dhe kombëtar është pengesa më e madhe e ecjes së sigurt të shtetit shqiptar në proceset integruese.

Vlen të thuhet dhe të nënvizohet shpesh në këto situata komplekse dhe të çoroditura, se çdo herë kombit shqiptar i ka kushtuar shtrenjtë koha e humbur. Ai gjithnjë ka pasur dhe e ka ende në vetvete armikun që, edhe nëse kombi ka arritur në oborrin e familjes evropiane, kjo e keqe e brendshme e ka tërhequr sërish prapa dhe do ta tërheqë përderisa nuk bëhet një transformim i thellë në brendësin e qenies së kombit në tërësi.

(Autori është politolog dhe njohës i marrëdhënieve ndërkombëtare)