Krijues që e shkruan poezinë, prozën, dramën dhe kritikën e arteve, Bardh Frangu para lexuesit këto ditë doli me librin e tij më të ri, përkatësisht me romanin, “Fluturimi dhe rënia e Ben Balës”, që është libri i katërt me radhë i autorit.

Romani fillon me një prolog të ndërtuar nëpërmjet disa thënieve aforistike origjinale, të cilat bëjnë të mundur akseptimin e mesazhit të romanit. Për ta zgjeruar hapësirën poetike të romanit, autori fillon me një kronikë të vjetër, e cila ka për qëllim identifikimin etnopsikologjik të mjedisit ku vendoset ngjarja. Lajtmotiv i romanit është fati i një futbollisti, i cili koncentron të gjitha energjitë për të arritur fluturimin, në fund për t’u bindur se fatkeqësia e njeriut është vetë gravitacioni, i cili objektivisht e mban të lidhur për copën e tokës, ku është ngritur vertikalisht. Në këtë kontekst, veç fluturimit, duhet kuptuar edhe peripecitë e tij në diasporë, të cilat edhe janë pjesë e rëndësishme e ndërtimit të urës që bën dramën e këtij romani.

Në shikim të parë duket se kemi të bëjmë me një temë shumë triviale, por në fakt fati i një futbollisti në të gjitha dimensionet e zhvillimit të jetës së tij është po ai që mund t’i përkasë edhe një filozofi a mekaniku. Në planin e ndërtimit romani ka një strukturë shumë të veçantë. Përshkrimi këtu i lë shumë më shumë hapësirë narracionit. Dialogu është shumë i dendur sa poetikën e romanit e afron me atë të dramës. Janë edhe reminishencat ato që ndikojnë në thyerjen kompozicionale, duke përplasur kohët dhe hapësirat, të cilat reflektojnë çështje ekzistenciale.

Në fakt romani mund të cilësohet si një roman dashurie, ndërsa në lajtmotivin e tij strukturohen tema që kanë të bëjnë me dashurinë, madje deri në një kufi ku mund të shtrohet dilema e asaj se çka është erotike dhe çka është porno. Në planin narrativ romani zhvillohet në tri plane. Heroi kryesor i romanit, futbollisti Ben Bala në atdhe ka lënë dashurinë e parë që nuk mund ta harrojë, në diasporë ka gjetur një dashuri tjetër e cila e ndihmon në fluturim, në fund rënia për ta lidhur përgjithmonë me një të tretë, e cila gjithashtu e ka kuptuar se po të mos ishte gravitacioni njerëzit do të shndërroheshin në zogj.

Gjuha e romanit duket e thjeshtë, por në fakt edhe sendet edhe fenomenet këtu ngiten në metafora të ndryshme dhe si të tilla mundësojnë një vëmendje për gjuhën kontekstuale. Romani ka një frymë të dukshme të realizmit magjik, ngaqë besëtytnitë autoktone janë si shenja zodiaku. Ajo që e bën krejt të veçantë këtë roman është fakti se lexohet shumë me lehtësi dhe mbase me një frymë. Romani është plotësisht i liruar nga ngarkesat historike dhe filozofike. Si i tillë, subjekti i tij është një fiksion i pastër dhe çdo ngjashmëri është krejtësisht e rastit.

Shkrimtari Bardh Frangu (1956) deri tash ka botuar librat: “Ora e shtëpisë” (poezi, 1989), “Kohë të kauçukta” (roman, 1993) dhe “Kakafizma” (aforizma). Romanin “Fluturimi dhe rënia e Ben Balës” e botoi shtëpia botuese “Rozafa”, Prishtinë, 2010 dhe ka 180 faqe.