Aktori që luan personazhe të veçanta ka qenë gjithnjë pjesë e pandarë e kulturës së Hollywoodit, dhe shumë pak prej tyre janë aq të veçantë sa James Cromwell. Ai ka luajtur shumë role të paharrueshme si te filmat “Babe”, “LA Confidential” dhe me “Star Trek”. Së fundmi, ai portretizon personazhin e Cliftonit te filmi “Artisti”. Cromwell rrjedh nga një familje me rrënjë në Hollywood .

I ati, John Cromwell ishte regjisor (“Mbi lidhjen mes njerëzve”, “Që kur më ike”), dhe e ëma ishte aktorja e filmave te viteve ’30 Kay Johnson. Ai u rrit në New York City dhe studioi në shkollën e aktrimit Carnegie Mellon në Pittsburgh. Kjo shërbeu si baza për disa role dytësore në filma dhe në seriale gjatë dy dekadave të ardhshme. Në fakt ishte roli shumë i spikatur i Mr. Slotnickut, babait në serialin “Hakmarrja e të këputurve”, që e ngriti në nivel. Aktori James Cromwell flet për rolin e tij të fundit si Clifton, për shoferin besnik të George Valentin (Jean Dujardin) në filmin fitues të çmimit Golden Globe për filmin më të mirë, gjithashtu në garë për çmimin Oscar, “Artisti”.

Aktori tregon se shumë zëra thonin se ishin kurioz për filmin, sepse e dinin që askush nuk ngjitet në majë me një film bardh e zi pa zë. Cromwell tregon se ajo çka e zbaviste ishte që filmi ia përplaste në fytyrë logjikës tradicionale të filmave të Hollivudit. Ai tregon se filmi po u thotë brezave të rinj të regjisorëve të ardhshëm që të thonë: nuk kemi pse bëjmë filma si gjithë të tjerët, sepse mund të prodhojmë diçka nga vizioni ynë.

Cilin film pa zë, apo cilin aktor të filmave pa zë studiuat për t’u përgatitur për filmin “Artisti”?

E para e punës, nuk është film pa zë tipik. Themi rreshta, bëjmë dialogje, por thjesht nuk janë inçizuar. Rrëfimi nuk bëhet përmes fjalëve, por më tepër nëpërmjet mimikës dhe reagimeve. Karrierën në film e kam nisur si shofer në filmin “Vrasje me vdekje”(1976), dhe ndjej se e kam përvojën. Dija si të ngisja makinën, dhe në fakt e adhuroj ngarjen e makinës. Dhe në këtë film, thjesht nuk e hapa sqepin fare.

Regjisori i filmit, Michel Hazanavicius tha diku se i pëlqejnë inxhinierët, por mund të bëhen pak të bezdisshëm…

Po. Kur ndodh diçka në skenën e xhirimit, gjithmonë “tingulli” prishet! Dhe nëse prishet, duhet t’ia nisim nga e para. Çështja e tingullit ama nuk është dhe aq faji i tyre. Nëse dikush bën shamatë ose ngatërron ndonjë rresht-dhe te “Artisti” kjo ishte e pamundur, tingulli bëhet sebep për ta nisur përsëri nga e para.

Por, a ishte një farë çlirimi, fakti që si aktor nuk ju desh të merreshit me zërin?

Ishte shumë çlirim i madh. E para, kur luan një personazh të veçantë ose një rol dytësor, zakonisht priresh të përqendrosh gjithçka në ato pak rreshta. Meqë mimika ime pëlqehet nga publiku, u ndjeva mirë kur mësova se rreshtat e filmit nuk do të kishin aq rëndësi. Dhe meqë personazhi ishte i qetë dhe nuk thotë shumë, kisha mundësinë të improvizoja gjatë gjithë kohës. Spektatorët përpiqen të të lexojnë buzët, sepse kështu janë mësuar, por në këtë film, kjo nuk mund të bëhet, dhe duhen ndjekur të gjitha pamjet.

Të jepet përshtypja se personazhi juaj mishëron mençurinë në këtë film. Ku mendoni se gjen vend mençuria juaj në tablonë ideore të “Artistit”

Një prej pyetjeve që i kam bërë Michelit kur fillova provat, sepse më dërguan vetëm historinë në vend të skenarit, dhe mu duk sikur kishte rrjedhur, ishte si do të transmetohet një histori e një filmi pa zë me një publik bashkëkohor. Mu desh ta rishikoja nja tetë herë që ta kuptoja si e shihte Micheli mjetin e transmetimit, dhe si e përfshinte publikun, apo dhe të kuptoja si e shtresonte historinë, me shenjat e dukshme dhe me ironinë e arritur e shprehur me fjalët “Unë nuk do të flas”, si rreshti i parë, dhe mbi të gjitha të kuptoja si i njësoi gjithë këto aspekte, që të kishin sukses. Po ashtu e pyeta edhe: pse shoferin? Micheli tha se shoferi ishte miku më i mirë i Georgit. Atij i nevojitet besnikëria e të gjithë këtyre njerëzve, jo sepse është një yll filmash, por sepse ata e duan. Ideja ishte që besnikëria dhe shoqëria nuk kanë të bëjnë dhe nuk kushtëzohen nga përkatësia klasore e një ylli të madh dhe një të panjohuri.

Regjia e këtij filmi ishte shumë e veçantë, në krahasim me filmat modernë. Çfarë u thonit të njohurve tek xhironit filmin “Artisti”?

Shumë më thoshin se ishin kurioz për filmin, sepse e dinin që askush nuk ngjitet në majë me një film bardh e zi pa zë. Ajo çka më zbaviste ishte që filmi ia përplaste në fytyrë asaj logjikës tradicionale të filmave të Hollivudit. Mendoj se po u thotë brezave të rinj të regjisorëve të ardhshëm që të thonë: nuk kemi pse bëjmë filma si gjithë të tjerët, sepse mund të prodhojmë diçka nga vizioni ynë. Pra më kujton atë që më tha udhëzuesi im i vjetër: “Guxo te jesh artist”. Prandaj dhe filmi quhet “Artisti” dhe jo “Aktori”. Kështu, ky film nuk është historia e George Valentinit, por e të gjithëve dhe mjeshtëria e tyre në skenën e xhirimit, ku kërkohet vizioni i tyre dhe pjesëmarrja në formësimin e filmit, dhe kjo do ti prekë njerëzit. Ky ishte thelbi i filmit.

Siç mund ta keni dëgjuar, një çift nga Anglia doli nga salla e kinemasë sepse nuk e prisnin që ishte film pa zë. Nëse ai çift do të vinte te ju dhe do të kërkonte kompensim për paratë e dhëna, ju çfarë do t’u thonit?

Do u thoja që do ju jap dyfishin e asaj që keni paguar, por duhet të qëndroni të shihni të gjithë filmin. Dhe nëse kur mbaron filmi do të jeni të zhgënjyer, do ua jap paratë unë!