Asnjëherë nuk jam gëzuar më shumë për ardhjen e muajit të Ramazanit sikur sivjet. Nuk e di që e kam pritur ndonjëherë me aq dëshirë e mall, thuajse është iftari në mesditë. Porsi me dorë magjike, qysh ditën e parë, u ndalën tupanët e surlet, defat e dajret tjera, ndërsa gjithashtu nuk të zë më syri në rrugë gra e plaka lyer e ngjyer lara-lara, kah vrapojnë duke mbajtur dimitë e bardha nëpër zijafete e mexhlise.

As nuset e reja stolisur si bredhi i verës, kah e reflektojnë dritën e diellit prej fytyrave shkëlqyese me akllëk e xixave vezulluese në veshjet alla turka. U ndalën edhe kolonat kilometrike të dasmorëve, që bllokonin komunikacionin sipas qejfit. Del i biri i botës, të cilin e kanë caktuar si të parin e kolonës, dhe bën rolin e policit të trafikut, ndal këtë trakë, lëshon tjetrën... Tjetri gjuan me armë në pikë të ditës, fluturojnë plumbat si në filma western, plagosen njerëzit në rrugë, fëmijët e pleqtë. Shqiptari kur bën dasmë duhet të shihet e të ndihet në tërë Kosovën. Për atë se kush u vra e çka u bë, nuk ka dert, aman, dasma njëherë bëhet.

Besoj se çdonjëri nga ne, që ka pasur fatin e keq të bëjë ndonjë udhëtim nëpër rrugët kosovare këtë verë (dhe dhjetëra vera tjera), ka parë akrobacione nga më të ndryshmet nëpër dyer e dritare të veturave, nga ana e dasmorëve e dasmorkave, që luhateshin të kapura nëpër shiberë, njësoj si paraardhësit tanë nëpër degë. Tjetër spjegim s’ka xhanëm, nuk është se të gjithë e kanë kryer shkollën e atletikës në Rumani a Rusi. Thjesht e kemi në gjene. Mos ta kundërshtojë dikush teorinë e Darwinit! Biles, me sytë e mi kam parë edhe aso lloj krijesash, që vareshin jashtë dritares dhe bënin veprime me dy duart njëkohësisht: me njërën i mëshonin tavanit të veturës si daulle, ndërsa me tjetrën e valëvisnin shaminë në ajër.

Dhe, derisa unë e vrisja mendjen se me çfarë force mbinjerëzore mban ekuilibrin krijesa në fjalë, shoh dy fëmijë, që ia mbanin këmbët brenda veturës. Shumë interesant! Shembull i mirë për fëmijët dhe njëkohësisht sa bukur t’i besohet jeta dy qenieve të vogla, qe u interesonte dasma aq sa kundërmimi i këmbëve të vajzës, a nuses, a nënës, që po e mbanin me zor. Dhe, paramendoni kur këtyre kolonave kaotike u shtoheshin edhe kolonat e pushuesve, që shkonin ose vinin në bregdet, ekskursionet e nxënësve, studentëve, gazetarëve e pjesëmarrësve të festivaleve të shumta verore të filmit, apo ndonjë gjëje tjetër. Plus veturat e gastarbajterëve tanë, që i vozisin me shpejtësi autobani nëpër rrugë tona të dhive. Dhe plus njerëzit e “zakontë”, që nuk kanë as dasma, as festivale, as ekskursione, por thjesht shkojnë në punë, ose vizita të zakonshme familjare a zyrtare.

Wow, trembem ta mendoj. Çfarë pamje e tmerrshme p.sh., një veturë me muzikë tallava në maksimum: gruaja me dimi të derdhura nëpër derë të veturës dhe def në dorë, varet në dritare dhe këndon si CD e prishur. Ndërsa, fill pas asaj veture, futur me një rastësi fatkeqe, vjen një veturë me familjarë të lodhur nga deti, nga rruga, nga i nxehti e nga bllokadat e shumta. Të gjithë duken depresivë, me fytyra të lodhura e rroba të ndyra nga ushqimi, lëngjet, djersa e rëra. Dhe prapë, fill pas asaj veture, një autobus plot me njerëz kureshtarë, me aparate e dylbi, që vijnë t’i shohin kosovarët mendjetrashë e gjaknxehtë dhe përpiqen të shohin a gjejnë a shkruajnë diçka sa më primitive, sa më origjinale e mbresëlënëse, thuajse kanë vizituar xhunglat tropikale.

E kështu, kush pat të martohet sivjet u martua, kush u bë synet u bë, por në momentin që hyri Ramazani, të gjitha u qetësuan e ranë në vend si retë e pluhurit. E tash, bëjnë mirë që të fillojnë brengosjen dhe llogaritë e mira edhe ata që planifikojnë ndërtimin e banesave shumëkatëshe dhe pirgjeve kosovare. Jo se s’kemi para, largqoftë, por krejt në fund të verës, si për inat, dikush u kujtua që nusen ta marrë me helikopter. Dhe, duke marrë parasysh konkurrencën e fortë mes shqiptarëve dasmo-ekzibicionistë, verën e ardhshme mund të kemi fluks të madh te fluturakeve të ndryshme, helikopterëve e nuseve me parashuta. Ndoshta dhe zbulohet ndonjë fustan nusërie-parashutë.

Kam shumë frikë se atëherë të gjithëve do të na shihej balta, që na rri ngjitur me dekada në këpucë. Por hej, mbetet sërish mes nesh, të tjerët janë mësuar të na shikojnë gjithmonë prej së larti. (drenusha.zajmi@zeri.info)