Jemi takuar jo aq moti. Ishte sikur që ndodhë zakonisht: lumturi, rënie, dëshpërime. Sa herë me kokë të nxehta kemi qenë para ndarjes, ndërsa pastaj i jemi kthyer përsëri njëri-tjetrit. Kemi arritur t’i tejkalojmë të gjitha edhe ato tregime dhe thashetheme, të gjitha ato shpifje dhe gënjeshtra.

Sa shumë këshilla miqësore i kemi “varrosur” thellë në vete! I kemi besuar njëri-tjetrit dhe jemi dashur, për këtë dëshirat dhe ëndrrat me plot ambicie mbijetuan; për këtë kemi arritur të ruajmë atë që zemrat na krijuan; atë për të cilën “çmendeshim”. Dhe kjo deri tani kur u bë serioze. Kur e tashmja ka qenë aq e vlefshme sikur edhe e ardhmja. Kur kemi dashur më shumë sesa që jeta na ofronte dhe mund të na jepte.

Kur unë nga ti kam dashur shumë më shumë sesa atë që më ofroje. Pasi që unë nuk të kam dashur për një natë, për një aventurë. Të kam dashur si përmbushje e dëshirave të mira të ardhme. Të kam dashur si femrën e cila do të më përcjellë jo vetëm një pjesë të rrugës por tërë jetën. Për këtë nuk është çudi që me të drejtë jam pyetur se a jam i aftë të ofrojë të tëra ato që duhen për një jetë. Dhe në fund të pyetem se a është e mjaftueshme dashuria që të ofrojë.

Unë nuk jam djali i një pasaniku që të mund t’i ofrojë të gjitha pasi që përkrah meje do të pritnin shumë heqje dorë nga gjëra të caktuara, pasi që dëshirat tona duhet vetë t’i ndërtojmë dhe krijojmë; në të kundërtën, bëhen ëndrra. Njëherë, kur jeta të na marrë me vete, dije që do të ballafaqohemi me gjithçka. Shpresoj që lehtë do t’i pranosh duart e mia të shtrira, dhe besoj, do të vjen me mua edhe në fund të botës, e vetëdijshme se në jetë nuk është i lumtur ai që i ka të gjitha, por ai që nuk dëshiron atë që nuk e ka!

Kupto, mendo, rritu më që në tërësi të më takosh mua, që të jesh përjetë e imja, ajo të cilës dëshirojë t’i dhurojë shumëçka; pasi që dashuria është vetëm një hallkë në zinxhir e cila dërgon drejt lumturisë, qëllimit, kuptimit që ndonjëherë edhe vetëm të duash është e mjaftueshme.

Valdeti nga Peja