Edhe një agim është duke e ndarë natën nga dita e re. Ja ky është agimi i ri. Do të mund të jetë i mirë, por megjithatë, ky është vetëm agim i gjatë e i ftohtë i një vajze të vetmuar.

Shikimi më është “humbur” në qiellin me ngjyrë gri, është futur në mesin e yjeve të imëta që ndriçojnë diku larg, diku ku ndoshta nuk do të ishte një jetë e këtillë e vështirë dhe e tmerrshme. Me mushkëri e thithi ajrin e ashpër dimëror, ndërsa megjithatë është aq “i nxehtë”.

Ndoshta dikush më ka vështruar, ndoshta diçka edhe ka bërtitur, por unë nuk e kam parë, unë nuk kam mundur ta dëgjojë. Unë kam qenë larg, atje lart në mesin e yjeve. Të kam pritur atje ty, mendimet e mia kërkonin mendimet tua që të bëhen bashkë. Me këtë agim ik edhe shpresa.

Yje shuhen, ndërsa mendimet e mia të zymta dhe të zeza tërhiqen nga fati i paarritshëm, tërhiqen në strofullin e tyre të errët, shpirtin tim. Nata e ardhme do të ofrojë shpresën e re. A do të vish?

Eja, le të bashkohen mendimet tona diku larg nga ne, atje ku mbretëron lumturia dhe gëzimi, atje ku ëndrrat përjetohen si realitet. Atje ku nuk ka asgjë të keqe, atje ku nuk ka njerëz. Eja unë do të jem atje, dhe do të pres. Do të pres gjatë, shumë gjatë, do të pres derisa t’i të mos vish.

I mbylli sytë. Drita e kuqe flakëron në bebëzat e syrit tim, kjo flakë ma shkatërron shikimin, ndërsa shpirti është duke m’u ftohur dhe duke m’u bërë akull. Mezi që shikova. Shikimi humbet në pafundësinë e qiellit, kthehet dhe bie para meje.

Ndërsa unë e di, kot do të presë edhe këtë natë ashtu që kot do të presë edhe shumë net tjera, pasi që ti megjithatë nuk do të vish…

Eli nga Ferizaj