( Një shkrim me rast/sebep)

Rasti është mbreti i botës… Për çdo gjë duhet një sebep…Besoj se për secilin nga ne të dy këto shprehje janë të njohura. Unë i përdora të dyjat sepse nuk e dija se cila do t’i përshtatej më mirë këtij postimi- shkrimi-falenderimi.

Rasti apo sebepi, për këta rreshta ishte një hulumtim i organizatës KDI që nxori gazetën “Zëri” si median e shkruar me më së tepërmi shkrime antikorrupsion.

Nuk do të harxhoj asnjë moment kohë të askujt, për t’u mburrur personalisht. Por do t’i marrë secilit që ka durimin disa momente, për të shpjeguar se përderisa potencohet numri i shkrimeve antikorrupsion vendi ynë ende nuk është ai që duam, por në anën tjetër derisa kemi shkrime për ketë çështje në media, ato janë të gjalla e aktive e aspak të vdekura. Janë shenjë se në këtë vend përkundër të gjitha paralajmërimeve e dyshimeve që na sillen ndërmend megjithatë nuk ka vdekur as shpresa e as guximi për të hedhur secili nga na me aq sa di e sa mundur një gur në ndërtimin e shtetit. Të gjithë në qofshim patriotë, tradhtarë, rokerë, reperë, qeveritarë e opozitarë.

Një lajm i tillë është njëkohësisht një lajm i mirë për mua personalisht dhe për gazetën në tërësi- sepse i kemi tejkaluar pritjet.Kur dy vjet më herët vendosa të udhëheq një ekip gazetarësh drejt transformimit të gazetës “Zëri” si në përmbajtje ashtu edhe në pamje- vizioni im shkurtpamës nuk më lejonte që të shpresoja më shumë se sa të arrijmë të ndërtojmë një gazetë, e cila do të ishte një “watchdog”, një qen që leh, një kujdestar i qeverisjes dhe dukurive negative. Fakti se sot dolëm të jemi të parët për nga numri i shkrimeve antikorrupsion, më bëri jo vetëm të gëzohem por edhe që të turpërohem. Të turpërohem sepse nuk kisha guxim të besoja në vete dhe në stafin e gazetës- si tejkalues të të gjitha pritjeve. Një staf i mirë, i guximshëm dhe shumë punëtorë të bën të turpërohesh në vete për vendosje të objektivave të ulëta. I falenderoj të gjithë me plot zemër...deri në turpërimin personal të rradhës.

Së bashku me diku rreth 100 anëtarë stafi, për dy vjet bëmë që gazeta jonë sot të mos bëhet pjesë e muhabeteve të çarshisë e as të atyre shkencore apo akademike, për shkak të lojës shpërblyese e as shkaku i një reklame të përditshme të titujve në televizione. Personalisht jam mbështetës i madh i metodave moderne të shitjes e marketingut- por ato i shoh si mjete mbështetëse për t’u afruar me lexuesin e për të falenderuar atë. Por, ama le të më falin të gjithë, por për asnjë moment nuk do të dëshiroja që të mbahemi mend për këtë gjë si të vetme. Shkaku i profesionit dhe për asgjë tjetër. Edhe sikur të dilnim në hulumtimin e fundi të dytit, të tretit apo të katërtit… të fundit. Do të mjaftonte si dëshmi se gazetaria është e gjallë në kohën kur gjithçka po bëhet showbiz madje edhe politika dhe politikanët që më shumë po sillen sikur “celebrities” se si përfaqësues populli dhe ku shoqëria shihet si një film Hollivudi, i cili do duhej t’u siguronte jo hyrjen në histori, por një yll në asfalltin e famës.

Për dy vjet ekzistencë që mbushen më 1 dhjetor, ne të njëqind anëtarët e “Zërit” edhe pse shkruam përditë, gabuam çdo dy ditë, u mashtruam secilën të tretën ditë, u dëshpëruam e u gëzuam gjatë ditëve e javëve të tjera të vitit... nuk kishim fuqinë që të zhvillojmë ekonominë e vendit tonë e as të bëjmë vendin tonë më të pasur.

Disa nga ne nuk do të jenë pjesë e jona, në përvjetorin e dytë.

Por, qofshin pjesë e ekipit apo jo, sot e të nesërmen, secili do të mbetet i çmuar e i vlerësuar për mendjet e shkrira për të mirën e këtij mediumi. Secili do të ketë copën e vet në ndërtimin e “Zërit” dhe faqes së internetit www.zeri.info. Secili do të mundë të konsiderojë veten si pionier i përdorimit të përparësive teknologjike në shpërndarjen e informatës. Gazeta jonë ishte e para ndër mediumet shqiptare që ofroi aplikacionet për iPhone, iPod Touch, iPad, telefonët me sistemin operativ Android si dhe ata me sistemin Symbian. Të tjerët na përcollën, derisa ne ishim disa hapa para kohës. Kësaj kohës tonë, natyrisht. Botuam libra, për hatër të librit dhe lexuesit të tij dhe do të vazhdojmë të botojmë.

Befasi do të vazhdojmë të ofrojmë, me gjasë shumë shpejt.

Shumë do të na urrejnë e asnjëherë nuk do të na falin. Posaqërisht mua. I pari një djalë gjashtmuajsh, babai i të cilit shkon në shtëpi disa çaste para mesnatës, dy djemë që nënën e tyre e shohin shumë rrallë dhe ndoshta vetëm gjatë vikendit, vajza e vajza e djemë të vegjël të tjerë. Familjarë të mi e më të dashurit në jetë që s’do më falin kurrë kohën që nuk u kam kushtuar.

Por përderisa “Zëri” të jetë i pavarur, i paanshëm, përdisa do të mbretërojë puna ekipore, përderisa të jenë ëndërrat se mund të bëhemi më të mirë - e që sot nuk jemi të tillë- dhe përkrahja e durimi i pashoq i menaxhmentit atëhërë të gjitha janë të paguara e shpaguara. Njerëzit e medieve e gazetarët nuk janë njerëzit më të lehtë dhe më të përshtatshëm për të punuar me ta. Ama ky është sharmi ynë. 

Ëndërra vazhdon.

Serioz. I fuqishëm. Modern.