Ora tre e mëngjesit – sytë e mi tentonin t’iknin dritës së llampës verbuese të kapur për tavolinën e vendosur në fund të dhomës. Llampa e lirë kineze e ngulur dhe përforcuar me një copë metali qëndronte në anën e majtë të tavolinës multi funksionale – të prodhuar në ndonjë uzinë popullore enkas për t’i hyrë në punë studentëve të Universitetit të Tiranës.

Gjatë ditës në këtë tavolinë ngjyrë ulliri të errtë hanim bukë. Pas orës 21:00 nga tavolina hiqej mbulesa duke ia ndërruar asaj destinimin. Natën tavolina rezervohej nga një shok i imi i fëmijërisë, me të cilin shoqnia më lidhi jo vetëm në tetëvjeçare e shkollë t’mesme por ai m’râ me e pâs edhe zimmer n’studime. Ideale kish thânë ndonjë nostalgjik i shoqnive t’vjetra.

Tavolina e cila përmes një mekanizmi të sajuar nga një amator mund ta ndryshonte kandin deri në 90 shkallë ishte shkaku se përse unë mbesja pa gjumë. Zimmer’i im aty i vizatonte planimetritë dhe fasadat e ndërtesave e shtëpive – detyrat e dedikuara për Fakultetin e Arkitekturës.

Edhe sot e kësaj dite m’kujtohet drita dhe tavolina e vjetër e punës e cila ndodhej në dhomën e përbashkët që e ndaja me studentin e arkitekturës.

Nja dymbëdhjetë apo më shumë vite nga kjo kohë përsëri arkitektura më la pa fjetur. Kësaj radhe mjesin e kam pritë duke shfletu oferta t’ndryshme të ndërtuesve kosovarë. Bashkë me gruan time kemi hulumtua duke kërkuar banesën ideale ku do të strehoheshim bashkë me dy djemtë tanë t’moshës 4 dhe 1 vjeç e gjysmë.

Për t’râ në banesën që na përshtatej ma së shumti na janë dashtë gati 4 vjetë hulumtim.

Kërkesa jona ishte pak a shumë ajo e shumicës së çifteve të reja kosovare (30 e diçka vjeç): kërkonin banesë në qendër, pamje perfekte, ndërtim solid, me parket dhe pllaka cilësore, hapësirë të shfrytëzuar mirë, shitje me perimetër të brendshëm, lift, çmim të arsyeshëm dhe kredi të volitshme – pothuajse perfekte kishit thânë. E pra po jua hjek merakun menjëherë – banesë si kjo ska – nuk gjindet n’Prishtinë. Kot e kërkoni.

Për me bâ zgjedhjen e duhur duhen sakrifikuar jo pak gjëra rrethanore. Duhet me shpenzua goxha kohë n’inspektimin e ndërtimeve të ndryshme. Jo rrallë herë t’mathnat (këpucët) i kam bâ pis me pluhun dhe mallter duke u ngjitur shkallëve të pa meremetueme për të parë planin e banesave të ofruara.

Poashtu largimi nga qendra e qytetit është pothuajse i paevitueshëm – përveçse nuk do me e torturua veten duke kërku parking, nuk do me pa diell me sy dhe ske asgjë kundër mykut – karakteristikë jo fort e kandshme kjo e banesave t’reja afër qendrës në Prishtinë. Banesat e vjetra t’ndërtueme P.L (para luftës së vitit 1999) janë opsion por më i shtrenjtë t’paktën për 20 për qind duke mos llogarit këtu edhe shpenzimet e renovimit të banesës.

Çiftet e reja kanë probleme të vjetra – mungesë kronike të parave – andaj largimi nga qendra mund të arsyetohet me daljen në skaje të unazës së qytetit ku hapësirat e gjelbërta dhe pamjet nuk janë raritet si në qendër. Kujdesi nuk është i tepërt nëse siguroheni se përballë ballkonit tuaj ka mjaft hapësirë për të përballuar edhe ndërtimin e një banesë tjetër – prania e së cilës nuk do t’iu eklipsonte.

Deri vonë pjesa dërrmuese e ndërtuesve banesat i kanë shitur nga shtylla në shtyllë duke

llogaritur në çmim edhe ato metra katror të cilat në realitet nuk ekzistojnë. Kujdes pra mos bleni banesa me hapësirë imagjinare - insistoni me pagua vetëm hapësirën ku ju shklet këmba.

Mbase e vetmja gjë që mbet jashtë domainit tuaj të ndikimit është zgjedhja e komshinjve. Unë për vete kam pas fat.

Kur të gjitha këto çështje t’vijnë në vendin e vet, mbetet për tu kryer puna kryesore – zgjedhja e bankës së përshtatshme për të marrë kredinë. Analizimi i të ardhurave mujore dhe ndarja e këstit mujor âsht një traumë – e cila haset patjetër si pengesë drejt quest’it të blerjes së banesës.

Me pak fjalë zgjedhja e patundshmërisë mund të ndikoj që jeta juaj përkohësisht të shndërrohet në siç kish thânë nji mik i mirë imi “metaforë të blerjes së një banese”.