Para disa ditësh u binda se disa prej legjendave urbane t’Prishtinës nuk janë vetëm histori fiktive të rrëfyera netëve t’pafund kur gjatë pirjes së rakisë muhabetet rreth politikës dhe medias shterrojnë.

Këto legjenda urbane t’asociuara me fenomenin e quajtur usta a.k.a mjeshtër janë besa mjaft t’gjalla dhe të freskëta në mendjen e disa miqve t’mij, të cilëve u ka ra hise që të jenë protagonistë në disa histori me karaktere që ndreqin gypat e ujit, rrafshojnë gletin apo edhe i ndërrojnë llajsnet e parketit.

Bisedat shpeshherë komiko/cinike t’linduna si pasojë e tregimeve mbi punën dhe diskursin –ndoshta ma mirë kish qenë me e quajt zhargonin e ustáve t’ndryshëm m’dukeshin tejet t’largëta dhe nganjëherë të pamunduna. Kjo ndodhte për faktin se ato dilnin nga goja e miqve të mi të cilët si pronarë apartamentesh a shtëpish në Prishtinë kishin pâs jo pak encounter-a me specien unike të mjeshtrave kosovarë. Ndërsa unë si alien i paadresë i ardhun n’kryeqytetin e Kosovës nuk e kisha rastin me kénë n’kontakt me ta.

Kjo situatë ndërroi para disa ditësh kur u bëra pronar krenar i një apartamenti n’trekëndëshin e lagjes së Spitalit, të Bregut të Diellit dhe Matiçanit.

Ndjenja e sigurisë e cila më pat kaplua t’tânin n’momentin e arritjes së sigurisë apo/edhe statusit shoqnor të kalimit nga të kenit qiraxhi në subjekt me adresë t’përheshme u thye në spirra të imta në momentin kur u ndesha në një konverzacion tekniko-artistik me një mjeshtër t’parketit.

Pas një seance të daydreaming-ut mbi atë që u bâna me apartament – kthimi në realitet ishte relativisht i shpejtë dhe brutal. Ustau i parketit ma prishi tripin duke më ilumninuar me atë që mendja e tij e quante art.

Duke pas parasysh se si pronar i ri doja me përmirësua disa detaje në apartamentin tim – me vendos disa pllaka tjera, me i bâ do ndryshime të vockla në plan, me i vizëllu do detaje, të gjitha këto kërkesa u pranuan mirë derisa radha nuk i erdhi parketit.

Duke shfletua librin e Taschen-it a mbi dekorimin e banesave të stilit t’New York’ut, sytë mu kapën pas një parketi t’ngjyrosur me një nuancë të errët ngjyrë kafeje. Duke pas parasysh se unë nuk jam ndonjë njohës i kombinimit të ngjyrave dhe i dekorimit, pa llafe vendosa me zbatua rekomandimin e librit.

Por ja që mjeshtri si një connoisseur i vërtetë i parketit nuk pajtohej me këtë zgjedhje timen. Pas një vonese 2 javëshe më thirri në telefon duke treguar se ndryshimi i ngjyrës nuk është një punë kaq e thjeshtë (n’fakt kërkesa ime dilte nga shablloni i banesave tjera t’hymjes).

Procedura e ngjyrosjes së parketit sipas tij kërkonte qasje tjetër në lyerje, metodë më të sofistikuar të kapjes së brushës, llak 5’fish më të shtrenjtë se “qimiveri” që e përdor ai zakonisht dhe precizitet të pashoq që do i shkonte përdore edhe një neurokirurgu teksa prenë me bisturi tumorin.   

Duke e dëgjuar bisedën time të pasherr ustau ia plasi shkurt duke thanë: “Haver ajo çka po lyp ti oshtë art – nuk oshtë si me ly barkat me sadolin si ja bâni ju atje!”.

Këtu e kuptova se mjeshtri, i cili për kërkesën time, donte të më faturonte ekstra ⅓ e vlerës reale të punës, e kishte marrë vesh se jam nga Ulqini.

Nejse pas një bisede mes meje dhe mjeshtrit t’parketit i cili fliste thuajse është pinjoll i ndonjë familjeje artistësh t’përpunimit të drunit nga Firenca të cilt’ den baba den - kanë shtrua parket - gjaknat u zbuten diku mes kërkesës sime dhe dëshirës së tij. 

Sinqerisht shpresoj që disa kolegëve dhe tashmë komshinjve t’mij t’ardhshëm në hymje: Arbanës+Andinit, Sibelit+Bekimit dhe Artanit mos t’iu del e vërtetë asnjë legjendë urbane e PR’së e sidomos jo ndonjë e cila lidhet me mjeshtra, edhepse ende rreziku s’ka kalua krejt (kanë mbet pa u instalua pajisjet sanitare).    

Shpresoj se sonte me këtë rrëfim ia kam vú kapakun punës së apartamentit, kokëçarjeve me mjeshtra dhe prezantimin e disa komshinjve – apo siç kishin thënë toskët e Kosovës –gjitonëve të ardhshëm.