Dita – e shtunë.

Koha – orët e vona të natës.

Kanali televiziv – Top Channel.

Teledirigjuesin ma ndal në këtë kanal një e folur “kosovarçe”. Më vonë kuptoj se ai quhet Haki Kika, se është një nga pjesëmarrësit e reality-show “Big Brother Albania”, “shtëpisë më të madhe dhe më të mbikëqyrur shqiptare”. Emisionin e zura në momentin kur kosovari Haki Kika po përmendte njërën prej arsyeve për nominimin e njërës prej anëtarëve të këtij reality-show, gjegjësisht Domenikës, për të dalë nga shtëpia:

“E nominoj Domenikën sepse ma ka bërë të njëjtën pyetje që ma ka bërë edhe e ëma e saj, Valentina, derisa ishte brenda shtëpisë: A keni ju në Kosovë ‘Big Brother’?” (Me fjalë të tjera: “Çfarë ke kërkuar ti këtu, si kosovar që je?!”)...

Për mua, tha Haki Kika, Prishtina e Tirana janë një...

Kika (kështu e thërriste moderatorja e emisionit) sigurisht ka pasur arsye të fortë për mllefin e manifestuar në nomimin e Domenikës...

Pse?

Kosovarët, që vizitonin Shqipërinë në kohën e diktaturës, këtu, ndër miq, trajtoheshin si heronj. Atje, nga regjimi, si njerëz të UDB-së jugosllave.

Profesorët universitarë që vinin këtu nga Shqipëria derisa plasën demonstratat e vitit 1981, mbushnin amfiteatrot e fakulteteve tona si kurrë më parë. Gjithashtu, edhe ansamblet folklorike...

Në kohën kur kufiri ende ishte me gjemba, ndodhi një bashkim shpirtëror.

Lëviznin më lirshëm andej e këndej kufirit këngëtarët, ekspozitat, panairet e librit... “Biznesmenët” kosovarë filluan të vizitojnë Shqipërinë dhe të fusin kartëmonedha 1000 markash gjermane nën këmbët e tavolinave për të mbajtur tavolinat stabilitetin! Kaloi edhe kjo.

Ndodhën përgatitjet e kosovarëve në Shqipëri për luftën në Kosovë. Ndodhi hapja e rrugëve aeroportuale të Shqipërisë për sulmet e NATO-s ndaj caqeve serbe në Kosovë. Ndodhi edhe hapja madhështore e shtëpive shqiptare gjatë eksodit biblik të kosovarëve, kur “Patkoi” i shpërndau në të gjitha anët e më së shumti në Shqipëri. Ndodhi edhe shkuarja e kosovarëve në bregdetin shqiptar përgjatë gjithë viteve të pasluftës në Kosovë...

Bashkimi shpirtëror u shndërrua në bashkim fizik...

Jam shumë i sigurt se po t’i ishte bërë Kikës pyetje nga Domenika në cilëndo kohë që u përmend më lart, ai nuk do të nervozohej aq shumë. Ama, t’i bëhet pyetja që iu bë njëmbëdhjetë vjet pas luftës në Kosovë, këtë Kika nuk mundi ta tolerojë. Prandaj, ai tha: “Për mua, Prishtina e Tirana janë një”. Nuk e pati Kika për të bërë politikë. Por, sepse e ndjeu kështu. Dhe, prandaj u prek. U prek edhe nga fakti se pyetja nuk ishte e rastësishme. Edhe e ëma e Domenikës e kishte pyetur njësoj. Kikën e preku mentaliteti i gjallë ende (për fat të keq!): ju kosovarët dhe ne shqiptarët!

Sali Berisha duhet ta rihapë sa më shpejt tunelin e Thirrës në Kalimash. (Të mos e presë autostradën tonë se kushedi kur bëhet!).

Ta pushtojmë njëri-tjetrin! Ka ende punë në thyerjen e mentaliteteve...

T’ia shëndoshim zemrën Kikës...

(Autori është zëvendëskryeredaktor i “gazetës Zëri”)