Naser Sertolli

Jo rrallëherë na ndodh që, në raste të ndryshme, të përqendrohemi në gjërat që janë të planit të dytë. Ta zëmë, kur përcjellim ndonjë ndeshje sportive, shumë pak mund të na interesojë rezultati përfundimtar, sepse ne jemi të fokusuar te loja ose performanca e lojtarit që e kemi idol.

Ose, kur lexojmë ndonjë roman, para përmbajtjes së tij na intereson mënyra e thurjes së tregimit. Apo, kur shikojmë ndonjë film, me sy e vesh jemi te mënyra e realizimit. Kështu që, nganjëherë harrojmë pa dashje thelbin e këtyre krijimeve artistike apo ngjarjeve sportive.

Filmi i animuar Tom dhe Jerry ka shoqëruar secilin prej nesh, gjatë rritës sonë, që kur familjet tona janë pajisur me televizorë (në vitet 1960-1970), ani pse ai kishte filluar të realizohet dy-tri dekada më herët.

Kur e kemi parë ndonjë episode, jemi përqendruar në përpjekjet e pafrytshme të Tomit për ta zënë Jerryn dhe rrëmujën e shkaktuar me këtë rast. Pastaj kemi mundur t’i dallojmë arsyet që çonin te lufta ndërmjet maces ngjyrë hiri dhe miut bojëkafe, e që kryesisht ishin vullneti për ta ngacmuar më të voglin, si dhe dëshira për t’u hakmarrë, meqë kishte qenë objekt i talljes.

Kujt nuk i kujtohet se si Tom nuk arrinte assesi ta zinte Jerryn, kryesisht për shkak të inteligjencës dhe zhdërvjelltësisë së këtij të fundit.

E, ajo që shpesh na ka ikur nga vëmendja është mesazhi që përçonte secili episod. Në kohën kur ëndërronim që të shihnim sa më shumë episode (në vitet 1980), e që në rastin më të mirë ishin 3-4 sosh (zakonisht para fillimit të edicionit qendror të lajmeve), më shumë fokusoheshim në aksionin, konkretisht në mjetet që përdornin personazhet për ta vënë në kurthë kundërshtarin.

Shumë pak kemi ditur për historinë e filmit të animuar, që ka filluar të realizohet që nga viti i largët 1940, ose ç’emra kanë personazhet e tjera (sikur Spike, bulldogu, armiku i Tomit e nganjëherë edhe i Jerryt; Butch, maçoku i zi, etj.).

Tash po ndërlidhem me temën. Një natë teksa po darkoja u përpoqa që djalin tim të madh (është katërvjeç e gjysmë) ta detyroja të hante një pjesë djathë, meqë nuk ha pothuaj asgjë nga produktet e qumështit.

Në përpjekje për të më refuzuar si arsyetim ma përmendi një insert nga njëri prej 150 episodeve të këtij filmi të animuar, i cili gjatë historisë së tij është shpërblyer me shtatë “Oscar”.

Më tregoi se si miu paska ngrënë shumë djathë dhe për këtë arsye s’paska mundur të ikte, kështu që e paskësh zënë macja. Pra, mesazhi i nxjerrë nga një njomak dhe i përçuar nga animacioni Tom dhe Jerry është se nëse (miu!) ha shumë djathë nuk mund të ikë, nuk e zë vrima dhe e zë macja.

Rrethanat shoqërore e politike na kanë bërë që ne të ishim në anën e Jerryt, që ishte sinonim i të shtypurit, i të voglit. Mirëpo, çfarë ndodh nëse miu e tepron me lojën me macen dhe me sjelljet e tij spektatorët i bën ta humbin simpatinë për të? Ose, çka ndodh nëse ai ose cilado qoftë krijesë tjetër e ha ushqimin që nuk është i tiji, por i tjetrit që e ka fituar me djersë e gjak, pra nëse fryhet nga ajo që populli e konsideron “haram”? Jeta nuk e fal, edhe nëse macja ka mëshirë. Ndërkohë, loja po vazhdon.

naser.sertolli@zeri.info