Adrian Çollaku

Viti 2012, duket se ka filluar me “këmbë të mbarë” për dy partitë kryesore në vend: PDK-në e Hashim Thaçit dhe LDK-në e Isa Mustafës. Pas një përmbyllje të “suksesshme” të vitit 2011, si Thaçi ashtu edhe Mustafa, kanë nisur intensivisht reformimet e partive të tyre. Secili në mënyrën dhe me strategjinë e vet.

Derisa Thaçi tashmë ka përgatitur strategjinë për mënyrën se si do ta reformojë partinë në aspektin kadrovik, Mustafa në anën tjetër ka nisur reformimin e partisë me ndërrimin e statutit.

Lidershipi i PDK-së, me në krye Thaçin, nuk e ka parë të arsyeshme që të bëjë ndonjë ndërrim të statutit të partisë, për faktin se statuti për ta është një letër e pavlerë, dhe e cila shërben vetëm për procedura formale. Partia e “të fortëve”, si njihet ndryshe në opinion PDK-ja, ka paralajmëruar se kah mesi i këtij viti do të mbajë kuvendin zgjedhor, i cili nuk është mbajtur tash e pesë vjet.

Natyrisht se përgatitjet tashmë kanë filluar. Bashkë me këto përgatitje ka filluar edhe lufta e gjeneratave brenda partisë – të vjetrit kundër të rinjve. Këta të fundit e kanë mbështetjen e fuqishme të liderit të partisë, gjë që u pa edhe në zgjedhjet e fundit parlamentare, kur në listë zgjedhore u lanë anash shumë njerëz, madje edhe themelues të partisë. E njëjta strategji e përzgjedhjes së njerëzve u përdor edhe me rastin e konstituimit të kabinetit të ri qeveritar.

Ky veprim i kreut të PDK-së pati në vazhdimësi pakënaqësi, mirëpo deri diku Thaçi arriti të mbajë balancën brenda partisë, duke shpikur poste të shumta qeveritare, duke ngritur në gjashtë numrin e zëvendëskryeministrave, duke ngritur në 19 numrin e ministrave dhe duke e çuar në mbi dyzet numrin e zëvendësministrave.

Megjithatë, lufta e vërtetë në PDK ka filluar tani. Zyrtarë të lartë të saj kanë paralajmëruar çarje brenda partisë dhe krijimin e fraksioneve. Kjo për faktin se strategjia e Thaçit për spastrimin e partisë nga “konservat” dhe nga “patriotët” mund të nxisë pakënaqësi të madhe, deri të thyerja e madhe. Në këtë fushatë spastruese, Thaçi e ka mbështetjen e fuqishme edhe të ndërkombëtarëve, të cilët janë shumë të interesuar për njerëz të rinj.

Hashim Thaçi, edhe nëse i largon shumicën prej të “vjetërve”, përfshirë edhe Jakup Krasniqin, megjithatë ai do të mund ta mbajë PDK-në. Jo pse ai është shumë i mençur dhe shumë i zoti, por vetëm për një arsye – sepse e ka pushtetin. Të qenit në pushtet sjell jo vetëm fuqi, por në të njëjtën kohë ofron mundësinë e sistemimit të shumë njerëzve dhe “blerjen” e tyre. Kjo gjë deri më tani i ka “ndezur” shumë Thaçit, që ta drejtojë pa kurrfarë kokëçarjesh Qeverinë dhe partinë.

Për LDK-në nuk vlen e njëjta strategji.

Veprimi i Isa Mustafës që ta ndërrojë statutin e partisë mund të jetë i qëlluar. Që lidershipi i LDK-së ta mbajë në “kondicion” funksionimin e partisë dhe, në anën tjetër, ta reformojë atë, duke i larguar të “dështuarit” dhe duke sjellë të “suksesshmit”, mund ta realizojë vetëm me letra – ndërrimin e statutit, sepse Isa Mustafa nuk ka aq shumë pushtet, që të sistemojë numrin e madh të atyre anëtarëve të lartë të partisë, të cilët janë të “papunë”, të cilët asnjëherë më parë nuk kanë qenë në opozitë. Komuna e Prishtinës është e vogël për ta, prandaj reformimi i partisë, përmes statutit, mund të jetë më i lehtë, por jo pa pakënaqësi e fraksione. Madje, edhe me ndonjë çarje eventuale.

Të dy liderëve të partive më të mëdha në vend, si Thaçit ashtu edhe Mustafës, edhe pse duket se i kanë menduar shumë mirë strategjitë se si t’i çojnë përpara partitë e tyre, shumë lehtë mund t’iu dalin gjërat nga kontrolli. Pos nëse e kanë fuqinë që t’i “blejnë” të gjithë anëtarët dhe t’ua mbyllin gojën...