Ali Cenaj

Rrëfimi i Naim Miftarit, sensacioni më i ri që ka nisur të “zbavitë” opinionin me të bërat e të pabërat e individëve e strukturave, që nga SHIK-i, G-2-shi etj. pjesëtar aktiv i të cilave ai thotë të ketë qenë, gjithsesi është interesant. Me gjithë ato detaje, që nga shifra personale e agjentit “031”, emra të ish-shefave të SHIK-ut, tani zyrtarë të lartë, deputetë e pretendentë për pozita edhe më të larta, pastaj emra të njohur të UDB-ashëve vrasja e të cilëve nuk është zbardhur kurrë, dosje të trasha me dëshmi që qenkan diku jashtë vendit, si dhe enigmat tjera që ai “deshifron”, rrëfimin e tij e bëjnë më shumë se provokativ.

Gjithsesi rrëfimi i djeshëm në gazetë do të më ishte më i besueshëm sikur para gati një viti të mos e kisha takuar dhe të mos kisha dëgjuar përafërsisht të njëjtin version të rrëfimit për ngjarjet, individët, spiunllëqet, vrasjet, plaçkitjet, për të cilat ai i kishte përgjigje aq të “sakta” sa të dukej jo shumë i besueshëm për t’u marrë seriozisht. Natyrisht, nëse nuk është vetëm perceptim individual i cili gjithsesi nuk pretendon të relativizojë vërtetësinë e asaj që ai thotë në gazetë.

Rrëfimi i tij më shumë duket se flet për ambientin e kontaminuar në të cilin jetojmë. Flet për atmosferën e konspiracionit dhe teorive nga më të ndryshmet të interpretimit të ngjarjeve. Fenomeni i rrëfimeve të tilla, as ky i “Bllacës II”, nuk është i pazakontë pasi është i njohur problemi i shoqërive postraumatike me ish-luftëtarët e veteranët e kthyer nga fronti. Rrëfimi më shumë se për të, flet për ambientin tonë e mbase edhe për përplasjet në skenën politike pjesë e së cilës jo rrallë janë edhe mjetet e tilla.

Në kohën kur në media na përplasen në fytyrë shkrime e rrëfime nga më të ndryshmet që jo rrallë ofrojnë pamje të paimagjinueshme të faqes tjetër të ngjarjeve që kemi përjetuar në të kaluarën jo shumë të largët, jo rrallë interpretohen edhe si paraqitje gati diverzante.

Teoria e komplotit, si mënyrë e deshifrimit të enigmës, natyrisht se nuk mund të merret si diçka e mirëqenë. Megjithatë të besohet se rrëfimi dhjetë vjet pas gjithë atyre ngjarjeve, është vetëm në funksion të zbardhjes së të vërtetës është diçka që vështirë e besojnë edhe naivët. Çka e ka motivuar të flasë, që tash të rrëfehet në opinion si para priftit në altar. Ku ishte? Pse gjithë ato sekrete i kishte bartur me vite, janë pyetjet e para e të pashmangshme për të cilat secili mund të ketë një përgjigje.

Megjithatë, diçka më e madhe po zihet në vekshin tonë.

Në rrethanat kur gjërat janë bërë lesh arapi në kuptimin e paraqitjes dhe argumentimit të fakteve në paraqitjet publike, në ambientin ku janë të rrallë ata që e pranojnë se ai që ka vendosur të flasë nuk është “lojtar” apo së paku “simpatizues” i dikujt dhe se nuk mban dresën e ndonjërit nga ekipet në lojë, të merresh me çështje të tilla është gati punë absurde.

Në këtë ambient ky është një nga problemet e mëdha për çfarëdo qasje të argumentuar sepse në rrethana të tilla objektiviteti, thjesht, është pozicioni i palakmueshëm.

Sidoqoftë është më shumë se mirë që për ngjarjet aq të përfolura në mjedise formale e joformale, tanimë po flitet edhe publikisht, në medie. Dhe ç’është më e rëndësishme këto rrëfime po deponohen në Prokurori. Që më në fund me to po merren edhe organet e drejtësisë të cilat kësaj gjendje të pozicionit pezull duhet t’ia gjejnë fundin.