U gëzuam, pa asnje dyshim. Që nga dita që u dorëzua ankesa e Serbisë kundër pavarësisë sonë, me muaj ishim përgatitur nga diplomat, juristë dhe ekspertë vendas e të huaj se nuk do të humbnim, sepse gjykata do të jep mendim asnjëanës- as për dhe as kundër pavarësisë. Vetëm javën e fundit, pamë sinjale se gjërat mund të shkojnë në favor tonin- dhe atë kryesisht sinjale humbjeje nga Beogradi. Ditëve të fundit dolën edhe numrat që shkonin për një a për dy ma shumë ne favor tonin- dhe të pavarësisë sonë.

Por në futboll, politikë e drejtësi është vështirë të gëzohesh para se të përfundoj meçi. Prandaj u gëzuam, ndezëm veturat, i ramë borive dhe festuam rrugëve kur Gjykata ndërkombëtare e Hagës, shpalli verdiktin se Pavarësia e Kosovës është në përputhje me të drejtën ndërkombëtare.

Ky vend dhe qytetarët e tij, kanë pasur fare pak momente gëzimi prej 17 shkurtit 2008 kur e shpallëm pavarësinë e këndej. Në këto dy vite kishim papërgjegjësi politike, korrupcion, stagnim ekonomik pa marrë parasysh përqindjeve të rritjes, presione dhe shantazhe publike, nuk kishim përmirësim të ndjeshëm të standardit të jetesës, patëm raporte të tmerrshme ndërkombëtare për kualitetin e qeverisjes dhe muajve të fundit bastisje për korrupcion. Si qytetarë e merituam të gëzohemi, së paku për një ditë.

Meçi në GJND me Serbinë përfundoi me fitoren tonë, por nuk ka marrë fund gjithcka në ballafaqimet tona të ndërsjella me këtë garë. As Serbinë dhe as me vetveten tonë.

Parasëgjthash, institucionet tona, që dolën një për një të gëzuar në televizion duhet ta kenë parasysh se dueli në GJND, nuk është fituar nga ne krye ne veti. Fitorja është më tepër fryt i punës dhe përkrahjes së shteteve mike që na e pranuan shtetin që në ditën e parë dhe që kishin gjykatës aty sesa produkt i një aktiviteti të fuqishëm diplomatik e lobues të qeverisë, ministrisë e presidencës sonë. Ndoshta edhe bëmë mirë që nuk u aktivizuam fortë, se duke pasur parasysh mos përvojën tonë institucionale mund të kishim prishur diqka rrugës pa e vërejtur fare!

Sfida do të kemi rrugës plot. E para dhe kryesorja në aspektin ndërkombëtarë, është pjesa veriore e Kosovës ku Serbia do të tentoj të përfitoj një autonimi speciale apo të drejta më të mëdha kushtetuese për serbët në atë pjesë apo edhe në tërë Kosovën. Jeremiq dhe shtetarët tjerë serb tashmë kanë paralajmëruar synimn për një rezolutë të OKB për biseda të reja lidhur me statusin, sado që argumenti kryesor i presupozuar u ka rrëshqitur nga duart. Nëse vërtetë kryeministri Thaqi ka pranuar që të diskutoj për opcionin e autonomisë speciale për serbet në veri, siç tha Ambasadori francez , le ta përdorë së paku mendimin e GJND-së për të ndërruar gatishëmrinë e tij fillestare për këtë autonomi, për të cilën nuk u konsultua me askënd- as me “opozitën demokratike” e as me atë “jo-demokratike”.

Në këtë mes është e pakuptueshme heshtja e Kryetarit, kryeparlamentarit e te tjerëve. Tek pas definimit të pozicionit tonë për veriun e Kosovës, diku rreth 11 për qind e territorit të plotë të vendit, vijnë në rradhë sfidat si shtimi i njohjeve që do të jetë punë me e lëhtë tashmë dhe sigurimi i numrave që vitin tjetër të hyjmë ne OKB.

Sfidat tjera po aq të mëdha, janë të brendshme. Meqense shteti bëhet funksional nga brenda, duhet të ndërrohet urgjentisht mënyra e qeverisjes. Vendi më nuk bënë të kontrollohet siq u tentua në vitet e fundit, por duhet të qeveriset. Qytetarëve të zakonshëm nuk duhet ofruar korrupcion të institucionalizuar e malverzime por punësim konkurent, mirëqenje dhe gëzime. Edhe me kusht që të ndërrohet njerëzit.

Ndryshe gëzimi i sotëm për vendimin e GJND do të zbehet e harrohet. Për mua sot ishte 8 me 2 për Kosovën. Por kam frikë nga rezultatet që na presin në duelet e rradhës.