Një nga rrëfimet më të përfolura të pasluftës, është edhe ai për një shqiptar nga një fshat i Kosovës (emrin e fshatit dhe rajonit çdo tregues mund ta përshtatë sipas dëshirës) i cili largohet nga shtëpia dhe del në ara pranë një lisi për të biseduar me ish- fqinjin e tij serb, qoftë për biznes (për ta shitur „noj“ troll a arë) apo për ta përmbushur nevojën që të bisedojë me dikë në gjuhën serbe, si një ves i imponuar nga pushtimi shumëvjeçar serb...

Komunikimi shqiptaro-serb në rrafshin institucional është bërë temë qendrore mediale e dy javëve të fundit. Si shkas ishte pohimi e akuza e Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës (AAK) drejtuar Qeverisë së Kosovës për mbajtje të bisedave të fshehta a sekrete me zyrtarë të Qeverisë së Serbisë.

Pak orë pasi gazeta do të dalë në shitje, me gjasë Aleanca për Ardhmërinë e Kosovës do të bëjë publike faktet që posedon për nisjen e bisedimeve të fshehta ndërmjet zyrtarëve të Qeverisë së Kosovës me ata të Qeverisë serbe.

Përderisa ende nuk e dimë se çfarë faktesh posedon AAK-ja, cilat nga to do t’i përzgjedhë t‘i zbardhë apo nëse do t‘i zbulojë të gjitha, ose sa a si kanë ndikuar shtetet e Quint-it që të mos përfliten krejt... dhe me këtë hendikep pas supesh megjithatë, ka disa gjëra të cilat mund të presupozohen madje edhe të komentohen...

Mbajtja e takimeve jopublike shqiptaro- serbe, në parim, është një ndodhi shumë e besueshme madje edhe me protagonistë që vijnë nga institucionet e të dy shteteve. Nëse në 10 vjetët e fundit ka munguar kontakti institucional-jashtë bisedave për statusin në Vjenë - qoftë zyrtarë apo jozyrtarë, komunikimi ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve nuk ka qenë inekzistent. Nëpër vite janë organizuar dhjetëra në mos edhe qindra takime - konferenca e seminare, ku shoqëria civile, intelektualët por edhe politikanët serbë e shqiptarë janë takuar me njëri-tjetrin dhe kanë biseduar qoftë zyrtarisht ashtu edhe jozyrtarisht, sado që temat e diskutuara kanë qenë publike dhe të një niveli jo vendimmarrës.

Në nivel biznesi komunikimi por edhe bashkëpunimi i ndërsjellë ndërmjet shqiptarëve dhe serbëve, nuk është pezulluar në asnjë moment, madje thuhet se ai ka ekzistuar edhe gjatë luftës. Kosova realizon diku rreth 200 milionë euro importe të mallrave në vit nga Serbia, për realizimin e të cilave kërkohet jo vetëm komunikim i përhershëm, por edhe marrëveshje dhe besim reciprok. Nga llafet e çarshisë thuaja se nuk ekziston një biznesmen i vetëm i madh kosovar, i cili të mos ketë partner një miliarder serb diku filluar nga i famshmi Kariq e deri miliarderi serb i kohërave moderne Miroslav Mishkoviq. Për këtë të fundit madje flitet dhe deri në ofrim të dëshmive se përkrah ose posedon biznese të mëdha në Kosovë.

Për dallim nga këtu, ku askund nuk i figuron emri, Mishkoviq mban në pronësi supermarkete legale në Shqipëri. Biznesmenët nga të dy anët në fakt kanë shumë ndikim si në kryeministri ashtu edhe në presidencën përkatëse. Nëse shfrytëzohen bizneset janë urë e mirë e ndërtimit të komunikimit edhe ndërmjet politikës, madje ato në shumë vende me konflikte edhe kanë ndikuar në zbehjen e konfliktit ose edhe arritjen e paqes. Andaj, shfrytëzimi i këtyre lidhjeve për interesa të vendit tonë, nuk do të ishte një veprim i gabuar fare.

Mbajtja e takimeve serbo-shqiptare qoftë edhe jo publike, në parim mundet edhe të mos jetë një hata. Shumëçka varet nga synimi dhe përmbajtja e takimeve - të dy këto elemente që ende nuk po i dimë. Në fakt, institucionet e Kosovës duke filluar nga kryeministri, presidenti e deri te parlamenti, do të duhej të kishin të skicuar një taktikë publike apo të fshehtë, me të cilën do të synonin zbehjen e qëndrimit kundërshtues serb ndaj Kosovës, natyrisht për përfitime kryekëput vendore dhe si pjesë e strategjisë së lobimit për shtimin e njohjeve. Një detyrë e tillë natyrisht se është e pamundshme të kryhet nga stafi i Ministrisë së Jashtme dhe nga ministri Skënder Hyseni si i vetëm, por më shumë nga një grup më i gjerë njerëzish.

Nëse kthehemi në fillimin e këtij rrëfimi - gjë kjo e paikshme në këtë rast e këto ditë... fshatari që fshehurazi fliste serbisht me ish-fqinjin e tij, kishte arritur t’ia shiste pronën e serbit një shqiptari dhe të fitojë ca lekë... Një rrëfim i tillë në politikë nuk do të ishte një fund i keq. Gjithçka tjetër po!