Si zakonisht dhe pa asnjë befasi të rastit, përfaqësuesit më të lartë të shtetit të Kosovës shpejtuan të deklarohen për disfatën e radhës të Republikës së Serbisë në prezantimin e rezolutës së propozuar nga Serbia dhe mbështetur nga 27 vendet e BE-së në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së.

Kjo eufori në deklarata është bërë duke llogaritur se audiencës kosovare që nga Nju Jorku ia bën edhe një shpëlarje të shpejtë te trurit, apo një lavash automatik me detergjentin “Me dashuri dhe pa sinqeritet nga autoritetet e Kosovës”.

Deklaratat retorike kanë mbetur aktiviteti më i preferuar dhe gati se i vetmi i udhëheqjes kosovare në raport me procesin e njohjes, por jo vetëm atij.

Negocimi i rezolutës së propozuar serbe nuk i përfshiu fare institucionet e Kosovës në procesin negociator, ato nuk ishin palë negociuese në ketë proces. Negociatat u zhvilluan në mes të Serbisë dhe BE-së dhe shteteve tjera. Kosova edhe kësaj radhe ishte spektatore e rastit, tamam si në ulëset e rezervuara në sallën e OKB-së, mysafirë pa të drejtë fjale ose vote.

Çfarë kaloi në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së me aklamacion, ishte rezoluta për normalizimin e raporteve mes Serbisë dhe BE-së, më shumë se një rezolutë në të cilën Kosovës i jepet shansi të ndihet palë fituese. U pa qartë sa ”optimistë” mund të jemi për rezultatin e bisedimeve nga qasja e Serbisë ndaj prezencës se përfaqësuesve kosovarë në sallë.

Po çfarë në të vërtetë i duhet Kosovës për të qenë fituese?

Fitorja më e madhe e Kosovës është përmirësimi dhe normalizimi i jetës në Kosovë. Kjo është çfarë të gjithë që na e duan të mirën na thonë, ndërsa edhe më shumë se të tjerët, ketë e duan qytetarët e Kosovës. Të jetojnë në një vend të qetë dhe të përparuar, ku qytetari i Kosovës nuk ndihet i humbur dhe i deprimuar në mungesë të perspektivës së qartë zhvillimore.

Është devalvuar keq pamja në të cilën kosovaret janë të pafuqishmit dhe përfaqësuesit kosovarë presin nga të tjerët t’iu tregohet ku do të ulen. Pasi të ulen, ekziston rreziku se mund të ngrihen nga ai vend, ngase nuk i pëlqen dikujt tjetër.

Në ndërkohë në Kosovë, përveç retorikës janë devalvuar edhe ekonomia kosovare, morali institucional dhe sundimi i ligjit.

Për herë të parë javëve të fundit përfaqësuesit e Qeverisë e pranojnë se ballafaqohemi me krizë dhe deficit buxhetor, ndërsa ndërmarrjet e shitura me spin off special rishiten 10 fish më lirë se në ndërkohë kanë akumuluar borxhe nga keqmenaxhimi. Guvernatori i Bankës Qendrore të Kosovës qe disa muaj gjendet në burg, ani pse ende në pozitë zyrtare si guvernator, ndërsa pompoziteti i hetimeve te EULEX-it është fashitur me të nxehtit e verës që po na braktis.

Beteja për Kosovën duhet të zhvillohet në Kosovë, këtu ku është sfida më e madhe. Këtu janë problemet dhe zgjidhjet e halleve të 2 milionë banorëve të cilët jetojnë në ketë nënqiell. Kur ta kenë kaluar institucionet e Kosovës sfidën e proceseve të brendshme, atëherë mund të deklarojnë se janë fitues.

Edhe sikur të bjerë e tërë Qeveria e tanishme e Serbisë, populli i Serbisë është në avantazh në raport me atë të Kosovës. Procesi i integrimit të Serbisë do të hyjë ne një rrugë të qartë dhe të afatizuar, ndërsa Kosova në ketë proces ka mbetur aty ku ishte para dy viteve.

Progresi dhe fitorja duhet të maten me rezultate të prekshme, rezultate të cilat tregojnë lëvizje nga një pozicion dhe të cilat përmirësojnë jetën e qytetarëve të vendit.

Kështu si jemi, fitorja është vetëm në letër, apo me mirë është kullë prej letrës, e cila do të bjerë në sfidën e parë të radhës. Le të na tregojë kryeministri i vendit: a do te shitet tani rrushi dhe vera e Rahovecit pas kësaj fitoreje në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së? Dyshoj se po. Atëherë, vetëm kur të arrijë të ndihmojë të shesë rrushin dhe verën e Rahovecit mund të organizojë festën e radhës në Kosovë, kësaj radhe si fitimtar para kosovarëve.

(Autorja është kolumniste e rregullt e gazetës “Zëri”)