Kjo fjali është thënë dhe është shkruar prej nesh, prej kosovarëve, dhjetëra herë në

Ditët e kaluara, që prej 22 korrikut e tutje, duket që kanë qenë ditë të befasive goxha të mëdha, të cilat do të reflektohen edhe në zhvillimet afatshkurtra në Kosovë dhe rreth Kosovës.

Ajo e para, që shokoi Serbinë dhe gëzoi Kosovën dhe shtetet e mëdha perëndimore të cilat kanë bërë shumë që Kosova të çlirohet dhe të bëhet shtet i pavarur, mbërriti prej Gjykatës Ndërkombëtare të Drejtësisë në Hagë.

GJND shpalli qartë që Kosova është bërë shtet i pavarur, pa thyer të Drejtën Ndërkombëtare, e cila në Kosovë, që prej vitit 1999 e këndej, ka pasur trajtën e Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të

OKB-së.

U dit, prej të gjithë atyre që sadopak kanë qenë të interesuar për të përcjellë ngjarjet në këtë pjesë të Evropës, që ky qëndrim i GJND-së ka përmbysur gjithë strategjinë e Serbisë për ecjen tutje në drejtim të mbërritjes në stadin kur sërish do të bisedohej për statusin e Kosovës.

Befasia e dytë ndodhi para pak ditësh, kur u bë e njohur që Serbia ka paraqitur në OKB Draft-Rezolutën e saj që do të duhej të miratohej gjatë sesionit vjeshtor të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, e pas marrjes parasysh të qëndrimit këshillëdhënës të GJND-së.

Beogradi zyrtar, siç u mor vesh pastaj, e bëri këtë gjë, pa dhënë kurrfarë shpjegimi

me kohë tek kryeqendrat e mëdha perëndimore, ndërsa vetë teksti i Draft-Rezolutës, i ishte lexuar diplomatëve perëndimorë në Beograd , gjegjësisht, nuk u ishte dhënë as në posedim, gjë që ishte marrë si një fyerje e llojit të veçantë.

Në të gjitha aspektet e mundshme, kjo sjellje e Beogradit është e mbrapsht, madje, edhe skandaloze, gjë që tregon që lidershipi i tashëm i Serbisë, ka humbur edhe atë pak baraspeshë që ka pasur në të kaluarën.

Para se të gjithash, mësymja e Beogradit kah New Yorku (OKB-ja), duke injoruar në tërësi Washingtonin (SHBA-në) dhe Brukselin (Bashkimin Evropian), është një flakaresh politik dhe diplomatik në fytyrën e shteteve kryesore perëndimore, është shkelje e të gjitha atyre ofertave të bashkëpunimit me Serbinë të SHBA-së dhe të BE-së, përfshirë këtu madje edhe gatishmërinë, veçanërisht të BE-së, për të draftuar tekstin e Rezolutës së Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së.

Së dyti, nga përmbajtja e Draft-Rezolutës së dërguar (tashmë), në New York, shihet sërish që Beogradi po e lexon mbrapsht atë çfarë ka deklaruar Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë në Hagë, apo që po vazhdon të besojë në atë interpretimin e vet të gabuar, që GJND as që është shprehë për të drejtën e Kosovës për tu bërë shtet, ndërsa dihet që GJND, përmes konstatimit që Deklarata e Kuvendit të Kosovës për shpalljen e pavarësisë, nuk ka qenë në kundërshtim me të Drejtën Ndërkombëtare, ka mbërritur tek konkludimi që Kosova ka pasur të drejtë të bëhet shtet i pavarur.

Së treti, veçmas në Pikën 2 të Draft-Rezolutës së saj, Beogradi bënë një përpjekje të ngathtë që disi të kontrabandojë një formulim i cili në shikim të parë (së paku), mund të jetë i pranueshëm për Prishtinën dhe për Perëndimin, sepse aty ‘ftohen palët (supozohet dy palët, apo edhe më shumë, ne këtu merren parasysh edhe lehtësuesit a ndërmjetësuesit ndërkombëtarë), që të gjejnë zgjidhje reciprokisht të pranueshme për të gjitha çështjet e hapura përmes dialogut, në interes të paqes, të sigurisë dhe të bashkëpunimit në rajon’. Sherri këtu, siç mund të kuptohet menjëherë është tek “çështjet e hapura”, sepse dihet fare mirë që për ne dhe për Perëndimin, statusi i Kosovës dhe tërësia territoriale e Kosovës është temë e mbyllur, ndërsa për Beogradin, kjo është tema e vetme për të cilën duhet dhe vlen të bisedohet në mes të Kosovës dhe Serbisë. Beogradi ka hapë një front të gjerë me procedurën e aplikuar me këtë rast, si dhe përmbajtjen e Draft-Rezolutës.

Ka hyrë në një fazë të konfrontimit të ashpër me Brukselin dhe Washingtonin, pa një qartësi të madhe se çfarë dëshiron, në të vërtetë, të arrijë me gjithë këtë yrysh pas GJND-së, sepse e tëra nuk mund dot të reduktohet në një reagim emocional, të pabalancuar, me përqendrim para se të gjithash, në opinionin e brendshëm në Serbi.

Kjo fjali është thënë dhe është shkruar prej nesh, prej kosovarëve, dhjetëra herë në të kaluarën, por duket që më në fund, tani ka peshën më të madhe të mundshme: Thjeshtë, ka ardhur koha që Washingtoni dhe Brukseli t’ia tregojnë vendin Beogradit.