Përgjithësisht, në Evropë, gushti është muaji i pushimeve. Por, këtë vit ky muaj ka qenë për politikën diplomatike të Kosovës, por dhe të Serbisë, një periudhë intensive pune.

Kryediplomati ynë zhvilloi një tur intensiv takimesh në “Pallatin e Qelqtë” në Nju-Jork për të sensibilizuar e nxitur përfaqësuesit e shteteve anëtare të OKB-së për njohjen zyrtarisht prej shteteve të tyre të pavarësisë së Kosovës, duke përdorur si shtysë dhe argument të shpallur dhe të njohur botërisht vendimin këshillëdhënës të GJND-së.

Kryeministri Thaçi, në Nju-Jork, kërkoi publikisht edhe përfundimin e “pavarësisë së kushtëzuar” të Kosovës nga ndërkombëtarët.

Ndërkohë që politika diplomatike e shtetit tonë është vepruese për të shfrytëzuar atmosferën favorizuese, të krijuar pas deklarimit të vendimit të Hagës, Beogradi shtetëror, politik e diplomatik është në “alarm” në “panik” dhe “agresivisht aktiv”.

Serbia, që projektoi denoncimin e pavarësisë së Kosovës në GJND, që arriti të miratojë këtë projekt në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, që vuri në punë mekanizmat e Gjykatës së Hagës për gati një vit, u befasua dhe u trondit fort nga vendimi plotësisht i qartë i 23-korrikut në disfavor të vet.

E gjithë kjo, natyrshëm, shkaktoi hutim, nervozizëm e panik në qarqet politike beogradase.

Për t’i përballuar e kapërcyer këto ndjesi, jo aq për politikën se sa për opinionin e pompuar prej saj, për fitoren e “sigurt” në Hagë, liderët më të lartë të pushtetit aktivizuan “urgjent” Parlamentin për të miratuar një rezolutë anti-Hagë, dhe për ta çuar atë për diskutim e miratim në OKB, megjithëse kishte kaluar vetëm pak kohë nga mospranimi prej KS-së të rezolutës së Beogradit për ngjarjen në Mitrovicën e Veriut.

Politikanët e lartë serbë, duke e ditur mirë faktin e sipërpërmendur nxituan për të formuluar, miratuar e dërguar në Këshillin e Sigurimit një rezolutë në ankimim e revokim të “këshillës juridike ndërkombëtare” të GJND-së.

E bënë këtë hap, tepër shpejt, për të qenë në rregull me opinionin në Serbi, me pjesëtarët e etnisë në Kosovë dhe, sidomos, me përfaqësues të opinionit e të strukturave sociale, publike e fetare të nacionalizmit serb.

Pas kundërshtimit të kësaj rezolute nga BE dhe SHBA, qeveria serbe deklarohet e prirë dhe e gatshme të ndërhyjë “Rezolutën” e nxituar, që pret në paradhomën miratuese të zyrës së KS-së.

Për të mos thënë që arsyeja e këtij reflektimi është reagimi mospranues i shteteve kryesore të BE-së dhe i SHBA ndaj paraqitjes së projektrezolutës serbe.

Në prag të seancës së Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së, Beogradi gjeti “një zgjidhje”: ministri i Brendshëm serb, Ivica Daçiq, që vizitoi Kosovën, përdori Manastirin e Graçanicës për të justifikuar Beogradin zyrtar, duke deklaruar se Serbia do të ndryshojë projekt-rezolutën serbe, që është dorëzuar “nxitimthi” në zyrat përkatëse të OKB-së.

Të nesërmen, Bozhidar Gjeliq, nënkryetar i qeverisë serbe, përgjegjës për integrimin evropian të këtij vendi, duke iu shmangur disi përgjigjes së drejtpërdrejtë të ministrit të Brendshëm, thotë se “do të jetë shumë e vështirë që në Asamblenë e Përgjithshme të BE-së të arrihet shumica sa i përket projektrezolutës sonë, ne, do të luftojmë që ajo të miratohet”.

Më 17 gusht, kryeministri i Kosovës njoftoi me anë të një letre përfaqësuesin special të BE-së, Peter Feith, se Qeveria nuk do t’i lejonte vizitat e zyrtarëve serbë në Kosovë për shkak të provokimeve politike që janë shkaktuar nga këto vizita deri tani.

Për këto arsye iu referua kërkesa për të vizituar Kosovën ministrit fantazmë të Qeverisë së Beogradit për Kosovën, Bogdanoviq, që, pa e paragjykuar ngjashmërinë, do ta shfrytëzonte këtë vizitë sikurse shefi i vet Daçiq, që nuk iu “tremb” Perëndisë, për të përdorur tempullin e Zotit, Graçanicën, për politikë.

Ky gusht i nxehtë, ndoshta më i nxehti në dhjetëvjeçarët e fundit, i vuri në provë protagonistët politikë të Serbisë dhe Kosovës.

Të mendosh e të veprosh në një mot të tillë nuk është e lehtë, sepse, natyrshëm, të bashkëshoqëron lodhja dhe bezdija e thellimit në arsyetim. Në këtë gusht, gjithkush mund të gabojë, por politik-diplomacia serbe, historikisht racionale, tashmë e ka humbur qetësinë dhe po përjeton dështimin.

(Autori është anëtar i Kryesisë së Kuvendit të Kosovës)